Høgskulen i Sogn og Fjordane og studentrekruttering

I kjølvatnet av skremmande låge søkjartal til Høgskulen har det vore ein diskusjon om marknadsføringa av studia. Denne diskusjonen har dels vore intern i Høgskulen og dels vore referert i avisa (Sogn Avis). Det har vorte peika på at ein kanskje må vri ressursbruken meir over på nettsatsing.

For moro skuld har eg søkt litt på Google for å sjå kor synleg eller usynleg Høgskulen i S & Fj. er på studia sine. Her er resultata:

'idrettsutdanning' - treff nr. 2 (men i praksis nr. 1 fordi det første treffet er øydelagt av meiningslaus tittel)

' ingeniørutdanning' - treff nr. 3 (og godt synleg)

'lærerutdanning' - ikkje på første resultatside (og då pr. definisjon bortimot usynleg!)

'sykepleierutdanning'/'sykepleier'/'sykepleier utdanning': ikkje synleg (men synleg på søkeordet 'helsefag'!)

'akvakultur' - ikkje synleg

'naturfagutdanning' - ikkje synleg

'sosialutdanning' - ikkje synleg


Det er sjølvsagt mykje å seia om desse søka og 1000-kronersspørsmålet er sjølvsagt kva søkeord/-uttrykk studentane brukar?
Det burde vera eit interessant forskingsprosjekt i seg sjølv!

Det er uansett ein viktig diskusjon Høgskulen bør ta tak i: Korleis bli meir synleg på nettet for å rekruttera fleire studentar. Dette handlar mykje om å ha godt innhald og slik sett er det eit møysommeleg arbeid, men eit arbeid som ein ikkje kjem utanom. Det er likevel ein stor fordel om ein har ein del enkle retningslinjer å halda seg til når ein går i gang.
Tips: Vestlandsforsking kan hjelpa til...

Forskingsformidling på nett

Eg har tidlegare skrive om Formidlingsutvalet og diskusjonen om korvidt forskingsformidling på nett skal telja blant indikatorane for formidling. Utvalet går mot dette, men medlem av det første Formidlingsutvalet, formidlingsdirektør Torny Aarbakke ved Universitetet i Bergen, går sterkt ut mot dette i eit intervju i universitetsavisa "På høyden". Full støtte til Torny Aarbakke som etter mi meining effektivt plukkar sund grunngjevinga til utvalet: At indikatorar kan vera vanskelege å formulera og evaluera, er ikkje god nok grunn til å droppa dei. Og formidlingsutvalet sitt signal om at "nettet er så viktig at dette kjem uansett" avfeier ho som heilt urealistisk.

Det er verdt å minna om at det første formidlingsutvalet, som la fram innstillinga "Sammen om kunnskap", meinte at forskingsformidling på nett burde stimulerast ekstra.

And the winner is...

Fylkestrygdekontoret i Sogn og Fjordane! Sjå berre her:

E-post: fylkestrygdekontoret.i.sogn.og.fjordane@trygdeetaten.no

Den som klarer å skriva dette rett, får eitt års uførepensjon utan legeattest. Stakkars medarbeidarar på sentralbordet som skal lesa opp denne over telefonen...

Ambient Findability

Peter Morville er framleis mest kjend for "isbjørn-boka" - "Information Architecture for the World Wide Web" - som han skreiv saman med Louis Rosenfeld og som på mange måtar definerte begrepet og området informasjonsarkitektur.

I boka Ambient Finability går han eit steg lenger, eller tek eit steg tilbake, alt ettersom ein ser det, og tek opp utfordringar med tilgang til og opptak/tolking av informasjon. Ambient Findability spelar her på utfordringa å finna fram til informasjon trass i nærmast total tilgjenge (til nettet). Boka kan også lesast som ein aktuell oversikt til tema han illustrerer i den kjende bikube-modellen sin som viser total brukarnytte (ironisk nok: denne sida fungerer ikkje skikkeleg i Opera!).

Peter Morville gjer eit interessant poeng av å setja Moores og Mooers lover opp mot kvarandre. Graham Moores lov er velkjend: talet på transistorar på ein kvadratcentimeter vil fordobla seg (anna-)kvart år. Ut frå denne kan me slutta at "Mo(o)re is mo(o)re". Men Calvin Mooers' lov er langt mindre kjend: "An information system will tend _not_ to be used whenever it is more painful and troublesome for a customer to have information than for him not to have it". Som Morville understrekar handlar det i det siste tilfellet om langt meir enn problem med å få tak i informasjonen (eit usability-problem). Eit viktigare poeng er det faktum at mange vil unngå informasjon, eller unngå å ta følgjene av den, fordi det kan bli ubehageleg (t.d. store omstillingar, eller at det vil krevja handling som vi helst unngår). Mooers' lov peikar på den viktige sosiale konteksten og følgjene for brukarane av store IT-støtta endringar. På mange måtar er det ingeniøren (Moore) og sosiologen (Mooers) ulike vinklingar me her ser. Og den siste blir stadig viktigare pga. den første.

Boka gir alt i alt ein god oversikt over status og utfordringar knytt til informasjonsgjenfinning på nettet i dag. I tillegg er den spekka med mange interessante referansar til vidare lesing. Peter Morville har eit balansert syn på viktige utfordringar og meistrar å presentera fordelar og ulemper på ein god måte og overlet til lesaren å trekka dei endelege konklusjonane.

I eit tidlegare innlegg refererte eg frå ein konferanse der Peter Morville var forelesar (User Experience 2005 London under leiing av Jakob Nielsen). Inntrykket frå den konferansen var veldig bra, noko boka følgjer opp.

I Amsterdam

Dei som har vore i Amsterdam, veit at overskrifta kan lesast på minst to måtar; både norsk og engelsk. IT-gruppa var på studietur til Amsterdam i forrige veke og det var eit vellykka opplegg både sosialt og fagleg. Me budde på Leidseplein og slik sett midt i smørauga av byen.

Amsterdam var eit naturleg val særleg fordi Robert Engels, vår nye bistillings-person, er fødd og oppvaksen i byen og har god kjennskap til Vrije Universiteit (VU) - eit universitet med sterke fagfolk innan semantisk web. 'Vrije' betyr her 'fritt' for innblanding frå stat og kyrkje og stammar frå den tida då universitet og høgskular ofte var sterkt religiøst styrte .

Det faglege opplegget var dels av indremedisinsk art, dvs. diskusjon av framtidig strategi for IT-området, og dels av ekstern karakter. Det siste var i form av møte med representantar for semantisk nett-forskinga ved VU. Dei har nokre av dei beste fagfolka på området, med Guus Schreiber og Frank van Harmelen i spissen. Guus har vore i førarsetet for W3C under utforminga av OWL-standarden (Web Ontology Language). Den semantiske forskinga ved Vrije Universiteit er innafor W3C-retninga med RDF/OWL, altså ei litt anna retning enn (det praktiske) arbeidet vårt med emnekart. Det er likevel interessant å sjå desse retningane under eitt, og arbeid er i gang for harmonisering av dei to standardane.

Som biletet viser, er Amsterdam noko for seg sjølv: Kvar elles kan ein få kjøpt "Cannabis Starter Kit"?

Staten forsyner seg

Staten gir og staten tek, heiter det, men eg trur me stryk 'gir'. Har akkurat fått purring på årsavgifta for bil og blir eitrande forbanna når eg ser korleis den allmektige staten oppfører seg. Der sjølv dei grådigaste kapitalistane gir deg ein sjanse til å gjera opp om du har gløymt den første fristen, slår staten kloa i deg med det same og gir deg ei saftig bot på toppen.

Fristen for innbetaling var 20. mars, purringa kom 9. mai. I den tida som har gått, vel ein og ein halv månad, hadde tollvesenet hatt god tid til å sjekka om innbetalinga var kommen, og så leta nåde gått for rett. Men nei, her er det inga tilgiving.

For sikkerheits skuld har Tollvesenet heimel til slik framferd i lover vedtekne av Stortinget. Det er smart, for då er dei i praksis uangripelege. Dei slepp å komma inn under vanlege lover for kjøp og sal og slepp unna brysame forklaringar på urimelege rutinar. Dei kan berre visa til Stortinget - og det er det dei gjer når eg kontaktar dei.

Eg tykkjer denne saka viser med all muleg tydelegheit kvifor Framstegspartiet no er det største partiet i landet. Så langt har eg ikkje registrert andre parti som synest at staten i mange tilfelle er vorten for mektig og tek seg til rette. Tvert om synest det som om dei andre partia vil ha det slik. Så me får som fortent...

Vossa Jazz 2006

Tradisjonen tru var me (= kjeringi og eg) på Vossa Jazz frå søndag til måndag. Har funne eit fint opplegg med rimeleg opphald på Fleischer's og 2-3 konsertar på avslutningsdagen.

I år vart det kyrkjekonsert med Bergen Big Band + gjester, leia av Jan Magne Førde, samt Zawinul Syndicate og National Bank heilt til slutt.

Kyrkjekonserten var fin, storband er alltid interessant og Bergen BB skuffar sjeldan. Det var folkemusikk-inspirerte stykkje og vokal på mange av dei. Trass i ein fin konsert slår det meg at det er vanskeleg å integrera folkemusikk og jazz på ein god måte. Jan Johanson er ein av dei få som har klart det. Det blir ofte musikk frå to ulike klodar som møtest innimellom. Litt same kjensla fekk eg også på denne konserten. Storbandet spelar storbandjazz og vokalistane syng folkemusikk. Særleg tydeleg vart det på solistinnslaga; det vart reine "hard core" jazz-soloar som braut fullstendig med det vare uttrykket i sangen. Når tittelen er "Syng i stille morgenstunder" og solisten kliner til med det bop-koret, blir det litt feil. Men som sagt innleiingsvis hadde eg stort utbyte av konserten likevel. Ekstra pluss til basstrombonist og bassist!

Zawinul Syndicate med smått legendariske Joe Zawinul i spissen hadde eg ikkje spesielle forventningar til. Det starta litt kjedeleg, men tok seg kraftig opp med ein bossa gjennomført av dei brasilianske medl. av bandet. Derifrå og ut vart det ein herleg groova konsert - for eit band og for ein groove!! Bassisten, Linley Marthe (?), var ei oppleving for seg. For ein teknikk og for ein groove - det er det sværaste eg har sett. Zawinul har jo alltid omgitt seg med gode bassistar - det er nok å nemna Jaco Pastorius...

To konsertar er i grunnen nok å fordøya i vår alder (!), så då National Bank gjekk på scena i Park-kjellaren hadde eg ikkje så mykje entusiasme att. Thomas Dybdahl har ei flott stemme, veldig karakteristisk med det høge stemmeleiet. Og dei andre musikarane med bakgrunn m.a. i Jaga Jazzist er heller ikkje borte.

Forskingsformidling på nett

Sist torsdag deltok eg på eit interessant møte i Formidlingsutvalet, eit utval som skal komma med forslag til indikatorar for vurdering av forskingsformidling. Eg var invitert for å orientera om arbeidet med kvalitetsindikatorar for offentlege nettstader, og om dette kunne overførast også til forskingsformidling på nett.

Møtet var interessant ikkje minst fordi det var ein god del skepsis til forslaget om å formulera indikatorar for nettbasert forskingsformidling. Det er ofte når ein møter motførestillingar saker blir best belyst. Motførestillingane kan oppsummerast til:

• det finst ingen kvalitetsvurdering av heimesider; "ein kan skriva kva ein vil" ("nettet er kaos, alle kan gjera kva dei vil, det er umuleg å vurdera kvalitet")

• utviklinga vil ta hand om dette sjølv, ein treng ikkje indikatorar for å fremja ei ønskt utvikling (den deterministiske ståstaden)
  
  
• ordninga blir for byråkratisk (ressurskrevjande vurdering, for omfattande system)
  
  
• det blir litt for tilfeldig og det er farleg sidan det skal knytast økonomiske verkemiddel til ordninga (det får utslag for tildelingane til institutta)

Det var sjølvsagt også positive argument for saka. Men hovudinntrykket mitt etter møtet var at mange slit med å forså kor viktig nettet faktisk er for forskingsformidling - og kor viktig det kan gjerast. Eg meiner også erfaringane frå kvalitetsvurdering av offentlege nettstader tilseier at ein med relativt små ressursar kan oppnå ganske mykje på kort tid.

Forsvar Forsvarets musikkorps!

Forsvarets musikkorps Vestlandet (også kalla "Divisjonsmusikken") hadde konsert onsdag 5.4 med Ole Edvard Antonsen som solist. Det vart ein minneverdig konsert.

At Ole Edvard er bra, var ikkje noko nytt. Det mest imponerande med han er kanskje den uanstrengde måten han går mellom ulike sjangerar. Puritanarar vil nok grina på nasen over improvisasjonskunst og jazz-forståing, men eg synest det er flott at han gjer så ulike musikalske ting som han gjer. Nytt for meg var det at Ole Edvard no er sjefsdirigent for Forsvarts musikkorps Trøndelag (som snart får namnet Luftforsvarets musikkorps).

Forsvarets musikkorps Vestlandet var for meg den største overraskinga. Imponerande å få eit musikkorps til å låta så tett og fint. Også dei handterer ulike sjangerar på ein fin måte. Dei har også musikarar som er faste innslag i m.a. Bergen Big Band, så dei er på ingen måte ukjende med musikk utanfor det typisk korpsinspirerte.

At Forsvaret år etter år prøver å leggja ned musikkorpsa sine er ei stor skam. Det er noko av det beste me har att av alle milliardane som blir delt ut til dei. Dei har mellom anna rota vekk meir enn ein milliard berre på Golf-prosjektet sitt. Tenk kor mange musikkorps me kunne fått for det! Eller kor mange år dei eksisterande kunne vore sikra.

Heldigvis ser det ut til at noverande forsvarsministar Anne-Grete Strøm-Erichsen har forstått dette. Ho seier til Forsvarsnett at "Jeg vil kjempe for at Forsvarets musikk skal bestå og utvikle seg videre". Bra Anne-Grete - dette er fin musikk i mine øyre!

moDell

Litt meir frå Thomas L. Friedmans The World Is Flat. Ei av dei sterke sidene hans er evna til å fortelja gode og interessante historiar. Boka er full av gode eksempel.

I ei tidlegare bok, The Lexus and the Olive Tree - Understanding Globalization (1999), lanserte han McDonalds-teorien om at land som hadde etablert McDonalds-restaurantar ikkje gjekk til krig mot kvarandre (amerikanar? javisst!). Filosofien var på den eine sida det faktum at to land som begge har McDonalds-restaurantar så langt ikkje har gått til krig mot kvarandre (syltynn!) og at eit land som har nådd såpass økonomisk utvikling vil ha meir å tapa ved å gå til krig enn å vinna (det siste kan det vera noko i).

I den siste boka har han oppgradert teorien til Dell-teorien: Ingen to land som er deltakar i ei stor global forsyningskjede som t.d. Dell, vil gå til krig mot kvarandre. Igjen er det at dei har meir å tapa enn å vinna.

Han innleiar kapitlet med å beskriva i detalj korleis pc'en han har skrive boka på, ein Dell Inspiron 600 notebook, har vorte til. Det startar med at han ringjer ein Dell-forhandlar, på gratis 800-nr., og til pc'en blir levert på døra hans 17 dagar seinare (pga. leveranseproblem var det 9 dagar meir enn vanleg leveringstid). Heile forsyningskjeda og kvar einaste komponent blir spora og det er fascinerande å sjå kva forsyningskjede og tilhøyrande logistikksystem som ligg til grunn for å laga ein Dell-PC. Her er mange land involverte!

Det er også andre sider som er interessante med historia om samansetjinga av Dell-PC'en.
Etter at ordren er motteken hjå Dell, skriv Friedman: "My order went out by email to the Dell notebook factory in Malaysia". Eg håpar for Dell si skuld at dette er feil, elles vil eg seia dei har store problem. Det bør vera ei formattert melding (xml) som går frå ordresystemet og direkte til fabrikken i Penang, Malaysia.

Elles blir det slik som historia frå tidlegare Dell-operasjonar: Fancy bestillingsskjema på nettet som blir skrive ut i den andre enden og eit 50-tals personar som spring omkring med utskrifter og tastar ordrane inn att på nytt. Det er slik helsevesenet vårt fungerer i dag (meir om det i ein seinare blogg).

Emnekart 2006

Sist onsdag gjekk Emnekart 2006 av stabelen. Det er den årlege norske konferansen om emnekart (arr. for 4. gang) og interessa var større enn nokon gang. Felix konferansesenter hadde plass til 220 deltakarar og det var fleire på venteliste.

Eg hadde gleda av å vera invitert som foredragshaldar, men må vel innrømma at eg ikkje var "keynote speaker". Det var derimot Dr. Stephen R. Newcomb, ein av grunnleggjarane av emnekart. Han heldt ein halvtimes foredrag om emnekart, mest frå ein filosofisk ståstad. Interessant, men kanskje litt lite for ei så lang reise?

Foredraga på konferansen er tilgjengelege på DnD sine sider.

The World Is Flat (III)

Eg har nemnt denne boka eit par ganger før, som tittelen indikerer. Journalist Thomas L. Friedman i New York Times er forfattar og eg kan med ein gang seia at eg likte boka.Tittelen viser til nedbygginga av barrierer, særleg på IT-området, og det som kan gå under namnet globalisering.

Det som gjer boka bra er at Friedman er god til å fortelja historiar som underbyggjer påstandane hans. Han har også snakka med mange nøkkelpersonar og har ei imponerande breidde i kjeldematerialet sitt.

I litt negativ retning vil eg seia at Friedman er, som amerikanarar flest, veldig oppteken av at det USA gjer er det rette, og då tenkjer eg mest på liberalisering, frihandel osv. Det er svært få, om nokon, motførestillingar til frihandel i denne boka, så dei som er allergiske mot det må rekna med å bli provoserte. Ein annan ting er at dei historiske analysane Friedman gjer, kanskje er vel enkle av og til.

Endeleg må eg ta opp overvurderinga av Netscape og nedvurderinga av Internett og særleg World Wide Web. Her ser det ut til at "not invented here" slår inn for fullt. At Netscape skal vurderast som mykje viktigare enn oppfinninga av WWW har eg store problem med, for å seia det mildt!

Friedman reknar opp 10 årsaker til ei flatare verd (meir samankopla, nedbygde hindringar):

1. Rivinga av Berlin-muren
2. Introduksjonen av Netscape på børsen (!)
3. Work Flow Software (litt upresist av Friedman, han tenkjer her på XML/SOAP osv.)
4. Open Source (som bevegelse med styrke)
5. Outsourcing (flytting av oppgåver, særleg IT-relaterte, ofte til andre land)
6. Offshoring (flytting av heile produksjonen ut av landet)
7. Supply-Chaining (logistikk ved hjelp av IT; WalMart og Dell som eksempel)
8. Insourcing (den andre sida av outsourcing; UPS brukt som eksempel)
9. In-forming (søkemotorar særleg)
10. The stereoids (alle utstyrstrendar som forsterkar globalisering (iPod, Skype, mobiltlf.++)

Som trussel mot globaliseringa ("flattening of the world") nemner Friedman særleg dei nye terrornettverka og islamistiske tendensar generelt. Han prøver å analyser kvifor islamistiske (islamo-leninism) tendensar står så sterkt og kvifor det er her terrornettverka rekrutterer. Han viser at muslimar generelt, og arabarar spesielt, fell langt bak i den utviklinga som skjer no i globaliseringa sitt namn. Han meiner audmjuking er ei hovudforklaring på reaksjonane i mange muslimske land, og den seinaste støyen rundt Muhammed-karikaturane forsterkar denne forklaringa. Han trekker også fram det interessante med India, som har verdas nest største muslimske hop, og viser at India sin demokratiske tradisjon og opnare samfunn ikkje gjev grobotn for denne type ekstremisme. Så langt har ingen indisk muslim vorte knytt til terrornettverka.

Til slutt gjer Friedman eit poeng av 11/9 og 9/11. 11/9 er dagen for rivinga av Berlinmuren og 9/11 er som me veit datoen for angrepet på World Trade Center. Han er kritisk til måten Bush-administrasjonen har handtert situasjonen på og meiner dei har snikinnført alvorlege innstrammingar i vanlege folks privatliv. Han meiner også at USA gjer seg sjølv ei bjørneteneste ved å prøva å gjera 9/11 til eit samlande begrep. "Det er ikkje 9/11 USA skal hugsast for, men 4th of July".

Som sagt ei lesverdig bok, men på amerikansk vis er det dårleg med magamålet: 470 sider må han ha for å bli ferdig!

The Search

Det første møtet mitt med Google var i 1999. Det som overraska meg mest i starten var det reine grensesnittet, fritt for reklame og forstyrrande lenker. Det stod i skarp kontrast til dei andre søkemotorane som då hadde fått portal-sykja og var overlessa med lenker og reklame. Det neste som overraska meg var etter kvart relevansen i dei best rangerte treffa. Den var merkbart betre enn dei andre søkemotorane på den tida (AltaVista, Northern Light, Yahoo).

Våren 2000 deltok eg på konferansen Search Engine Meeting 2000 i Boston, saman med kollega Terje Aaberge. Det var på høgda av denne konferansen og alle søkemotorane stilte med dei beste folka til ein paneldebatt om framtida for søk. Der var t.d. Andrei Broder frå AltaVista, Eric Brewer, Inktomi og Jan Pedersen, InfoSeek. Som ein kuriositet kan også nemnast at Knut Magne Risvik frå FAST hadde foredrag om "Scaling the Web". Han er no Google-sjef i Norge.

Den som utmerka seg blant deltakarane var "oppkomlingen" Larry Page. Google var framleis ein liten utfordrar, men hadde begynt å få merksemd. Larry Page stod fram som ein "kranglefant", med ei litt irriterande og insisterande framtoning. Der dei andre deltakarane var opne for mange retningar i korleis søkemotorane kunne forbetrast, både ved menneskeleg hjelp og med betre algoritmar, var Page talsmannen for "algorithms only". Han messa om og om igjen om at det berre gjaldt å forbetra algoritmane, særleg for relevans-rangering, så ville søkemotorane bli så bra som ein berre ville. Han irriterte særleg representanten for Northern Light, Mark Krellenstein, og dei hamna i skikkeleg verbal klinsj. Northern Light var ein av søkemotorane i vinden på slutten av 90-talet. Me veit jo korleis det gjekk med Northern Light...

Eg minnest dette seminaret når eg les boka The Search - How Google and Its Rivals Rewrote the Rules of Business and Transformed Our Culture av John Battelle. Trass i undertittelen handlar boka mest om Google. Forfattaren var ein av etablerarane av The Industry Standard og ein av dei opprinnelege redaktørane av Wired.

Den gir eit interessant innblikk i bakgrunnen for Google og understrekar til dei grader "ingeniør"-imaget til selskapet. Det stemmer veldig godt med observasjonen min 6 år tilbake. Historia om Larry Page og Sergey Brin er fascinerande på klassisk amerikansk vis; den har alle dei faste ingrediensane av "the selfmade man". Larry og Sergey starta prosjektet BackRub som ein del av eit doktorgradsarbeid, og det vart etter kvart til Google. Interessant nok var Terry Winograd rettleiaren for Larry Page. Søkemotoren okkuperte snart større og større delar av fakultets-maskinene og skapte til slutt såpass store problem at dei måtte flytta alle maskinene ut av universitetsområdet.

Den beste delen av boka er historia om Google, særleg på grunn av mange intervju med nøkkelpersonar både i selskapet og i IT-miljøet generelt. Den svakaste delen er kanskje spekulasjonane til slutt om korleis søk generelt og Google spesielt vil utvikla seg. Scenariet med Google som verdsherskar er sjølvsagt muleg, men eg tvilar på at det skjer. Før eller seinare vil vel Clayton Christensens teori om disruptive technologies slår til, med ein eller annan irriterande oppkomling som vippar Google av pinnen...

Alt i alt ei bok som er vel verdt å lesa.

Seminar om emnekart og LivsIT

Torsdag 9.3 vart det arrangert seminar om emnekart og LivsIT i Statens hus på Leikanger. Seminaret var i regi av Høykom og eg hadde ansvaret for gjennomføringa. Totalt 65 påmelde personar og over 60 som møtte opp, viste at dette er eit interessant tema. Interessa var langt i overkant av kva eg hadde rekna med på førehand.

Deltakarane var inviterte til sosial samling på Henjatunet kvelden før og vel 20 personar var med på den. Henjatunet er ein veldig fin plass for slike samlingar og deltakarane som ikkje hadde vore der før, var imponerte. Imponerte var dei tilreisande også over naturen generelt, noko det fine veret forsterka.

Grunnen til den tematiske vinklinga er at fleire Høykom-prosjekt alt i dag har emnekart og LivsIT som innhald. Med ei ny utlysing i gang og søknadsfrist 15. mars (akkurat forlengja til 17.3 pga. problem med e-søknad), ligg det i korta at tema blir endå meir aktuelle.

Lars Marius Garshol frå Ontopia, som var ein av foredragshaldarane, har skrive eit godt referat frå seminaret, så då prøver ikkje eg å kopiera det. Eg tek heller med eit par bilete han tok frå seminaret (over). På biletet under, som Anne Gro Fredheim hjå Fylkesmannen i S. og Fj. har teke, ser vi Ove Nyland i Norge.no i samtale med politisk rådgjevar Jørund Leknes, Fornyings- og adm.dep. (FAD).

Supercar Showdown

Eg skreiv i ein tidlegare artikkel om ein test av 10 sportsbil-ikon frå heile det 20. århundre; frå ein 1904-mod. Mercedes 28/32 til Lotus Elise frå 1997. Racing-legende John Surtees stod for testinga.

I ein annan test av nyare superbilar (hmm, høyrest ikkje ut som ei heilt bra oversetjing av begrepet Supercar) er det ein annan legende, Derek Bell, som står for testinga. Ei feitare samling bilar skal ein sjå lenge etter:

1. Ford GT 40 (150 kB)
2. Lamborghini Miura
3. Maserati Bora
4. De Tomaso Pantera
5. Lamborghini Countach
6. BMW M1
7. Porsche 959
8. Ferrari F40
9. McLaren F1
10. Ferrari 360 Modena F1

Dette er superbilar frå siste del av det 20. århundre, dei fleste alt klassikarar. Berre å samla desse bilane på eitt brett må ha vore litt av ei utfordring i seg sjølv.

Så kva var sluttinntrykket til Derek Bell etter å ha kost seg ein heil dag med desse bilane på bane? Stikkordet er 40. Til slutt er det Ford GT 40 og Ferrari F40 som kjem ut som dei mest imponerande bilane. Imponerande er det også fordi Ford GT 40 er den eldste av alle desse; den vart lansert i 1964 som ein Ferrari-dødare (etter Fords mislykka forsøk på å kjøpa opp Ferrari).

Bell er sjølvsagt også imponert over bilar som McLaren F1, men den er "i ein klasse for seg" som han seier. Bilen som skuffar mest, er Miura-en (!).

Så er det berre å venta på ein ny superbil-test. Denne gongen med bilar etter tusenårsskiftet; som Porsche Carrera GT, Mercedes SLR, Ford GT, Bugatti Veyron 16/4 osv.

Heia Førde!

Det svingar i Førde for tida! Frå absolutt botnmål i Helse Førde til toppnotering hjå Sparebanken Sogn og Fjordane. Ein svært synleg skilnad på dei to verksemdene er at der Helse Førde er "Førde mot resten", legg banken alltid vekt på fylket og profilerer Sogn og Fjordane så ofte dei kan. Lurt!

Avtalen med Gjensidige om å etablera og driva nettbank for forsikringsselskapet er eit kupp av dei store. men det forpliktar også - no må Norges beste nettbank etablerast, verken meir eller mindre. Som brukar av mange nettbankar - den første var faktisk Postbanken sin, og det var forløparen for nettbank med oppringt modem - meiner eg å ha kvalifiserte synspunkt på brukarvennlege nettbankar. Det er ikkje mange av dei, den einaste eg har brukt som fyller dei fleste krava, er Skandiabanken sin. Og den må altså Sparebanken SFj og Gjensidige toppa. Det blir ikkje lett.

Skulle gjerne ha hjelpt til der, ja... Som far til Pelle i "Pelle Erobreren" seier i det han stig i land i Danmark: "Jag erbjuder Er mitt Arbete" (men det var ingen som ville ha han...)

Håplaus mobilskatt

Med fare for å bli teken for Frp-sympatisør: Den nye mobilskatten er eit eksempel på håplaust forelda tenking. Det ville vore betre om grunngjevinga var at dei treng pengane, og dette er ein enkel måte å ta dei inn på. Det er omtrent som grunngjevinga for den nye flyskatten, der pengane skal gå til medisin til fattige land. Veldig vanskeleg å vera mot den saka, men det er like fullt brist i logikken.

Når det gjeld mobilskatten trur eg likevel det er ei underliggjande forståing at mobiltlf. betalt av arbeidsgjevar er eit gode, den blir jo også brukt privat. Men stadig fleire jobbar er ikkje 9-4 der det er eit skarpt skilje mellom arbeid og fritid - det er gammaldags tenking. Greitt nok at det minkande skiljet mellom arbeid og fritid skaper problem, men denne skatten er ikkje middelet for å retta det.

I 5-6 år har eg hatt berbar PC som eg har hatt med meg heim kvar dag. Her ligg det mykje unytta skatteinntekt for staten. Tenk kva fordeler eg har hatt av PC-en. Nei, lat oss få ein skatt på berbare PC-ar også, trass alt klarer dei fleste seg med ein stasjoner? Og det ville passa betre til ideen om å leggja att mobiltlf. i det du går ut av kontoret.

Kvifor er det alltid berre Frp som står opp mot slikt tull??

Hyper-entreprenøren

Larry Page og Sergey Brin er kjende Internett-namn for mange, men det er få som har høyrt om Bill Gross (?). Han fortener å bli meir kjend, for han står bak mange storarta idear som pregar nettet på ulike måtar.

Som mange andre grunderar starta Bill tidleg, han kjøpte inn godteri i stort volum og selde til kameratflokken. Slik samla han seg pengar nok til neste ide, som var høgtalarar. Med eit skreivt smil kalla han selskapet sitt Gross National Product...

Det første kjende produktet hans var eit naturleg språk-grensesnitt for Lotus 1-2-3. Deretter utvikla han det personlege søkeverktøyet Magellan, som ein god del har høyrt om. Det var 80-talets Google Desktop Search.

Den viktigaste ideen til Gross var modellen for betalt annonsering kombinert med søk. Gross utvikla ein forretningsmodell basert på at folk var villege til å betala meir for relevante annonsar enn tilfeldige, som nettet til då var basert på. Han kopla søkeord til annonsar på ein måte som no er standard for alle søkemotorar og som ikkje minst Google har nytt godt av. Gross utvikla søketenesta Goto.com der forretningsmodellen vart implementert. Trass i at tenesta vart uglesett av mange pga. det som vart oppfatta som tvilsam blanding av søk og betaling for vising, tente Gross godt på ideen. Goto.com endra namn til Overture og vart kjøpt av Yahoo for 1,6 mrd. dollar.

Basis for alle ideane var selskapet IdeaLab, som var ein slags næringshage/kunnskapspark på speed. Innovasjon Norge skulle teke ein studietur til denne bedrifta og snakka med karen. Her trur eg det kunne vera mykje å læra.

No er Gross i gang med å utvikla neste generasjons søk/annonse-modell. Watch out!
(kjelde: The Search av John Battelle. Meir om denne boka seinare)

Søkt moral

Google har gått frå å vera alles yndling til å bli utsett for stadig fleire kritiske blikk, og det er bra. Google har revolusjonert søk og har gjort det ved å tilby ei glimrande søketeneste. Søk på nettet er redefinert og Google har sett standarden som andre, både generelle søketenester og interne nettsøk, etter kvart må leva opp til fordi brukarane forventar det.

Moralen i selskapet Google er enkel på amerikansk vis: Don't be evil. Det er noko naivistisk over det, og akkurat no framstår det som veldig naivt. Google har med rette fått mykje kritikk for å samarbeida med totalitære regime, som Kina. At dei kan gå inn på ein avtale med Kina om sensurerte søkeresultat, er merkeleg av fleire grunnar. Drivkrafta er ikkje vanskeleg å forstå, det som alltid utsikt til meir pengar.

Tenesta Search Engine Watch viser på ein illustrativ måte (over) skilnaden i søkeresultat på uttrykket 'Tiananmen' med utgangspunkt i USA og Kina. Der USA-søket viser stridsvogner og massakre, blir det i Kina vist glansbilete av den store plassen.

For ei søketeneste er det tillit til søkeresultatet heilt avgjerande for tilliten til tenesta. Google er med dette inne på ein svært farleg veg, ikkje minst for selskapet sjølv. Det hjelper ikkje at andre gjer liknande ting, og har gjort det før Google (Yahoo). Det hjelper heller ikkje at det føregår sensur i Google sine europeiske tenester (søk på nazistisk materiale er forbode i Tyskland og Frankrike). Det finst rett og slett ikkje gode unnskyldningar.

Fonetisk alfabet

Alfa - Kilo - Bravo! har kanskje ein del fått med seg frå Are & Odins hemningslause slankekur. Den som enda med øksedrap på badevekta!

Dette blir i serien "ting du kanskje ikkje visste og som du sikkert ikkje får bruk for"..

Det fonetiske alfabetet me brukar i dag stammar frå NATO. Det er særleg brukt i luftfarten.
NATOs alfabet har ikkje æ, ø og å, så er her er det spesialtilpassing. Og her skil det sivile alfabetet seg frå det militære:

Æ: Ægir (Forsvaret: Ærlig)
Ø: Ørnulf (Forsvaret: Østen)
Å: Ågot (Forsvaret: Åse)

[kjelde: Wikipedia]