Lommedalen, Afghanistan

Eg prøvde å finna hotell i København og fann eit ved hjelp av booking-tenesta hotell.no. Må seia eg skvatt då eg fekk kvittering for bestilling: Avsendaren hadde adresse Lommedalen, 1350, Afghanistan!

Den første tanken min var at - pokker, no var eg lurt. Men ein telefon til hotellet stadfesta bestillinga, så den var ok. Likevel, kva i all verda betyr adressa? Ein kikk på www.hotell.no viser at selskapet har adresse Emilie Haugs Vei 16, 1350 Lommedalen.

Sjølv om tenesta er ekte, vil eg ikkje tilrå den. Avbestillingspolitikken er tvilsam, og bør lesast nøye før bestilling. Det beste er å bestilla direkte hjå hotellet, om muleg.

Nix, Telenor!

Telenor har annonsert at dei vil trekkja seg ut av samtrafikkpunktet, NIX, som er plassert ved Universitetet i Oslo. Samtrafikkpunktet gjer at all nett-trafikk her i landet flyt fritt og skapar med det nettnøytralitet.

Ved å trekkja seg ut av samtrafikkpunktet, må andre operatørar gjera individuelle avtalar med Telenor for samtrafikk. Det fører til at Telenor kan regulera trafikken i sitt nett betre og prioritera eigne kundar.

Det er ei veldig farleg utvikling me er vitne til her. Teleoperatørane har rasla med sablane lenge, dei vil ha ein større bit av den kaka innhaldsleverandørane forsyner seg av. Men Telenor er jo samtidig tungt inne på innhaldssida - altfor tungt vil mange hevda. Ein konsekvens av eit oppsmuldra samtrafikkpunkt er ei privatisering av Internett der teleoperatørane vernar nøye om sine bitar og det kostar dyrt for andre å sleppa til.

Telenor viser med dette, ufrivillig, for all verda kor feil det var å ikkje skilja infrastruktur (dvs. nettverk) frå innhald (tenestene i nettverket) då selskapet vart omstrukturert. Eg trur og håpar den diskusjonen vil komma opp att med dette utspelet, og då kan resultatet bli eit heilt anna enn det Telenor tenkte seg. Men det krev tøffe politikarar som ikkje er redde for å gi tydelege signal og handla deretter. Liv Signe; no treng me deg meir enn nokon gong!

The King and I

Seniorrådgivar Einar Flydal i Telenor R & I (Research and Innovation - tidl. forskingsavd.) heldt eit interessant foredrag på Campus Seminar i går. Temaet var "IT og miljø", men det var spesielt historia om oppbygginga av Grameenphone i Bangladesh som var interessant.

Den saka har fått mykje merksemd takka vera Nobelprisvinnar Mohammad Yunus. Men det er klart at saka har (minst) to sider. Flydal orienterte overbevisande om utviklinga.

Historia starta med den asiatiske finansmeklaren i New York som vart sitjande ein heil dag utan tilgang til telefon og pc pga. eit straumbrot. Det fekk han til å tenkja på situasjonen i heimlandet Bangladesh, med for alle praktiske føremål null tilgang til telefon for folk flest. Han fekk då ideen om at løysinga for Bangladesh måtte vera å ta eit kvantesprang over den tradisjonelle teleutviklinga og gå rett på eit moderne mobilnett. Dette presenterte han for Yunus, som tende på ideen, og leitinga etter eit teleselskap som ville bli med på ideen starta.

Yunus prøvde først amerikanske teleselskap, men dei skjønte absolutt ikkje vitsen med å investera i Bangladesh, eit av verdas fattigaste land. Yunus fekk råd om å prøva dei skandinaviske landa fordi tankane passa betre til innstillinga her. Han kontakta Telia og dei var interesserte. Av ulike grunnar trekte det ut og vart gløymt og Yunus sende eit brev til kong Olav i Norge (!). Kongen kontakta Telenor-sjef Tormod Hermansen (!) og dermed var det i gang. Flydal presiserte at utan Tormod Hermansens innstilling og interesse for prosjektet, ville det aldri lete seg gjennomføra.

The Semantic Web

Boka The Semantic Web gir ei grei innføring i begrepet semantisk vev. Undertittelen A Guide to the Future of XML, Web Services, and Knowledge Management indikerer at boka rettar seg mot RDF/OWL og W3C og har hovudtyngda der. Men den er også innom emnekart og tek opp emnekart relatert til RDF/OWL, om enn relativt overflatisk. Boka er også frå 2003 og ein del har jo skjedd på området sidan den tid.

Då eg las dedikasjonen på første side, vart eg litt uroleg:

This book is dedicated to Tim Berners-Lee for crafting the Semantic Web vision and for all the people turning that vision into a reality. Vannevar Bush is somewhere watching - and smiling for the prospects of future generations.

Etter mitt syn har Tim Berners-Lee gjennom artikkelen The Semantic Web gjort meir skade enn nytte for den semantiske veven. Det scenarioet han beskriv i artikkelen er meir skremmande enn tiltalande, og skyt etter mitt syn langt over mål.

Men boka gir som sagt ein god oversikt over standardar knytt til semantisk vev (heile stakken frå XML).

Takk, han er verre!

Internt søk er eit smertebarn - det er katastrofalt dårleg. Eg har vore inne på grunnane tidlegare, og det heng sjølvsagt nøye saman med manglande struktur generelt sett på nettstader og at søk blir behandla som ei isolert sak.

Eg arbeider no med søknad til "EM i e-forvaltning" (!) og gjer eit søk på 'egovernment' på ec.europa.eu, EU-kommisjonen si offisielle vevteneste. Resultatet er vist over - sjekk særleg det første treffet! Say no more..

USA heng etter

Kanskje litt spinkelt grunnlag å hevda det, men eg fekk akkurat inn ein e-post frå tidsskriftet Down Beat om at deira årlege avstemming av årets jazz-musikarar for første gong også skjer via nettet.

Down Beat Readers Poll har 71 års historie og går tilbake til dei gyldne 30-åra (ikkje dei harde, men dei gyldne..) med musikarar som Louis Armstrong, Roy Eldridge, Ben Webster, Coleman Hawkins osv. osv.

Avstemminga er delt i to; lesarane si vurdering og jazz-journalistar/kritikarar si vurdering (her er det snakk om jazzkritikarar i mange land). Den har på mange måtar vorte ein institusjon, men på den andre sida er den også ekstremt konservativ. Ein saksofonist som Sonny Rollins vinn til dømes også tenorklassen i våre dagar. Han er ein av mine favorittar, men han hadde nok si store tid for 40 år sidan (!).

Avstemminga finn du her.

Sjølvmelding med pluss og minus

Først ein honnør til Skatteetaten (det lokale likningskontoret): På grunn av misforståing fekk eg fekk problem med innleveringa av sjølvmelding via Altinn innan fristen 31.05. Eg sende då ein e-post til det lokale likningskontoret og forklarte saka, og fekk tilbakemelding morgonen etter med utsetjing til 4. juni. Slik skal det vera - ein etat som brukar det skjønnet og den fornuften den har rett og plikt til å bruka.

Minuset gjeld Altinn. Eg har kritisert Altinn før, og må nok gjera det igjen. Denne 200 mill. kr-gorillaen (minst!) har framleis svære hol i brukarvennlegheit. Eg vil berre kommentera eit par av dei. Det er bygt inn omtrent null intelligens i skjemaportalen. Til sjølvmeldinga mi var det 4 vedlegg (næringsoppgåve, tilleggsskjema ++) og eg måtte fint tasta inn namn og adressa kvar jævla gang. Er det for mykje forlangt av eit system i 2007 at det skal kunna hugsa desse detaljane frå skjema til skjema? Eg er jo autentisert og dei veit alle detaljar frå før.

I næringsoppgåva skal også tala frå 2005 oppgjevast. Dei tasta eg møysommeleg inn i fjor, men trur du Altinn hugsar det? Nei, dei ligg der nok i skjema frå 2005, men Altinn klarer ikkje å henta dei innatt for meg.

Eg er fullt klar over at dei fleste brukarane av Altinn ikkje tastar inn tala manuelt slik eg gjer. Men det er mange nok som gjer det til at det ville spart mykje arbeid om Altinn bygde inn bittelite grann intelligens og automatikk. Dette er funksjonar du forventar i eit enkelt system til nokre titusen kr, og her snakkar me om ein portal der det hittil har vore brukt fleire hundre millionar! Konsulentselskapa kan gni seg i hendene, det er framleis mykje ugjort her.

Microformats

Den semantiske veven er i emning, men det går seint. Eit spørsmål mange stiller seg (vel, enkelte) er om dei skal satsa på RDF/OWL eller emnekart (Topic Maps) for å realisera den semantiske veven. Svaret er sannsynlegvis: verken eller! Svaret er mest sannsynleg mikroformat.

Mikroformat er "low level" semantisk annotering. Eit av problema med den semantiske veven og visjonen er den høge terskelen. Det er ikkje gjort på ei kveldsstund å implementera rdf eller emnekart viss du startar frå null. Med mikroformat er det annleis, her er det lett å komma i gang og det er lett å ta det steg for steg.

Slagordet for mikroformat er "designed for humans first and machines second" som kanskje kan verka som eit paradoks sidan det er maskinene som først og fremst må nyttiggjera seg informasjonen. Men ved nærmare ettertanke er det kanskje her det største problemet med "tung" semantikk ligg: Det blir for fjernt frå vanleg tankegang.

Microformat tek også sikte på å løysa spesifikke problem og det har resultert i standardar som hCard, hCalendar og hResume for å nemna nokre. Dei to første er web-parallellar til vCard og vCalendar.

Finn ut meir på www.microformats.org og/eller les John Allsops artikkel i Digital Web Magazine. Sistnemnde har også komme med boka "Microformats - Empowering your markup for Web 2.0".

Svar på tiltale

Grete Faremo, sjeflobbyist for Microsoft, skreiv om Microsofts satsing på opne standardar i Dagens it i mars. Eg tenkte med meg sjølv at berre ein er frekk nok, går kanskje det meste.

Håkon Wium Lie, teknologidirektør i Opera, tenkte nok det same, men let ikkje Faremo og Microsoft sleppa så lett. Han gir Faremo svar på tiltale i siste nummer av Dagens it og viser ei heilt anna side av saka "Microsoft og opne standardar". Eg held ein knapp på Wium Lie. Dessverre har ikkje Dagens it lagt ut kommentarane.

Illustrasjonane er henta frå syretesten "Acid 2" som viser om nettlesarane følgjer web-standardane. Til venstre ser me testen utført i IE 6.0 og til høgre same testen i Opera 9.1, med korrekt resultat. Firefox klarer (sjølvsagt) også testen, medan IE 7.0, som eg i det lengste prøver å unngå å installera, også feilar!

Veien ut

I dag er det nøyaktig to år sidan Bjørn Gabrielsen, frilandsjournalist og kjent som litteraturmeldar i Dagens Næringsliv, bestemde seg for å flytta ut av leilegheita i Oslo og ta med hundane sine til ei lita hytte i Nordmarka. 17. mai 2005 flytta han til hytta på mindre enn 30 kv.m. utan straum og innlagt vatn.

Dette har det vorte bok av, ei god bok til og med. Undertittelen er "En mann. En skog. Ett år. Ingen plan". Og det er akkurat det boka handlar om. Det er lett å tru at det må bli ei kjedeleg bok, men slik er det ikkje. Boka er underhaldande og til ettertanke, mest på grunn av Gabrielsens gode penn (eller pc bør eg vel seia).

Boka er ein slags miks av Hakkespettboka og Erlend Loes "Doppler". Stilen til Bjørn Gabrielsen minner meg om Erlend Loe - både vittig og alvorleg på same tid.

Det er sjølvberging, eller å klara seg sjølv mest muleg på eiga hand, som er hovudtema for boka. Gabrielsen får godt fram kor langt me har fjerna oss frå naturen og kor hjelpelause dei fleste av oss eigentleg er. Kva gjer me den dagen det ikkje berre er å opna kjøleskåpdøra og finna maten? Berre i løpet av ein generasjon har me fått eit så fjernt forhold til det me omgir oss med at me har store problem om straumen forsvinn, om eit eller anna går i stykker eller om butikkane skulle halda stengt eit par dagar.

Det beste med boka er at den trass i temaet ikkje er ei moralpreik. Bjørn Gabrielsen påstår ikkje at han har funne det perfekte livet, av og til tvert om - det er til tider eit helsikes slit. Og han formanar ikkje andre om å følgja etter. Men refleksjonane han gjer seg i hytta i Nordmarka er vel verdt å dela.

What is this thing called teneste

Alle snakkar om å leggja tenester på nett, men er det muleg? Kva er eigentleg ei teneste? Har kommunen ei elektronisk teneste dersom søknadsskjema for barnehageplass er lagt ut på nett? Er søknadsskjema om skjenkeløyve ei elektronisk teneste fordi det blir digitalt?

Det blir synda mykje mot teneste-begrepet, og me kjem til å få det att midt i fleisen når den semantiske veven skal vevast framover. For det nyttar ikkje med slurvete begrepsbruk når du snakkar med datamaskiner!

Meir om temaet finn du på VF-bloggen.

Fram og tilbake = like langt?

For knappe 3 år sidan bestemde forrige regjering å omdanna Statskonsult til eit statsaksjeselskap, og omdanninga skjedde frå 01.01.2005. Denne veka reverserte Heidi Grande Røys avgjerda og Statskonsult skal avviklast som aksjeselskap og gå inn i eit nytt forvaltningsdirektorat. Med på lasset blir Norge.no, e-handelssekretariatet og eit ukjent tal personar frå FAD.

Det er fleire moment i denne saka. Eitt av dei er svekka tillit til det politiske systemet. Det tek seg ikkje særleg bra ut med så kort horisont for politiske avgjerder. Det må kanskje den forrige regjeringa ta mest skuld for. I dette biletet høyrer også bruk av midlar. Statskonsult fekk med seg ei dugeleg nistepakke på ferda mot sjølvstende og eiga inntening. I tillegg vart det brukt mykje midlar til sluttpakkar.

Victor Norman var statsråden som bestemde at Statskonsult skulle omdannast til aksjeselskap. Han skriv i kommentarspalta si i Dagens Næringsliv 12. mai om kampen mot vindmøller, med Statskonsult-historia som utgangspunkt. Norman kan knapt kallast habil i denne saka, men han har likevel enkelte gode poeng.

Han meiner at endring i forvaltninga gjennom eit departement som AAD/MOD/FAD eller kva pokker det heiter (knapt noko departement har vore gjennom fleire namneendringar) er dømt til å mislykkast. Det blir halen som skal logra med hunden; styrkeforholdet blir heilt feil. Om det skulle vera eit organ for endring av statsforvaltninga, må det liggja enten hjå Statsministeren (SMK) eller aller helst i Finansdepartementet. Det er eg heilt einig med Victor Norman i.

Men Victor Norman undervurderte også behovet for eit eige forvaltningsorgan særleg for IT-koordinering. Her trur eg det er rett å samla trådane i eit nytt direktorat som blir meir slagkraftig. Så blir utfordringa for Norge.no å markera seg og ta styringa her.

Vestlandsforsking med forskingsblogg

Vestlandsforsking har lansert forskingsblogg, eller firmablogg som Are ville ha kalla det. Fornyings- og adm.minister Heidi Grande Røys har sparka bloggen i gang med denne helsinga.
Så langt me veit, er det den første bloggen på organisasjonssnivå i forskings-Norge.

Planen er å la blogginga gå på omgang blant dei tilsette og få ein oppdateringsfrekvens på 1-2 ganger pr. veke. Følg med!

Frå tillit til kontroll (2)

Forordet i boka Fra tillit til kontroll er skrive av Ole Paus, og er så bra at eg har lyst å gi ein smakebit:

Ved fasttelefonen
Fasttelefonen min ringer. Den har en ilter og hatsk ringelyd, og både ilterheten og hatet er gjensidig. Displayet forteller meg at Ukjent er på tråden. Forresten hadde det ikke vært nødvendig for meg å sjekke displayet for å vite hvem det var som ringte. Ukjent er den eneste som ringer til meg på fasttelefonen min. Jeg kunne selvfølgelig bare latt være å ta den fordømte telefonen, men det er rart med det, til tross for den stygge ringelyden er det min telefon, jeg har betalt den med egne penger, og dessuten: Bak resignasjonen et sted slumrer et ukuelig håp om at en gang i livet skal jeg bli gledelig overrasket når jeg løfter av røret. Men det skjer aldri.

"Er det Ole Christian Paus?"

"Ja," sier jeg så avvisende jeg kan.

Men Ukjent eier ikke situasjonsfornemmelse.

"Hei, Ole Christian," støyer Ukjent inn i øret mitt.

Før Ukjent kom inn i mitt liv, var det bare to instanser som brukte begge fornavnene mine: Oslo Likningskontor og min far. Den ene fordi jeg hadde gjort noe galt, den andre fordi jeg burde gjøre noe riktig. Men felles for dem begge var at de var oppriktig interessert i å få skikk på meg. Slik er det ikke med Ukjent. Ukjent har ingen interesse av noe som helst, Ukjent gir blaffen. Dessuten er Ukjent tvekjønnet, tvekjønnet som en manet. Denne gangen er det mannsstemmen som snakker:

"Jeg ringer for SOS Nød Og Trengsel. Du kjenner til oss, ikke sant?"

Jeg glemte å nevne at Ukjent dessuten er absolutt amoralsk, manethjertet er like lunkent uansett hvem det gir seg ut for å banke for. Ukjent er den ansiktsløse megleren for verdens katastrofeofre, for alle jordens pårørendegrupper, for støtteforeninger i fjern og nær, for redningsselskaper og attføringstiltak, og dessuten driver Ukjent med salg av billig strøm, alternative teletjenester, og paller med toalettpapir til inntekt for Ungdommens Idrettslag.
...

Resten må du lesa i boka, som du enten kan få via Pax Forlag, bokhandel eller på biblioteket.

BEST

Er på konferanse i dag om BEST-prosjektet: Betre elektronisk samhandling og tenester. Det er Fylkesmannen i Sogn og Fjordane som står bak prosjektet, finanisert av HØYKOM, og konferansen. Prosjektet skal betra den elektroniske kommunikasjonen mellom offentlege arkiv-system.

Eit bilete på dagens situasjon, viser kor nødvendig det er og kva potensiale det har.
Eit brev mellom to kommunar (A og B) har følgjande kommunikasjonsgang i dag:

Kommune A skriv ut eit brev og legg evt. med vedlegg, og hentar opplysningane frå sitt arkivsystem. Brevet blir frakta av Posten og det tek i gjennomsnitt 4 dagar (!) før det når mottakaren. Mottakskommunen skannar inn brevet (moderne løysingar, må vita!) og registrerer opplysningar i sitt arkivsystem. Dei same opplysningane som ligg i arkivsystemet til kommune A, og kanskje til og med i det same arkivsystemet som kommune A brukar. På toppen av det heile kan det kanskje henda at kommune A og B har eit samarbeid på it-sida slik at begge arkivsystema ligg på same servaren.

BEST-prosjektet definerer ein standard for meldingsutveksling mellom Noark-baserte arkivsystem (Noark 4 og etter kvart 5). Dette blir gjort i samarbeid med hovudleverandørane av arkivsystem til offentleg sektor: ACOS, EDB, Ergo og Software Innovation.

Departementet har enno ikkje bestemt om dette skal bli ein standard for meldingsutveksling mellom arkivsystem, men dei bør ha gode grunnar for å seia nei. Det kan ikkje vera mykje tvil om at det ligg eit stort potensiale for innsparing og raskare saksbehandling her.

Meir informasjon om prosjektet og presentasjonar på konferansen finn du på www.efylke.no

Frå tillit til kontroll

Det er tittelen på boka Georg Apenes ga ut på Pax Forlag i 2005. Boka er sett saman av 12 intervju og med eit forord av Ole Paus. Georg Apenes fører ein samtale med dei tolv personane om ulike sider ved personvern.

Personar han intervjua er mellom andre Kristin Clemet, Knut Storberget, Gisle Hannemyr og Stein Viksveen (journalisten som vart spiontiltalt). Intervjua reflekterer også personane, slik gode samtalar bør vera. Difor handlar ikkje boka berre om personvern, sjølv om det er den raude tråden.

Politisk sett ser det ut som at trua på den sterke staten og tillit til overvaking heng godt saman. Difor har Arbeiderpartiet ikkje nokon god historie når det gjeld personvern og vern om individet sin rett til anonymitet. Meir overraskande er det kanskje at SV i langt sterkare grad har markert seg som forkjemparar for personvern (og eit restriktivt syn i bioteknologi-spørsmål, noko som heng nøye saman). Framstegspartiet ser ut til å vera eit slags Arbeiderparti når det gjeld overvaking - ikkje mykje motførestillingar der. Det er Venstre og Høgre som held fana høgt i personvernspørsmål, saman med SV.

Det store problemet er at me ikkje har eit Datatilsyn med ressursar og mynde til å halda fana høgt i slike spørsmål. Datatilsynet har ei nærmast umuleg oppgåve; dei skulle hatt mangedobla budsjett og fått større innverknad. Det blir spennande å sjå kven som overtek etter Georg Apenes som direktør i Datatilsynet. Sjølv meiner eg Kristin Clemet ville vera eit veldig bra val - og det seier eg frå ein posisjon som er garantert Høgre-fri. Ho har nødvendig tyngde og innsikt og ville kunna løfta fram dette viktige organet og området.

I mellomtida bør du få tak i boka til Apenes, den er berre på 150 sider og vel verdt å lesa.

Datalagringsdirektivet - frå sletteplikt til lagringsplikt!

EU føreslår i datalagringsdirektivet å lagra detaljert informasjon om telefonsamtalar, e-post og internett-kommunikasjon i opptil to år. Tidlegare har det vore eit påbod om å sletta slik informasjon etter maksimalt eit halvt år.

Det er skremmande lite diskusjon om den stadig meir omfattande overvakinga. Datatilsynet står sørgjeleg åleine om å ropa varsku mot denne utviklinga. Det nye direktivet vil føra til ei massiv overvaking av absolutt alle. Tidlegare har det vore tiltak retta mot spesielt mistenkte, men no skal altså absolutt alle overvakast.

Leif T. Aanensen i Datatilsynet trekkjer fram ein interessant parallell: Tenk deg at Posten fekk i oppdrag å føra liste over alle dei du sender brev til og mottek brev frå. Det ville garantert vorte ramaskrik om dette vart føreslege, men det er akkurat det som skjer i cyberspace - og stort sett ingen løftar augnebryna.

Google - din venn i nøden?

Storbandkollega Paal tek opp ei sentral problemstilling kring Google og Gmail i Paals blogg: Kven kontaktar du når du har problem med Gmail? Google har sjølvsagt gjort det bortimot umuleg å kontakta dei, så du får følelsen av å stå å ropa i skogen utan særleg håp om å få svar.

På lenger sikt trur eg dette vil bli eit kjempeproblem for Google. På den andre sida: Microsoft har overlevd godt med katastrofalt dårleg brukarstøtte i årevis (når kontakta du Microsoft sist fordi eit eller anna gjekk i dass i Windows?).

Norsk ordbok på nett?

Dagens Næringsliv hadde ein omtale av Norsk ordbok-prosjektet for eit par år sidan og framstilte det som ein gjeng nedstøva forskarar som eigentleg tilhøyrde 1800-talet. Det vart etter kvart ei rikssak, og Norsk ordbok-prosjektet fekk sine 15 min. berømmelse, men med negativt forteikn.

Etter at eg las om etableringa av The Oxford Dictionary i boka The Meaning of Everything fekk eg stor sympati for desse nitidige ord-samlarane. Dei gjer eit viktig arbeid, sjølv om det framstår litt gammaldags i dagens hypereffektive samfunn (hypereffektivt i den forstand at alt går veldig fort, men innhaldet er det så som så med).

Band 6 av det store verket, som skal vera ferdig til 100-årsmarkeringa i 2014, er nyleg kommen. Ordboka har no komme til bokstaven 'k'.

Det er bra. Men eg set eit stort spørsmålsteikn ved prioriteringane i publisering. Det verkar for meg som alle ressursane er lagde i bokpresentasjonen, og lite eller ingen ting i nettutgåva. Det er forferdeleg synd, for det er nettet som opplagt er den store formidlingskanalen. Eg meiner ikkje at bøkene ikkje skal givast ut, men at det må leggjast ressursar i å utvikla ei god nett-teneste for dette verket.

Dagens nettutgåve er dessverre direkte dårleg og ikkje brukande for folk flest. Den er ekstremt avsendarorientert, med søkealternativ som (hald deg fast): 'Metaordboka', 'Grunnmanuskriptet', 'Setelarkivet' osv.). Gi meg berre eit søk, for f... Kor vanskeleg kan dette eigentleg vera?

Er USB ein standard?

John C. Dvorak, spaltist mellom anna i PC Magazine, tek opp nokre sentrale problem med dagens pc-ar og periferiutstyr. Kvifor er det så vanskeleg å bli einig om grensesnitt på t.d. USB-kablar og straumforsyning? USB kom og feia disketten av bana nærmast over natta. Det er ei interessant historie for dei som vil forska på det. Den følgjer eit kjent mønster: Først tek det tid å etablera støtte for standarden, men når den har nådd eit kritisk volum, tek det kort tid før den er einerådande på sitt område.

På PC-sida er grensesnittet standardisert, medan det i den andre enden er kaos. Der har kvar leverandør si spesialtilpassing, noko som gjer at kablar ikkje kan brukast om eit anna. Kvifor må det vera slik?

Det andre eksempelet til Dvorak er straumforsyning til allverdas duppedittar. Her er det fleire problem: Det som er lettast å gjera noko med, er å få produsenten til å skriva på adapteret kva produkt det tilhøyrer. Som Dvorak så treffande skriv: Til og med på ein boks fersken må produsenten skriva kva som er inni boksen; kan det vera så vanskeleg å få til det same på eit straumadapter??

Det neste steget er sjølvsagt ei standardisering for å redusera talet på adapter. Det er i grunnen heilt vilt at kvar ny dings kjem med ny type adapter. Mobiltlf. og berbare pc-ar er verstingane her. Sjølv same produsent klarer ikkje å halda seg til eitt, eller eit fåtal, adapter.