Michael Jackson

Ein omtale av Michael Jackson av Herman Willis i Morgenbladet får meg til å til å tenkja at MB ofte er det eg mistenkjer det for: High-brow inntil det komiske. Willis har ei lang sosio-kulturell utgreiing om fenomenet Michael Jackson, men han bommar etter mitt syn på eit par heilt enkle og fundamentale ting:

Michael Jackson var ein komplett artist med ein heilt spesiell rytmesans, det siste kom til uttrykk i dansen. Det er vanskeleg å sjå noko som har vore i nærleiken av dette, og kombinasjonen av musikkforståing og ekstrem rytmisk sans gjorde han til den store artisten han var.
(White House Photo, PD; frå Wikipedia.no)

Om att og om att blir det masa om dei problematiske sidene ved MJ og Willis er ikkje noko unnatak. Spørsmålet mitt er veldig enkelt: Når har det vore problematisk for ein popartist (eller kultur-person for den del) å vera eksentrisk? Eg vil påstå at MJ vart så stor fordi han var eksentrisk, ikkje trass i.

På det siste punktet er det interessant å samanlikna MJ med Prince, som er min favoritt av dei to. Musikalsk meiner eg Prince går MJ ein høg gang, men han har likevel ikkje oppnådd den statusen MJ har. Og ein viktig grunn til det, er etter mi meining nettopp eksentrisiteten og "skandalane" MJ alltid har omgitt seg med.

Hadde MJ lete vore å operert seg ut i det ekstreme, og alt det andre merkeleg han hadde føre seg, hadde han vore ein veldig god svart artist. Men ikkje ein mega-artist.

Søk i sanntid

Ei av dei store utfordringane for søkemotorane er å fanga opp straumane som går i sanntid, særleg gjennom tenester som Twitter. I tillegg må dei også prøva å fanga intensjonen i søk som t.d. kombinerer eit namn og ei teneste.

I dette vesle eksperimentet har eg søkt på "svein ølnes twitter" for å sjå kva som kjem opp først på nye Bing og Google. Først resultatet frå Bing:



Som resultatet viser, bommar Bing kraftig her. Den klarer ikkje å kopla meg med Twitter og gir difor i dette tilfellet nokså meiningslause resultat.

Så over til regjerande søkemeister Google:



Google har skjønt det og kjem med eit resultat som mest sannsynleg er det du er ute etter. Om dei gjer det via hardkoding eller har smarte nok algoritmar er ikkje mi sak, det viktige er at resultatet er bra.

I kampen mellom Google og Bing må eg difor konkludera at det står 1-0 eit stykke ute i første omgang.

Sensasjon i tysk motorpresse

(foto: Hatsukari715, public domain-lisens)
Som langvarig abonnent på det tyske prestisjebladet auto motor und sport har eg meir enn ein gang irritert meg over den tyske sjåvinismen når det gjeld bilar. Det hender så å seia aldri at ein tysk bil taper mot eit importmerke i ein av dei mange testane dei utfører. Og med tysk meiner eg særleg prestisjemerka Porsche, BMW og Mercedes.

Men i eit av dei siste nummera av bladet skjedde det som aldri skjer: Yndlingsmerket Porsche taper i ein duell med Nissan! I testen av Porsche 911 Turbo og Nissan GT-R går faktisk sistnemnde av med seieren. For den som ikkje er inne i tysk motorpresse og ams spesielt, er det kanskje ikkje så underleg, men for andre som kjenner haldningane i media er dette ikkje mindre enn sensasjonelt.

GT-R'en vinn både den såkalla Eigenschaftswertung og Umwelt/Kosten og sjølvsagt også samanlagt.

Hmm, akkurat no vurderer eg å forlengja abonnementet på ams...

Revolusjonen blir tagga

Nytt innlegg på Vestforsk-bloggen: "Revolusjonen blir tagga". Om Twitter og Iran-demonstrasjonane. Merk grønfargen på Twitter-ikonet!

Politikarar på feil klode

Forsvarets sikkerheitsteneste, FOST, har skapt store bølgjer i det som blir omtala som ein overvakingsskandale. Sett bak dei store orda ser det heller ut som ei litt pinleg sak om pornosurfing som er oppdaga av feil folk (sjå kommentar i Teknisk Beta). Men politikarane går høgt på bana og brukar store ord - Sponheimen har verkeleg blese seg opp.

I saka der adv.firmaet Simonsen har bede om innsyn i Lyse sine ISP-data, er politikarane derimot fullstendig fråverande. Og det i ei sak som kan få store konsekvensar. Her har Post- og teletilsynet opna opp for at private kan be om innsyn og om nødvendig gå rettens veg, noko som vanlegvis er politiet sin jobb. PTT seier dette var eit enkeltvedtak som dei ikkje trur skaper presedens (!), men andre saker er også i gang så det er ikkje tvil om at dette vil utløysa ny praksis. IFPI har komme med liknande krav om innsyn til Telenor nyleg.

Det avgjerande i Simonsen/Lyse-saka er ikkje ulovleg opp- eller nedlasting av materiale verna av opphavsrett, men kven som skal handtera slike saker. Er det som på alle andre område politiet som skal ta seg av dette, eller skal me få borgarvern-liknande tilstandar der private interesser tek seg av det?

Dette må politikarane engasjera seg i og ta stilling til. Sjølv har eg bedt dei to stortingsrepresentantane frå fylket, Ingrid Heggø (Ap) og Erling Sande (Sp), ta tak i dette. Ingrid Heggø sit i justiskomiteen og det bør vera eit godt utgangspunkt for å engasjera seg, men ho har ikkje svart på utfordringa. Erling Sande har svart og ser at dette kan vera ei prinsipiell sak som han har lova å sjå på. Men tida går og det ser ikkje ut til at politikarane vaknar. Her har du sjansen til å markera Senterpartiet Erling, eit parti som såvisst ikkje er kjende for å stå i fremste linje i it-saker.

Kommentar-kontroll og spam

Eg har tidlegare teke opp spørsmålet om kontroll av kommentarar på blogg og er av same meining som før: Vent med å innføra slikt til det eventuelt blir eit problem. Det største problemet for dei fleste bloggarar, er opplevelsen av å ropa i skogen og ikkje få svar. Difor blir det meiningslaust å innføra kontroll i tillegg på dei få svara som kjem.

Nei, ønsk kommentarar velkomne ved å senka lista og godta heller litt smårusk. Akkurat no heng det att delar av ein spam-kommentar eg var inne og sletta. Men etter snart 4 års blogging har eg ikkje fjerna meir enn toppen 5 spam-kommentarar. Det kan eg godt leva med. Så inntil vidare er det framleis fritt fram for kommentarar.

CIA og Kryptos

Mai-nummeret av Wired er via mysterium av ulike slag. Eit av dei fascinerande mysteria er Kryptos, ein skulptur som står utanfor CIA sitt hovudkvarter. Skulpturen vart laga av James Sanborn i samband med eit nybygg i 1988 og ferdigstilt i 1990. Sidan dette er inne på heilag grunn, så og seia, er ikkje skulpturen tilgjengeleg for andre enn CIA-tilsette.

Kopar-skulpturen er bølgjeforma og har bokstav-inskripsjonar i form av krypterte meldingar. Det er fire blokker med krypterte meldingar, og etter 20 år har ingen greidd å tyda all teksten. Det er begynt å gå CIA-folka, med fleire, på nervane og den godaste skulptøren har vorte både trua og skjelt ut av frustrerte kodeknekkjarar.

Sanborn visste ikkje mykje om kryptografi då han starta arbeidet med skulpturen. Han måtte difor få opplæring av ein nyleg pensjonert CIA-agent ekspert på kryptering. CIA-agenten lærte Sanborn om ulike krypteringsmetodar frå slutten av 1800-talet og fram til siste verdskrig. Læremeister Ed Sheidt rekna med at koden ville bli løyst innan relativt kort tid, men det skulle ta 8 år før dei tre første seksjonane var løyste.

Den siste kodeblokka er framleis ikkje løyst, snart 20 år etter. Det må seiast å vera eit ganske genialt stykke arbeid frå Sanborn si side. Ein hemmeleg (kryptos er gresk for gøymd) bodskap midt i CIA-hovudkvarteret, og som dei sjølve ikkje finn ut av.