The World Is Flat (III)

Eg har nemnt denne boka eit par ganger før, som tittelen indikerer. Journalist Thomas L. Friedman i New York Times er forfattar og eg kan med ein gang seia at eg likte boka.Tittelen viser til nedbygginga av barrierer, særleg på IT-området, og det som kan gå under namnet globalisering.

Det som gjer boka bra er at Friedman er god til å fortelja historiar som underbyggjer påstandane hans. Han har også snakka med mange nøkkelpersonar og har ei imponerande breidde i kjeldematerialet sitt.

I litt negativ retning vil eg seia at Friedman er, som amerikanarar flest, veldig oppteken av at det USA gjer er det rette, og då tenkjer eg mest på liberalisering, frihandel osv. Det er svært få, om nokon, motførestillingar til frihandel i denne boka, så dei som er allergiske mot det må rekna med å bli provoserte. Ein annan ting er at dei historiske analysane Friedman gjer, kanskje er vel enkle av og til.

Endeleg må eg ta opp overvurderinga av Netscape og nedvurderinga av Internett og særleg World Wide Web. Her ser det ut til at "not invented here" slår inn for fullt. At Netscape skal vurderast som mykje viktigare enn oppfinninga av WWW har eg store problem med, for å seia det mildt!

Friedman reknar opp 10 årsaker til ei flatare verd (meir samankopla, nedbygde hindringar):

1. Rivinga av Berlin-muren
2. Introduksjonen av Netscape på børsen (!)
3. Work Flow Software (litt upresist av Friedman, han tenkjer her på XML/SOAP osv.)
4. Open Source (som bevegelse med styrke)
5. Outsourcing (flytting av oppgåver, særleg IT-relaterte, ofte til andre land)
6. Offshoring (flytting av heile produksjonen ut av landet)
7. Supply-Chaining (logistikk ved hjelp av IT; WalMart og Dell som eksempel)
8. Insourcing (den andre sida av outsourcing; UPS brukt som eksempel)
9. In-forming (søkemotorar særleg)
10. The stereoids (alle utstyrstrendar som forsterkar globalisering (iPod, Skype, mobiltlf.++)

Som trussel mot globaliseringa ("flattening of the world") nemner Friedman særleg dei nye terrornettverka og islamistiske tendensar generelt. Han prøver å analyser kvifor islamistiske (islamo-leninism) tendensar står så sterkt og kvifor det er her terrornettverka rekrutterer. Han viser at muslimar generelt, og arabarar spesielt, fell langt bak i den utviklinga som skjer no i globaliseringa sitt namn. Han meiner audmjuking er ei hovudforklaring på reaksjonane i mange muslimske land, og den seinaste støyen rundt Muhammed-karikaturane forsterkar denne forklaringa. Han trekker også fram det interessante med India, som har verdas nest største muslimske hop, og viser at India sin demokratiske tradisjon og opnare samfunn ikkje gjev grobotn for denne type ekstremisme. Så langt har ingen indisk muslim vorte knytt til terrornettverka.

Til slutt gjer Friedman eit poeng av 11/9 og 9/11. 11/9 er dagen for rivinga av Berlinmuren og 9/11 er som me veit datoen for angrepet på World Trade Center. Han er kritisk til måten Bush-administrasjonen har handtert situasjonen på og meiner dei har snikinnført alvorlege innstrammingar i vanlege folks privatliv. Han meiner også at USA gjer seg sjølv ei bjørneteneste ved å prøva å gjera 9/11 til eit samlande begrep. "Det er ikkje 9/11 USA skal hugsast for, men 4th of July".

Som sagt ei lesverdig bok, men på amerikansk vis er det dårleg med magamålet: 470 sider må han ha for å bli ferdig!

The Search

Det første møtet mitt med Google var i 1999. Det som overraska meg mest i starten var det reine grensesnittet, fritt for reklame og forstyrrande lenker. Det stod i skarp kontrast til dei andre søkemotorane som då hadde fått portal-sykja og var overlessa med lenker og reklame. Det neste som overraska meg var etter kvart relevansen i dei best rangerte treffa. Den var merkbart betre enn dei andre søkemotorane på den tida (AltaVista, Northern Light, Yahoo).

Våren 2000 deltok eg på konferansen Search Engine Meeting 2000 i Boston, saman med kollega Terje Aaberge. Det var på høgda av denne konferansen og alle søkemotorane stilte med dei beste folka til ein paneldebatt om framtida for søk. Der var t.d. Andrei Broder frå AltaVista, Eric Brewer, Inktomi og Jan Pedersen, InfoSeek. Som ein kuriositet kan også nemnast at Knut Magne Risvik frå FAST hadde foredrag om "Scaling the Web". Han er no Google-sjef i Norge.

Den som utmerka seg blant deltakarane var "oppkomlingen" Larry Page. Google var framleis ein liten utfordrar, men hadde begynt å få merksemd. Larry Page stod fram som ein "kranglefant", med ei litt irriterande og insisterande framtoning. Der dei andre deltakarane var opne for mange retningar i korleis søkemotorane kunne forbetrast, både ved menneskeleg hjelp og med betre algoritmar, var Page talsmannen for "algorithms only". Han messa om og om igjen om at det berre gjaldt å forbetra algoritmane, særleg for relevans-rangering, så ville søkemotorane bli så bra som ein berre ville. Han irriterte særleg representanten for Northern Light, Mark Krellenstein, og dei hamna i skikkeleg verbal klinsj. Northern Light var ein av søkemotorane i vinden på slutten av 90-talet. Me veit jo korleis det gjekk med Northern Light...

Eg minnest dette seminaret når eg les boka The Search - How Google and Its Rivals Rewrote the Rules of Business and Transformed Our Culture av John Battelle. Trass i undertittelen handlar boka mest om Google. Forfattaren var ein av etablerarane av The Industry Standard og ein av dei opprinnelege redaktørane av Wired.

Den gir eit interessant innblikk i bakgrunnen for Google og understrekar til dei grader "ingeniør"-imaget til selskapet. Det stemmer veldig godt med observasjonen min 6 år tilbake. Historia om Larry Page og Sergey Brin er fascinerande på klassisk amerikansk vis; den har alle dei faste ingrediensane av "the selfmade man". Larry og Sergey starta prosjektet BackRub som ein del av eit doktorgradsarbeid, og det vart etter kvart til Google. Interessant nok var Terry Winograd rettleiaren for Larry Page. Søkemotoren okkuperte snart større og større delar av fakultets-maskinene og skapte til slutt såpass store problem at dei måtte flytta alle maskinene ut av universitetsområdet.

Den beste delen av boka er historia om Google, særleg på grunn av mange intervju med nøkkelpersonar både i selskapet og i IT-miljøet generelt. Den svakaste delen er kanskje spekulasjonane til slutt om korleis søk generelt og Google spesielt vil utvikla seg. Scenariet med Google som verdsherskar er sjølvsagt muleg, men eg tvilar på at det skjer. Før eller seinare vil vel Clayton Christensens teori om disruptive technologies slår til, med ein eller annan irriterande oppkomling som vippar Google av pinnen...

Alt i alt ei bok som er vel verdt å lesa.

Seminar om emnekart og LivsIT

Torsdag 9.3 vart det arrangert seminar om emnekart og LivsIT i Statens hus på Leikanger. Seminaret var i regi av Høykom og eg hadde ansvaret for gjennomføringa. Totalt 65 påmelde personar og over 60 som møtte opp, viste at dette er eit interessant tema. Interessa var langt i overkant av kva eg hadde rekna med på førehand.

Deltakarane var inviterte til sosial samling på Henjatunet kvelden før og vel 20 personar var med på den. Henjatunet er ein veldig fin plass for slike samlingar og deltakarane som ikkje hadde vore der før, var imponerte. Imponerte var dei tilreisande også over naturen generelt, noko det fine veret forsterka.

Grunnen til den tematiske vinklinga er at fleire Høykom-prosjekt alt i dag har emnekart og LivsIT som innhald. Med ei ny utlysing i gang og søknadsfrist 15. mars (akkurat forlengja til 17.3 pga. problem med e-søknad), ligg det i korta at tema blir endå meir aktuelle.

Lars Marius Garshol frå Ontopia, som var ein av foredragshaldarane, har skrive eit godt referat frå seminaret, så då prøver ikkje eg å kopiera det. Eg tek heller med eit par bilete han tok frå seminaret (over). På biletet under, som Anne Gro Fredheim hjå Fylkesmannen i S. og Fj. har teke, ser vi Ove Nyland i Norge.no i samtale med politisk rådgjevar Jørund Leknes, Fornyings- og adm.dep. (FAD).

Supercar Showdown

Eg skreiv i ein tidlegare artikkel om ein test av 10 sportsbil-ikon frå heile det 20. århundre; frå ein 1904-mod. Mercedes 28/32 til Lotus Elise frå 1997. Racing-legende John Surtees stod for testinga.

I ein annan test av nyare superbilar (hmm, høyrest ikkje ut som ei heilt bra oversetjing av begrepet Supercar) er det ein annan legende, Derek Bell, som står for testinga. Ei feitare samling bilar skal ein sjå lenge etter:

1. Ford GT 40 (150 kB)
2. Lamborghini Miura
3. Maserati Bora
4. De Tomaso Pantera
5. Lamborghini Countach
6. BMW M1
7. Porsche 959
8. Ferrari F40
9. McLaren F1
10. Ferrari 360 Modena F1

Dette er superbilar frå siste del av det 20. århundre, dei fleste alt klassikarar. Berre å samla desse bilane på eitt brett må ha vore litt av ei utfordring i seg sjølv.

Så kva var sluttinntrykket til Derek Bell etter å ha kost seg ein heil dag med desse bilane på bane? Stikkordet er 40. Til slutt er det Ford GT 40 og Ferrari F40 som kjem ut som dei mest imponerande bilane. Imponerande er det også fordi Ford GT 40 er den eldste av alle desse; den vart lansert i 1964 som ein Ferrari-dødare (etter Fords mislykka forsøk på å kjøpa opp Ferrari).

Bell er sjølvsagt også imponert over bilar som McLaren F1, men den er "i ein klasse for seg" som han seier. Bilen som skuffar mest, er Miura-en (!).

Så er det berre å venta på ein ny superbil-test. Denne gongen med bilar etter tusenårsskiftet; som Porsche Carrera GT, Mercedes SLR, Ford GT, Bugatti Veyron 16/4 osv.

Heia Førde!

Det svingar i Førde for tida! Frå absolutt botnmål i Helse Førde til toppnotering hjå Sparebanken Sogn og Fjordane. Ein svært synleg skilnad på dei to verksemdene er at der Helse Førde er "Førde mot resten", legg banken alltid vekt på fylket og profilerer Sogn og Fjordane så ofte dei kan. Lurt!

Avtalen med Gjensidige om å etablera og driva nettbank for forsikringsselskapet er eit kupp av dei store. men det forpliktar også - no må Norges beste nettbank etablerast, verken meir eller mindre. Som brukar av mange nettbankar - den første var faktisk Postbanken sin, og det var forløparen for nettbank med oppringt modem - meiner eg å ha kvalifiserte synspunkt på brukarvennlege nettbankar. Det er ikkje mange av dei, den einaste eg har brukt som fyller dei fleste krava, er Skandiabanken sin. Og den må altså Sparebanken SFj og Gjensidige toppa. Det blir ikkje lett.

Skulle gjerne ha hjelpt til der, ja... Som far til Pelle i "Pelle Erobreren" seier i det han stig i land i Danmark: "Jag erbjuder Er mitt Arbete" (men det var ingen som ville ha han...)

Håplaus mobilskatt

Med fare for å bli teken for Frp-sympatisør: Den nye mobilskatten er eit eksempel på håplaust forelda tenking. Det ville vore betre om grunngjevinga var at dei treng pengane, og dette er ein enkel måte å ta dei inn på. Det er omtrent som grunngjevinga for den nye flyskatten, der pengane skal gå til medisin til fattige land. Veldig vanskeleg å vera mot den saka, men det er like fullt brist i logikken.

Når det gjeld mobilskatten trur eg likevel det er ei underliggjande forståing at mobiltlf. betalt av arbeidsgjevar er eit gode, den blir jo også brukt privat. Men stadig fleire jobbar er ikkje 9-4 der det er eit skarpt skilje mellom arbeid og fritid - det er gammaldags tenking. Greitt nok at det minkande skiljet mellom arbeid og fritid skaper problem, men denne skatten er ikkje middelet for å retta det.

I 5-6 år har eg hatt berbar PC som eg har hatt med meg heim kvar dag. Her ligg det mykje unytta skatteinntekt for staten. Tenk kva fordeler eg har hatt av PC-en. Nei, lat oss få ein skatt på berbare PC-ar også, trass alt klarer dei fleste seg med ein stasjoner? Og det ville passa betre til ideen om å leggja att mobiltlf. i det du går ut av kontoret.

Kvifor er det alltid berre Frp som står opp mot slikt tull??

Hyper-entreprenøren

Larry Page og Sergey Brin er kjende Internett-namn for mange, men det er få som har høyrt om Bill Gross (?). Han fortener å bli meir kjend, for han står bak mange storarta idear som pregar nettet på ulike måtar.

Som mange andre grunderar starta Bill tidleg, han kjøpte inn godteri i stort volum og selde til kameratflokken. Slik samla han seg pengar nok til neste ide, som var høgtalarar. Med eit skreivt smil kalla han selskapet sitt Gross National Product...

Det første kjende produktet hans var eit naturleg språk-grensesnitt for Lotus 1-2-3. Deretter utvikla han det personlege søkeverktøyet Magellan, som ein god del har høyrt om. Det var 80-talets Google Desktop Search.

Den viktigaste ideen til Gross var modellen for betalt annonsering kombinert med søk. Gross utvikla ein forretningsmodell basert på at folk var villege til å betala meir for relevante annonsar enn tilfeldige, som nettet til då var basert på. Han kopla søkeord til annonsar på ein måte som no er standard for alle søkemotorar og som ikkje minst Google har nytt godt av. Gross utvikla søketenesta Goto.com der forretningsmodellen vart implementert. Trass i at tenesta vart uglesett av mange pga. det som vart oppfatta som tvilsam blanding av søk og betaling for vising, tente Gross godt på ideen. Goto.com endra namn til Overture og vart kjøpt av Yahoo for 1,6 mrd. dollar.

Basis for alle ideane var selskapet IdeaLab, som var ein slags næringshage/kunnskapspark på speed. Innovasjon Norge skulle teke ein studietur til denne bedrifta og snakka med karen. Her trur eg det kunne vera mykje å læra.

No er Gross i gang med å utvikla neste generasjons søk/annonse-modell. Watch out!
(kjelde: The Search av John Battelle. Meir om denne boka seinare)

Søkt moral

Google har gått frå å vera alles yndling til å bli utsett for stadig fleire kritiske blikk, og det er bra. Google har revolusjonert søk og har gjort det ved å tilby ei glimrande søketeneste. Søk på nettet er redefinert og Google har sett standarden som andre, både generelle søketenester og interne nettsøk, etter kvart må leva opp til fordi brukarane forventar det.

Moralen i selskapet Google er enkel på amerikansk vis: Don't be evil. Det er noko naivistisk over det, og akkurat no framstår det som veldig naivt. Google har med rette fått mykje kritikk for å samarbeida med totalitære regime, som Kina. At dei kan gå inn på ein avtale med Kina om sensurerte søkeresultat, er merkeleg av fleire grunnar. Drivkrafta er ikkje vanskeleg å forstå, det som alltid utsikt til meir pengar.

Tenesta Search Engine Watch viser på ein illustrativ måte (over) skilnaden i søkeresultat på uttrykket 'Tiananmen' med utgangspunkt i USA og Kina. Der USA-søket viser stridsvogner og massakre, blir det i Kina vist glansbilete av den store plassen.

For ei søketeneste er det tillit til søkeresultatet heilt avgjerande for tilliten til tenesta. Google er med dette inne på ein svært farleg veg, ikkje minst for selskapet sjølv. Det hjelper ikkje at andre gjer liknande ting, og har gjort det før Google (Yahoo). Det hjelper heller ikkje at det føregår sensur i Google sine europeiske tenester (søk på nazistisk materiale er forbode i Tyskland og Frankrike). Det finst rett og slett ikkje gode unnskyldningar.

Fonetisk alfabet

Alfa - Kilo - Bravo! har kanskje ein del fått med seg frå Are & Odins hemningslause slankekur. Den som enda med øksedrap på badevekta!

Dette blir i serien "ting du kanskje ikkje visste og som du sikkert ikkje får bruk for"..

Det fonetiske alfabetet me brukar i dag stammar frå NATO. Det er særleg brukt i luftfarten.
NATOs alfabet har ikkje æ, ø og å, så er her er det spesialtilpassing. Og her skil det sivile alfabetet seg frå det militære:

Æ: Ægir (Forsvaret: Ærlig)
Ø: Ørnulf (Forsvaret: Østen)
Å: Ågot (Forsvaret: Åse)

[kjelde: Wikipedia]

Sinatra swingar!

Sogndal Storband hadde i helga Sinatra-konsert i Sogndal kulturhus og arr. vart ein stor suksess! Sinatra-kjennar og vokalist/klarinettist Ketil Rasmussen stod for vokalinnslag saman med storbandets eigen vokalist Odrun Ugulsvik Myklebust.


Det mest spesielle med arrangementet var bruken av scena i kulturhuset som jazzklubb. Me bygde opp scene for storbandet i eine enden av scena ("scene på scena"?) og møblerte med bord og stolar elles. I den andre enden bygde me opp eit lite podium med bord og stolar.

Folk kosa seg, ikkje minst fordi det var bar med sal av øl og vin, noko som skapte ei hyggjeleg stemning. Klubbfølelsen var der i høgste grad.

Og storbandet let også bra; til tider swinga det skikkeleg - ikkje minst takka vera eit komp som ytte sitt aller beste.

Landbruk og marknad

Som bonde er eg smerteleg klar over at det er noko som har gått tapt når det gjeld forholdet til kundane: forbrukarane. Samvirke har ført til mykje positivt, men også noko negativt. Det negative er bulkproduksjon og einsidig fokus på levering til samvirke som mottakar, ikkje til forbrukaren.

Det vart eg minna på i dag [i går; Blogger var nede pga. tekniske problem] då eg høyrde ein fantastisk uttalelse på radioen frå ein kar i Debio. Han klaga over auka etterspørsel etter økologiske produkt fordi dei ikkje hadde produsentar nok til å dekka denne etterspørselen!? "Situasjonen er bekymringsverdig" (sic!) som han sa. Uttalelsen er bortimot beundringsverdig.

Vanlegvis er auka etterspørsel noko positivt, og for få leverandørar berre eit midlertidig problem. Men for enkelte delar av landbruket er det altså framleis eit problem.

Landbruket har nok større utfordringar enn eg likar å tenkja på...

Karikaturar & blodig alvor

Lenge sidan siste post, litt av grunnen er at eg har vore oppteken av diskusjonane i kjølvatnet av karikaturteikningane i Jyllandsposten/Magazinet. Det er ein interessan og viktig debatt, endeleg har me ein ideologisk debatt i Norge, og elles i verda, og ikkje som vanleg om lågare matvareprisar.

Av gode innlegg som eg utan problem stiller meg bak, er Lars Gule sitt innlegg i Aftenposten, "Hva toleranse betyr", Arne Jensen og Shazad Rana sitt innlegg i same avis, "Godt skal ondt fordrive" og Shabana Rehmans innlegg i Dagbladet (av ein eller annan grunn vanskeleg å finna att på nettet).

Det er den vanskeleg ytringsfridommen som er hovudtema. Ytringsfridom er best når ytringane ikkje provoserer nokon, kan me vel slå fast. Når Stoltenberg og Støre seier at sjølvsagt hadde redaktørane rett til å trykkja teikningane, men at det neppe var lurt, seier dei eigentleg at dette ikkje er "politisk korrekt". Nei, ytringar som provoserer er jo nettopp kjernen i ytringsfridommen! Hadde Salaman Rushdi hatt litt meir vet i skolten hadde han sjølvsagt ikkje skrive nedsetjande om Muhammed og Koranen? Og nederlandske Ayaan Hirsi Ali burde jo også skjønna at det er "uklokt" å provosera slik ho gjer?

Eit poeng som ser ut til å gå mange hus forbi, er den ekstreme trangen til vald mange islamske statar har. Det er er etter mi meining noko av det viktigaste, og farlegaste, som er vist i denne saka. Det er dette som må utfordrast, og som karikaturteikningane har bidrege til. Og sjølv om det er farleg, er det endå farlegare å la vera.

Ein naturleg konklusjon på debatten, når støvet har lagt seg og elden er slokt, er at blasfemi-paragrafen må fjernast frå norsk lov!

Web 2.0

Web 2.0 er heilt klart eit av dei viktigaste "buzz"-orda for tida. Men er det noko meir enn "hype"?
Tim O'Reilly har skrive ein innsiktsfull artikkel om kva som ligg i begrepet 'Web 2.0'.

Det er altså ikkje ei produktoppgradering som ligg bak namnet, men eit skifte av fokus frå ein måte å tenkja web og web-utvikling på, til ei anna. O'Reilly symboliserer generasjonsskiftet med slike eksempel:

Web 1.0 -> Web 2.0
----------------------------------------
DoubleClick -> Google AdSense
Britannica Online -> Wikipedia
Personlege websider -> Blogg
Sidevisingar -> 'Cost per click'
'Screen scraping' -> Web services
Directories -> Tagging ("folksonomies")

Google og Amazon blir haldne fram som eksempel på den nye bølgja som karakteriserer Web 2.0. Det er framfor alt brukarinvolvering som kjennerteiknar den. Brukarane blir med-utviklarar på tenestene og står for mykje av innhaldet. Hjå Google blir alle søka ein svært verdifull base, ikkje minst utnytta reklamemessig. Hjå Amazon blir brukarmønster utnytta til meir boksal og bokmeldingar blir ein viktig del av omtale og innhald.

AJAX er begrepet som teknisk sett blir kopla til Web 2.0. AJAX er ikkje ein spesiell teknologi, det er ei samling av ulike teknologiar, men med eit felles føremål: brukarane skal ha ei kjensle av direkte tilbakemelding utan unødig venting. Inntasting frå brukarane blir behandla på sparket, utan at det er nødvendig med 'Send', 'Utfør' eller liknande asynkrone opplegg. Sentrale element i AJAX er:

• standardar som XHTML og CSS
• dynamisk vising og interaksjon basert på DOM - Document Object Model
• datahandtering og -manipulering ved XML og XSLT
• asynkron datafangst ved bruk av XMLHttpRequest
• JavaScript som bind det heile saman

Også script-språket Ruby blir hyppig nemnt i samband med AJAX og Web 2.0.

Men les Tim O'Reillys artikkel om Web 2.0 og finn ut sjølv...

The World Is Flat (II)

Friedman fortvilar over status på mobildekning og interoperabilitet i USA, særleg etter ein tur til Japan, og bestemmer seg for å stilla som presidentkandidat med følgjande valkamp-progam:

"I promise, if elected, that within four years America will have as good a cell phone coverage as Ghana, and in eight years as good as Japan - provided that the Japanese sign a standstill agreement and won't innovate for eight years so we can catch up."

Håpar ingen norske politikarar får bruk for dette tipset, f.eks. innan breibandutbygging (!).

The World Is Flat (I)

Spaltist Thomas L. Friedman i The New York Times har skrive boka "The World Is Flat", og den er absolutt verdt å lesa, sjølv om eg har enkelte innvendingar (som eg skal komma tilbake til seinare). Espen Andersen, BI, gjorde meg merksam på boka i sin blogg, og han har ein fyldig (og ganske ukritisk) omtale av boka.

Her skal eg berre gi att eit afrikansk dikt om det evige rotteracet. Friedman påstår at ein amerikansk forretningsmann hengde opp dette diktet - omsett til mandarin - på fabrikken sin i Kina:

Every morning in Africa, a gazelle wakes up
It knows it must run faster than the fastest lion or it will be killed
Every morning a lion wakes up
It knows it must outrun the slowest gazelle or it will starve to death
It doesn't matter whether you are a lion or a gazelle
When the sun comes up, you better start running

Kalendar på nettet

Har fått den årlege innkallinga til tannlegetime og den passa sjølvsagt dårleg. No var eg heldig og trefte den dyktige tannlegen min på telefonen med det same og fekk endra time.

Men tanken som slo meg var at tannlegen, som forresten er veldig hissig på ny teknologi, sjølvsagt burde ha lagt kalendaren sin ut på nettet slik at eg kunne ha endra det sjølv. Han ville spart mange telefonar og ikkje minst daglege forstyrringar (han har ingen assistent og tek alle telefonar sjølv).

Det kan henda det finst tannlegar som har gjort dette, men eg har ikkje sett det til no. Dette gjeld også mange andre yrke, der timebestilling ofte er eit mareritt.

Så i neste veke, når eg sit i stolen - og før eg har fått kjeften full av diverse utstyr, skal eg føreslå det til han. Høyrest forresten ut som eit godt SkatteFunn-prosjekt...

Ny søkemotor?

IT-avisa "Dagens IT" melder at det europeiske initiativet Quaero tek opp konkurransen med Google. Trur ikkje Google mister nattesøvnen av det. Litt av eit namn; du må truleg søka på Google for å finna fram til søkemotoren :-)

Classic & Sports Car

Alle bilentusiastar bør lesa C≻ og kanskje dei gjer det?
I helga har eg kost meg med eldre årgangar av bladet og særleg sett på testar av sports-ikon for ulike tiår. Den første testen er av 10 bilar frå ein 1904 (!) Mercedes 28/32 til ein 1997-mod. Lotus Elise.

Racing-legende John Surtees står for testinga. Han har ei rekkje WC-titlar frå motorsykkel (50-talet) og seinare mange seierar i ulike billøp. Her er lista over bilar han testa og beste rundetid i testen (årsmodell for aktuell bil i parantes):

1. Mercedes 28/32 (1904) - 39,84
2. Bugatti Type 35B (1929) - 30,45
3. Alfa Romeo 8C 2900 B (1937) - 32,56
4. Mercedes-Benz 300 SL (1956) - 32,08
5. Ferrari 250GT SWB (1961) - 30,03
6. Mini Cooper S (1971) - 30,56
7. Jaguar E-Type 4.2 (1967) - 30,14
8. Porsche 911 2.7RS (1973) - 27,92
9. Lamborghini Miura (1968) - 29,23
10. Lotur Elise (1997) - 27,38

Det er mange overraskingar her. Ikkje minst er det imponerande at den eldste i gamet held så godt følgje. Ein bil frå 1904 som likevel ikkje er meir enn 9 sek. unna 70 år yngre bilar! Har det ikkje vore så veldig utvikling likevel?

Bugatti'en er også imponerande; den er like rask som langt yngre og meir moderne bilar. Men så vog den berre 650 kg og hadde 150 hk frå ein rekke-8'ar. Det var den gongen dei laga Racer-bilar med stor R!

Også Mini'en hevdar seg godt. Den er om lag like kjapp som den 50 (!) gonger dyrare Ferrari'en.

Konklusjonen til grand ol' man Surtees er at den gamle Mercedes'en imponerer mest, alder teke med i vurderinga. Elles er Porsche'n favoritten og den han gjerne ville hatt med seg heim...

Den lange halen

Chris Anderson i Wired lanserte begrepet The Long Tail som viser til ei asymptotisk kurve som fell raskt i starten og så flatar ut i ein lang hale-liknande kurve mot 0-punktet. Anderson skildrar her den typiske brukarskaren på nettet i form av preferansar på ein eller annan nettstad. Andersons poeng er at i motsetnad til den fysiske verda, der det berre er lønnsamt å føra varer med ein viss minimums-omsetnad, må ein tenkja annleis for omsetnad på nettet. Her vil summen av sal i "den lange halen" i mange tilfelle utgjera ein stor del av omsetninga. Ein annan måte å seia dette på er at nettet er som skapt for nisje-produkt.

Sjølv om kurva på ein måte er illustrerande er den også tilslørande i den forstand at det er vanskeleg å oppfatta volumet av den lange halen. Anderson illustrerer difor med hjelp av ein Microsoft-medarbeider den lange halen på følgjande måte, i form av kronestykke:

• Tenk deg at du har stablar med kronestykke på kontoret ditt. Stablane avtek raskt i størrelse og når du nærmar deg døra er dei reduserte til enkelte kronestykke. Men rekkja med kronestykke snor seg ut døra, bortover korridoren, ned treppene og ut hovuddøra, vidar ut på vegen og så langt bortover som auga kan sjå...

Då får du ein ide av kva verdiar som ligg i den lange halen!

Men i The Long Tail ligg det meir enn berre nisje. Anderson viser at ein stor del av omsetninga til store nett-tenester som Amazon, Rhapsody (musikk) og NetFlix (DVD) finst i den delen av omsetningskurva som ville blitt definert som ulønnsam av vanlege bok- og musikkhandlarar. I mange tilfelle vil denne delen kunne utgjera 20 - 30 % og meir av all omsetning!

Å forstå verknaden av The Long Tail er vesentleg og begrepet er også viktig i Web 2.0-konseptet.

Nettbutikken Demonstenes ligg i Balestrand og leverer radiorøyr (valves) til ulike forsterkarar til kundar over heile verda. Det er eit nisje-produkt som få, og butikken ville ikkje hatt ein sjanse til å overleva utan nettet; sjølv om den låg i Oslo! Den er slik sett ein del av den lange halen.

Grådige søkemotorar

Jakob Nielsen har ein interessant artikkel om grådige søkemotorar. Han omtalar dei som nettets blodigler og meiner dei får for stor del av kaka på kostnad av innhaldsprodusentane. Han meiner vidare at det vil resultera i at innhaldsleverandørar i større grad vil prøva å gjera seg uavhengige av søkemotorane, og han nemner fleire tiltak i så måte. Det viktigaste er kanskje å byggja lojale brukarar (evt. kundar).

Problemstillinga minner om diskusjonen for nokre år sidan om infrastruktur-eigarane (Telenor & co.) som stakk av med pengane og let innhaldsleverandørane sitja att tomhendte. Til ein viss grad har denne diskusjonen stilna, dels som følgje av dot com-krakket og dels som følgje av at annonseinntekter igjen har skote fart på nettet. Men for det siste fenomenet gjeld det jo at det er søkemotorane som tek største delen av kaka også der.