Friedman fortvilar over status på mobildekning og interoperabilitet i USA, særleg etter ein tur til Japan, og bestemmer seg for å stilla som presidentkandidat med følgjande valkamp-progam:
"I promise, if elected, that within four years America will have as good a cell phone coverage as Ghana, and in eight years as good as Japan - provided that the Japanese sign a standstill agreement and won't innovate for eight years so we can catch up."
Håpar ingen norske politikarar får bruk for dette tipset, f.eks. innan breibandutbygging (!).
fredag 27. januar 2006
onsdag 25. januar 2006
The World Is Flat (I)
Spaltist Thomas L. Friedman i The New York Times har skrive boka "The World Is Flat", og den er absolutt verdt å lesa, sjølv om eg har enkelte innvendingar (som eg skal komma tilbake til seinare). Espen Andersen, BI, gjorde meg merksam på boka i sin blogg, og han har ein fyldig (og ganske ukritisk) omtale av boka.
Her skal eg berre gi att eit afrikansk dikt om det evige rotteracet. Friedman påstår at ein amerikansk forretningsmann hengde opp dette diktet - omsett til mandarin - på fabrikken sin i Kina:
Her skal eg berre gi att eit afrikansk dikt om det evige rotteracet. Friedman påstår at ein amerikansk forretningsmann hengde opp dette diktet - omsett til mandarin - på fabrikken sin i Kina:
Every morning in Africa, a gazelle wakes up
It knows it must run faster than the fastest lion or it will be killed
Every morning a lion wakes up
It knows it must outrun the slowest gazelle or it will starve to death
It doesn't matter whether you are a lion or a gazelle
When the sun comes up, you better start running
It knows it must run faster than the fastest lion or it will be killed
Every morning a lion wakes up
It knows it must outrun the slowest gazelle or it will starve to death
It doesn't matter whether you are a lion or a gazelle
When the sun comes up, you better start running
fredag 20. januar 2006
Kalendar på nettet
Har fått den årlege innkallinga til tannlegetime og den passa sjølvsagt dårleg. No var eg heldig og trefte den dyktige tannlegen min på telefonen med det same og fekk endra time.
Men tanken som slo meg var at tannlegen, som forresten er veldig hissig på ny teknologi, sjølvsagt burde ha lagt kalendaren sin ut på nettet slik at eg kunne ha endra det sjølv. Han ville spart mange telefonar og ikkje minst daglege forstyrringar (han har ingen assistent og tek alle telefonar sjølv).
Det kan henda det finst tannlegar som har gjort dette, men eg har ikkje sett det til no. Dette gjeld også mange andre yrke, der timebestilling ofte er eit mareritt.
Så i neste veke, når eg sit i stolen - og før eg har fått kjeften full av diverse utstyr, skal eg føreslå det til han. Høyrest forresten ut som eit godt SkatteFunn-prosjekt...
Men tanken som slo meg var at tannlegen, som forresten er veldig hissig på ny teknologi, sjølvsagt burde ha lagt kalendaren sin ut på nettet slik at eg kunne ha endra det sjølv. Han ville spart mange telefonar og ikkje minst daglege forstyrringar (han har ingen assistent og tek alle telefonar sjølv).
Det kan henda det finst tannlegar som har gjort dette, men eg har ikkje sett det til no. Dette gjeld også mange andre yrke, der timebestilling ofte er eit mareritt.
Så i neste veke, når eg sit i stolen - og før eg har fått kjeften full av diverse utstyr, skal eg føreslå det til han. Høyrest forresten ut som eit godt SkatteFunn-prosjekt...
torsdag 19. januar 2006
Ny søkemotor?
IT-avisa "Dagens IT" melder at det europeiske initiativet Quaero tek opp konkurransen med Google. Trur ikkje Google mister nattesøvnen av det. Litt av eit namn; du må truleg søka på Google for å finna fram til søkemotoren :-)
søndag 15. januar 2006
Classic & Sports Car
Alle bilentusiastar bør lesa C≻ og kanskje dei gjer det?
I helga har eg kost meg med eldre årgangar av bladet og særleg sett på testar av sports-ikon for ulike tiår. Den første testen er av 10 bilar frå ein 1904 (!) Mercedes 28/32 til ein 1997-mod. Lotus Elise.
Racing-legende John Surtees står for testinga. Han har ei rekkje WC-titlar frå motorsykkel (50-talet) og seinare mange seierar i ulike billøp. Her er lista over bilar han testa og beste rundetid i testen (årsmodell for aktuell bil i parantes):
1. Mercedes 28/32 (1904) - 39,84
2. Bugatti Type 35B (1929) - 30,45
3. Alfa Romeo 8C 2900 B (1937) - 32,56
4. Mercedes-Benz 300 SL (1956) - 32,08
5. Ferrari 250GT SWB (1961) - 30,03
6. Mini Cooper S (1971) - 30,56
7. Jaguar E-Type 4.2 (1967) - 30,14
8. Porsche 911 2.7RS (1973) - 27,92
9. Lamborghini Miura (1968) - 29,23
10. Lotur Elise (1997) - 27,38
Det er mange overraskingar her. Ikkje minst er det imponerande at den eldste i gamet held så godt følgje. Ein bil frå 1904 som likevel ikkje er meir enn 9 sek. unna 70 år yngre bilar! Har det ikkje vore så veldig utvikling likevel?
Bugatti'en er også imponerande; den er like rask som langt yngre og meir moderne bilar. Men så vog den berre 650 kg og hadde 150 hk frå ein rekke-8'ar. Det var den gongen dei laga Racer-bilar med stor R!
Også Mini'en hevdar seg godt. Den er om lag like kjapp som den 50 (!) gonger dyrare Ferrari'en.
Konklusjonen til grand ol' man Surtees er at den gamle Mercedes'en imponerer mest, alder teke med i vurderinga. Elles er Porsche'n favoritten og den han gjerne ville hatt med seg heim...
I helga har eg kost meg med eldre årgangar av bladet og særleg sett på testar av sports-ikon for ulike tiår. Den første testen er av 10 bilar frå ein 1904 (!) Mercedes 28/32 til ein 1997-mod. Lotus Elise.
Racing-legende John Surtees står for testinga. Han har ei rekkje WC-titlar frå motorsykkel (50-talet) og seinare mange seierar i ulike billøp. Her er lista over bilar han testa og beste rundetid i testen (årsmodell for aktuell bil i parantes):
1. Mercedes 28/32 (1904) - 39,84
2. Bugatti Type 35B (1929) - 30,45
3. Alfa Romeo 8C 2900 B (1937) - 32,56
4. Mercedes-Benz 300 SL (1956) - 32,08
5. Ferrari 250GT SWB (1961) - 30,03
6. Mini Cooper S (1971) - 30,56
7. Jaguar E-Type 4.2 (1967) - 30,14
8. Porsche 911 2.7RS (1973) - 27,92
9. Lamborghini Miura (1968) - 29,23
10. Lotur Elise (1997) - 27,38
Det er mange overraskingar her. Ikkje minst er det imponerande at den eldste i gamet held så godt følgje. Ein bil frå 1904 som likevel ikkje er meir enn 9 sek. unna 70 år yngre bilar! Har det ikkje vore så veldig utvikling likevel?
Bugatti'en er også imponerande; den er like rask som langt yngre og meir moderne bilar. Men så vog den berre 650 kg og hadde 150 hk frå ein rekke-8'ar. Det var den gongen dei laga Racer-bilar med stor R!
Også Mini'en hevdar seg godt. Den er om lag like kjapp som den 50 (!) gonger dyrare Ferrari'en.
Konklusjonen til grand ol' man Surtees er at den gamle Mercedes'en imponerer mest, alder teke med i vurderinga. Elles er Porsche'n favoritten og den han gjerne ville hatt med seg heim...
fredag 13. januar 2006
Den lange halen
Chris Anderson i Wired lanserte begrepet The Long Tail som viser til ei asymptotisk kurve som fell raskt i starten og så flatar ut i ein lang hale-liknande kurve mot 0-punktet. Anderson skildrar her den typiske brukarskaren på nettet i form av preferansar på ein eller annan nettstad. Andersons poeng er at i motsetnad til den fysiske verda, der det berre er lønnsamt å føra varer med ein viss minimums-omsetnad, må ein tenkja annleis for omsetnad på nettet. Her vil summen av sal i "den lange halen" i mange tilfelle utgjera ein stor del av omsetninga. Ein annan måte å seia dette på er at nettet er som skapt for nisje-produkt.
Sjølv om kurva på ein måte er illustrerande er den også tilslørande i den forstand at det er vanskeleg å oppfatta volumet av den lange halen. Anderson illustrerer difor med hjelp av ein Microsoft-medarbeider den lange halen på følgjande måte, i form av kronestykke:
Men i The Long Tail ligg det meir enn berre nisje. Anderson viser at ein stor del av omsetninga til store nett-tenester som Amazon, Rhapsody (musikk) og NetFlix (DVD) finst i den delen av omsetningskurva som ville blitt definert som ulønnsam av vanlege bok- og musikkhandlarar. I mange tilfelle vil denne delen kunne utgjera 20 - 30 % og meir av all omsetning!
Å forstå verknaden av The Long Tail er vesentleg og begrepet er også viktig i Web 2.0-konseptet.
Nettbutikken Demonstenes ligg i Balestrand og leverer radiorøyr (valves) til ulike forsterkarar til kundar over heile verda. Det er eit nisje-produkt som få, og butikken ville ikkje hatt ein sjanse til å overleva utan nettet; sjølv om den låg i Oslo! Den er slik sett ein del av den lange halen.
Sjølv om kurva på ein måte er illustrerande er den også tilslørande i den forstand at det er vanskeleg å oppfatta volumet av den lange halen. Anderson illustrerer difor med hjelp av ein Microsoft-medarbeider den lange halen på følgjande måte, i form av kronestykke:
- Tenk deg at du har stablar med kronestykke på kontoret ditt. Stablane avtek raskt i størrelse og når du nærmar deg døra er dei reduserte til enkelte kronestykke. Men rekkja med kronestykke snor seg ut døra, bortover korridoren, ned treppene og ut hovuddøra, vidar ut på vegen og så langt bortover som auga kan sjå...
Men i The Long Tail ligg det meir enn berre nisje. Anderson viser at ein stor del av omsetninga til store nett-tenester som Amazon, Rhapsody (musikk) og NetFlix (DVD) finst i den delen av omsetningskurva som ville blitt definert som ulønnsam av vanlege bok- og musikkhandlarar. I mange tilfelle vil denne delen kunne utgjera 20 - 30 % og meir av all omsetning!
Å forstå verknaden av The Long Tail er vesentleg og begrepet er også viktig i Web 2.0-konseptet.
Nettbutikken Demonstenes ligg i Balestrand og leverer radiorøyr (valves) til ulike forsterkarar til kundar over heile verda. Det er eit nisje-produkt som få, og butikken ville ikkje hatt ein sjanse til å overleva utan nettet; sjølv om den låg i Oslo! Den er slik sett ein del av den lange halen.
tirsdag 10. januar 2006
Grådige søkemotorar
Jakob Nielsen har ein interessant artikkel om grådige søkemotorar. Han omtalar dei som nettets blodigler og meiner dei får for stor del av kaka på kostnad av innhaldsprodusentane. Han meiner vidare at det vil resultera i at innhaldsleverandørar i større grad vil prøva å gjera seg uavhengige av søkemotorane, og han nemner fleire tiltak i så måte. Det viktigaste er kanskje å byggja lojale brukarar (evt. kundar).
Problemstillinga minner om diskusjonen for nokre år sidan om infrastruktur-eigarane (Telenor & co.) som stakk av med pengane og let innhaldsleverandørane sitja att tomhendte. Til ein viss grad har denne diskusjonen stilna, dels som følgje av dot com-krakket og dels som følgje av at annonseinntekter igjen har skote fart på nettet. Men for det siste fenomenet gjeld det jo at det er søkemotorane som tek største delen av kaka også der.
Problemstillinga minner om diskusjonen for nokre år sidan om infrastruktur-eigarane (Telenor & co.) som stakk av med pengane og let innhaldsleverandørane sitja att tomhendte. Til ein viss grad har denne diskusjonen stilna, dels som følgje av dot com-krakket og dels som følgje av at annonseinntekter igjen har skote fart på nettet. Men for det siste fenomenet gjeld det jo at det er søkemotorane som tek største delen av kaka også der.
Forseinka 50-årshelsing
"Padda ", Citroën DS, fylte 50 år i 2005. Den vart presentert første gong på Paris-salongen i 1955 og var ein sensasjon i ordets rette betydning. Sjeldan, eller kanskje aldri, har nokon bil skapt større overrasking. Bilen var ein revolusjon både sett utanfrå og innanfrå.
Teknisk sett var kanskje den hydrauliske dempinga og nivåstabiliseringa det som var mest revolusjonært. Eit system Citroën har halde på heilt fram til nyleg og nokså åleine. Men no lagar sjølvsagt Citroën også A4-bilar som teknisk sett ikkje skil seg frå ein Mazda eller ein Ford.
I Paris vart 50-årsjubileet feira med eit DS-opptog på rundt 2 000 køyretøy! Som ein deltakar sa: "It was the sheer volume - an overdose of Citroëns!".
Det høyrer også med til historia at politiet nekta opptoget pga. fare for trafikk-kaos. Men ein franskmann var vel ikkje fransk om han ikkje ga blaffen i eit slikt forbod! (hmm - det minner veldig om ein eg kjenner...)
Teknisk sett var kanskje den hydrauliske dempinga og nivåstabiliseringa det som var mest revolusjonært. Eit system Citroën har halde på heilt fram til nyleg og nokså åleine. Men no lagar sjølvsagt Citroën også A4-bilar som teknisk sett ikkje skil seg frå ein Mazda eller ein Ford.
I Paris vart 50-årsjubileet feira med eit DS-opptog på rundt 2 000 køyretøy! Som ein deltakar sa: "It was the sheer volume - an overdose of Citroëns!".
Det høyrer også med til historia at politiet nekta opptoget pga. fare for trafikk-kaos. Men ein franskmann var vel ikkje fransk om han ikkje ga blaffen i eit slikt forbod! (hmm - det minner veldig om ein eg kjenner...)
fredag 6. januar 2006
Dessverre - vi er utselde for elektroniske filer!
Etter mykje skryt for iTunes er tida kommen til litt malurt i begeret. Nedlasting av musikk frå nettet er like genialt som det er sjølvsagt. For meg er det spesielt interessant i forhold til speling i Sogndal storband. Veldig kjekt å kunna lasta ned ulike melodiar me spelar.
For tida øver me inn ein Sinatra-konsert og det er difor interessant å høyra på ulike innspelingar. Prøvde å lasta ned ulike versjonar av "Our Love Is Here To Stay", men etter å ha fått på plass Frank sjølv pluss Ella & Louis, måtte eg gi tapt for Harry "Sweets" Edison (glimrande swing-trompetist, spelte lenge med Count Basie storband) og Joe Newman (også glimrande swing/bop-trompetist, spelte også med Count Basie).
iTunes melder om at "The item you tried to buy is no longer available".
Hallo? Enten har de innspelingane eller så har de dei ikkje! På nettet eksisterer ei fil, eller den eksisterer ikkje. Om den er lasta ned 1 milliard gonger, finst den framleis der. Den blir ikkje utseld. Høyrer de, Apple?
For tida øver me inn ein Sinatra-konsert og det er difor interessant å høyra på ulike innspelingar. Prøvde å lasta ned ulike versjonar av "Our Love Is Here To Stay", men etter å ha fått på plass Frank sjølv pluss Ella & Louis, måtte eg gi tapt for Harry "Sweets" Edison (glimrande swing-trompetist, spelte lenge med Count Basie storband) og Joe Newman (også glimrande swing/bop-trompetist, spelte også med Count Basie).
iTunes melder om at "The item you tried to buy is no longer available".
Hallo? Enten har de innspelingane eller så har de dei ikkje! På nettet eksisterer ei fil, eller den eksisterer ikkje. Om den er lasta ned 1 milliard gonger, finst den framleis der. Den blir ikkje utseld. Høyrer de, Apple?
Hunter S. Thompson
Apropos plateindustrien, som nemnt i forrige blogg: Det finst eit kjendt sitat av gonzo-journalisten Hunter S. Thompson i så måte:
The music business is a cruel and shallow money trench, a long plastic hallway where thieves and pimps run free, and good men die like dogs. There's also a negative side.Fleire gode Thompson-sitat kan du finna på BrainyQuote.
Apple - here I come!
Så er også eg vorten Apple-fan! Som ny iTunes-brukar (velkommen etter vil nok mange seia) må eg få skryta litt av Apple. Dei har eit fantastisk grep på design og kjenner brukarane som få. Dei tek tida på pulsen - Zeitgeist.
iTunes er like enkel som den er genial og den viser at brukarane gjerne betalar for varene berre dei blir serverte brukarvennleg nok. Altså gjer dei plateselskapa sine truslar til skamme.
Det er iTunes plateselskapa bør vera redde, ikkje Napster-kopiar og fri nedlasting. CD-en som fysisk distribusjonsmedium for musikk syng heilt klart på siste verset, det er berre selskapa som desperat prøver å vri siste dråpane ut av sitrona. Framtida for musikkdistribusjon er elektronisk.
I same slengen: Også typisk Apple å laga lekker innpakning på program som ofte er temmeleg råtne. Ikkje heilt uproblematisk å registrera seg (måtte gjennom det to ganger av ein merkeleg grunn) og søkefunksjonen i iTunes er direkte latterleg (kor er søkeknappen??).
Men når det funkar, er det til gjengjeld veldig bra.
iTunes er like enkel som den er genial og den viser at brukarane gjerne betalar for varene berre dei blir serverte brukarvennleg nok. Altså gjer dei plateselskapa sine truslar til skamme.
Det er iTunes plateselskapa bør vera redde, ikkje Napster-kopiar og fri nedlasting. CD-en som fysisk distribusjonsmedium for musikk syng heilt klart på siste verset, det er berre selskapa som desperat prøver å vri siste dråpane ut av sitrona. Framtida for musikkdistribusjon er elektronisk.
I same slengen: Også typisk Apple å laga lekker innpakning på program som ofte er temmeleg råtne. Ikkje heilt uproblematisk å registrera seg (måtte gjennom det to ganger av ein merkeleg grunn) og søkefunksjonen i iTunes er direkte latterleg (kor er søkeknappen??).
Men når det funkar, er det til gjengjeld veldig bra.
fredag 30. desember 2005
Rolls-Royce Silver Shadow & Bentley T-Series
And now for something completely different! Har nettopp lese gjennom boka "Rolls-Royce Silver Shadow & Bentley T-Series" av Malcolm Bobbitt. Fascinerande historie om kanskje den største suksessen til RR.
Rolls-Royce Silver Shadow vart presentert første gong på Paris-utstillinga hausten 1965, og kort tid etter på London Motor Show same året. Den etterfølgde RR Silver Cloud og var ei radikal endring på alle måtar; ikkje berre visuelt. Det var ein (hyper-)moderne bil fullt på høgde med dei beste på den tida. Det var kanskje siste gongen RR laga ein moderne bil? Silver Shadow og søsterversjonen Bentley T-serie vart produsert i rundt 36 000 eks. i perioden 1965 - 1980. Dersom me tek med modellane Corniche (2-dørs kupe og kabriolet) og Camargue (spesiell 2-dørsversjon designa av Pininfarina), kjem talet opp i 40 556.
Rolls-Royce overtok Bentley alt i 1931. Bentley var då mest kjend for sine sportslege bilar som hadde stor suksess på slutten av 20-talet (vann m.a. Le Mans fleire år). Etter kvart vart RR og Bentley meir og meir like, og med Silver Shadow og T-serie var dei for einegga tvillingar å rekna. Berre "Spirit of Ecstasy" og tilsvarande 'B' m/vengjer og enkelte skilnader i grill var ulikt. I tillegg var Bentley T 65 £ billegare enn RR Silver Shadow då dei kom ut!
For Bentley-fans var det likevel skuffande å sjå at tidlegare særpreg hadde forsvunne heilt. Det var ei stund fare for at Bentley ville forsvinna heilt som eige merke, men heldigvis snudde dette på 80-talet gjennom nye og meir særprega modellar (som Bentley Mulsanne, Bentley Continental (Turbo) og Bentley Turbo R). Det snudde såpass at styrkeforholdet mellom dei to noble merkja paradoksalt nok vart omsnudd; Bentley har i løpet av 90-talet og i det nye årtusenet selt mykje meir enn Rolls-Royce og har i det heile fått mykje meir merksemd.
Boka har eg lånt av kollega Terje som er den heldige eigaren og sjåføren av ein 69-modell RR Corniche (eit eller anna som ikkje stemmer heilt her: todørs Silver Shadow vart relansert som Corniche i 1971, like etter konkursen i RR. Den sistnemnde førte til ei deling av konsernet og bildivisjonen vart skilt ut som eige selskap). Den blir brukt m.a. i samband med statsbesøk og andre store hendingar hjå Vestlandsforsking!
The rise and fall: den siste Rolls-Royce, i regi av BMW, RR Phantom, er etter mitt syn den styggaste RR ever! Den ser ut som ein 4-dørs tanks. Den mest vellykka er nok Corniche'n. Interessant nok hadde RR sine eigne designarar eit betre grep på dette enn Pininfarina!
Rolls-Royce Silver Shadow vart presentert første gong på Paris-utstillinga hausten 1965, og kort tid etter på London Motor Show same året. Den etterfølgde RR Silver Cloud og var ei radikal endring på alle måtar; ikkje berre visuelt. Det var ein (hyper-)moderne bil fullt på høgde med dei beste på den tida. Det var kanskje siste gongen RR laga ein moderne bil? Silver Shadow og søsterversjonen Bentley T-serie vart produsert i rundt 36 000 eks. i perioden 1965 - 1980. Dersom me tek med modellane Corniche (2-dørs kupe og kabriolet) og Camargue (spesiell 2-dørsversjon designa av Pininfarina), kjem talet opp i 40 556.
Rolls-Royce overtok Bentley alt i 1931. Bentley var då mest kjend for sine sportslege bilar som hadde stor suksess på slutten av 20-talet (vann m.a. Le Mans fleire år). Etter kvart vart RR og Bentley meir og meir like, og med Silver Shadow og T-serie var dei for einegga tvillingar å rekna. Berre "Spirit of Ecstasy" og tilsvarande 'B' m/vengjer og enkelte skilnader i grill var ulikt. I tillegg var Bentley T 65 £ billegare enn RR Silver Shadow då dei kom ut!
For Bentley-fans var det likevel skuffande å sjå at tidlegare særpreg hadde forsvunne heilt. Det var ei stund fare for at Bentley ville forsvinna heilt som eige merke, men heldigvis snudde dette på 80-talet gjennom nye og meir særprega modellar (som Bentley Mulsanne, Bentley Continental (Turbo) og Bentley Turbo R). Det snudde såpass at styrkeforholdet mellom dei to noble merkja paradoksalt nok vart omsnudd; Bentley har i løpet av 90-talet og i det nye årtusenet selt mykje meir enn Rolls-Royce og har i det heile fått mykje meir merksemd.
Boka har eg lånt av kollega Terje som er den heldige eigaren og sjåføren av ein 69-modell RR Corniche (eit eller anna som ikkje stemmer heilt her: todørs Silver Shadow vart relansert som Corniche i 1971, like etter konkursen i RR. Den sistnemnde førte til ei deling av konsernet og bildivisjonen vart skilt ut som eige selskap). Den blir brukt m.a. i samband med statsbesøk og andre store hendingar hjå Vestlandsforsking!
The rise and fall: den siste Rolls-Royce, i regi av BMW, RR Phantom, er etter mitt syn den styggaste RR ever! Den ser ut som ein 4-dørs tanks. Den mest vellykka er nok Corniche'n. Interessant nok hadde RR sine eigne designarar eit betre grep på dette enn Pininfarina!
torsdag 29. desember 2005
Personas bananas
Alan Cooper lanserte 'personas' i boka 'The Inmates are Running the Asylum' i 1999. Etterpå har personas vore ein av favorittmetodane til informasjonsarkitekturar når nye nettstader skal formgjevast. Tanken er at viss ein prøver å tilfredsstilla alle, blir alle misnøgde. Då er det betre å peika på konkrete brukarar og tilfredsstilla dei. Brukarane er sjølvsagt fiktive, derav 'personas', men med svært menneskelege trekk ned til dei minste detaljane. Og akkurat her ligg faren; det blir for mykje detaljar og for mykje "gruppe-kos" med utforming av personas. Av og til går det så langt at dei ekte brukarane blir heilt gløymde og den empirien ein trass alt ofte har tilgang til, blir oversett i iveren etter å arbeida med personas. Dan Saffer i Adaptive Path tek opp desse problema i artikkelen Persona Non Grata.
Boka til Cooper er elles vel verdt å lesa. Hans tese om "kognitiv friksjon" - at brukaråtferd ofte er i kontrast til måten ting blir utforma på - er godt formulert og observert. Med kognitiv friksjon meiner Cooper at me ikkje kan løysa dagens problem i informasjonssamfunnet med verktøy frå gårsdagens samfunn. Men gårsdagens ingeniørar er ofte dagens programmerarar, i alle fall i hovudet, og då oppstår friksjonen.
Alan Cooper kunne lett ha vorte avfeid av programmerarar som ein av desse HCI-fyrane som ikkje har peiling på kva programmering går ut på. Men det går ikkje - Alan Cooper er programmerar så god som nokon. Han har ei imponerande CV på området, nok å nemna forløparen til Visual Basic (sjølv om ikkje alle ville seia at det representerer eit høgdepunkt i historia).
Tittelen på boka er jo også bra...
Boka til Cooper er elles vel verdt å lesa. Hans tese om "kognitiv friksjon" - at brukaråtferd ofte er i kontrast til måten ting blir utforma på - er godt formulert og observert. Med kognitiv friksjon meiner Cooper at me ikkje kan løysa dagens problem i informasjonssamfunnet med verktøy frå gårsdagens samfunn. Men gårsdagens ingeniørar er ofte dagens programmerarar, i alle fall i hovudet, og då oppstår friksjonen.
Alan Cooper kunne lett ha vorte avfeid av programmerarar som ein av desse HCI-fyrane som ikkje har peiling på kva programmering går ut på. Men det går ikkje - Alan Cooper er programmerar så god som nokon. Han har ei imponerande CV på området, nok å nemna forløparen til Visual Basic (sjølv om ikkje alle ville seia at det representerer eit høgdepunkt i historia).
Tittelen på boka er jo også bra...
tirsdag 20. desember 2005
1 billion and growing
Ein milliard menneske kan ikkje ta feil: Internett er bra! (og dårleg også). Jakob Nielsen melder at me har passert 1 milliard brukarar på nettet. Det er i grunnen heilt utruleg.
Lenge har det versert myter om nettet som det raskast veksande mediet nokon gong. Gisle Hannemyr ved Universitetet i Oslo har skrive ein interessant artikkel der han dissekerer myta og viser at det ikkje utan vidare er tilfelle. Det viser etter mitt syn forskinga sin sanne verdi: Gå til kjeldene!
Men med 1 milliard brukarar trur eg (eg kan ikkje dokumentera det) at Internett er det mediet som har nådd denne brukarmassen raskast av alle medium.
Lenge har det versert myter om nettet som det raskast veksande mediet nokon gong. Gisle Hannemyr ved Universitetet i Oslo har skrive ein interessant artikkel der han dissekerer myta og viser at det ikkje utan vidare er tilfelle. Det viser etter mitt syn forskinga sin sanne verdi: Gå til kjeldene!
Men med 1 milliard brukarar trur eg (eg kan ikkje dokumentera det) at Internett er det mediet som har nådd denne brukarmassen raskast av alle medium.
Lenovo: Look to Dell
Har skifta berbar PC for ikkje lenge sidan og valet var i grunnen lett: det måtte bli ThinkPad igjen. Forrige pc var ThinkPad T21 og sjølv etter 4 1/2 år verka den moderne. Dessverre gjekk straumforsyning/laderele fløyten så ny pc måtte skaffast. Det vart ein T43 og så langt er eg godt nøgd.
Men IBM/Lenovo har ein del å læra av Dell. Måten du kan konfigurera din eigen pc på Dell sine nettsider er forbilledleg. Eg forstår ikkje at det skal vera så vanskeleg å få til, men det går vel på produksjonsfilosofi. Dell opererer etter "built by order" medan Lenovo tydelegvis snur rundt på dette med "order after building". Så no sit eg med ein topp pc som berre har ein svak komponent: ein treg harddisk. Av ein eller annan uforståeleg grunn får eg ikkje ein raskare disk (7200 r/min) med toppkonfigurering; berre i billegare utgåver. Toppmodellane har 5400 r/m disk. Uforståeleg!
Men IBM/Lenovo har ein del å læra av Dell. Måten du kan konfigurera din eigen pc på Dell sine nettsider er forbilledleg. Eg forstår ikkje at det skal vera så vanskeleg å få til, men det går vel på produksjonsfilosofi. Dell opererer etter "built by order" medan Lenovo tydelegvis snur rundt på dette med "order after building". Så no sit eg med ein topp pc som berre har ein svak komponent: ein treg harddisk. Av ein eller annan uforståeleg grunn får eg ikkje ein raskare disk (7200 r/min) med toppkonfigurering; berre i billegare utgåver. Toppmodellane har 5400 r/m disk. Uforståeleg!
torsdag 15. desember 2005
Merket for god design?
Asono Mica har fått utmerkinga "Merket for God Design" frå Norsk Designråd. Hallo? Er det berre eg som synest at denne mp3-spelaren ser ut som ein tryggheitsalarm??
Sjekk elles logoen for "Merket for God Design". Eg seier som Odvar Nordli - "denna har dom itte vøri heldi' me".
Sjekk elles logoen for "Merket for God Design". Eg seier som Odvar Nordli - "denna har dom itte vøri heldi' me".
Avsendarfokus
Det er opplese og vedteke for lenge sidan at informasjonsleverandørar (på nett) må ha eit mottakarperspektiv og ikkje avsendarfokus. Men det er like vanskeleg å få til som det er lett å seia.
Problemstilling: Eg skal på Posten og henta ut ein pakke. Dessverre har eg ikkje meldinga eg fekk i posten med meg, men Posten opplyser at det trengst ikkje berre eg har nummeret på sendinga. Så ringjer eg heim der berre minstemann er til stades, og han les opp alle nummera han finn på sendinga; inkl. postnr., tlf.nr and you name it. Men kva er det rette nummeret?
På Posten sine nettsider står det fint forklart om sporinga av pakkar, men skjermbilete av sporingsresultatet. Men det er ikkje eit bilete av kvar du finn nummeret som du skal tasta inn. Det finst jo dei som har skjønt dette, ikkje minst alle som tek mot betaling via kredittkort og som spør etter CVC-kode. Då pleier dei visa eit bilete av eit kredittkort med ring rundt CVC-koden. Nettopp slik må det gjerast!
Problemstilling: Eg skal på Posten og henta ut ein pakke. Dessverre har eg ikkje meldinga eg fekk i posten med meg, men Posten opplyser at det trengst ikkje berre eg har nummeret på sendinga. Så ringjer eg heim der berre minstemann er til stades, og han les opp alle nummera han finn på sendinga; inkl. postnr., tlf.nr and you name it. Men kva er det rette nummeret?
På Posten sine nettsider står det fint forklart om sporinga av pakkar, men skjermbilete av sporingsresultatet. Men det er ikkje eit bilete av kvar du finn nummeret som du skal tasta inn. Det finst jo dei som har skjønt dette, ikkje minst alle som tek mot betaling via kredittkort og som spør etter CVC-kode. Då pleier dei visa eit bilete av eit kredittkort med ring rundt CVC-koden. Nettopp slik må det gjerast!
onsdag 14. desember 2005
Kven har makta på nettet?
Teknologirådet arrangerte i dag seminaret "Kven har makta på Internett?", underforstått den sterke posisjonen til Google og dei aggressive planane deira med mellom anna indeksering av bøker (Google Book Search). Spørsmåla vart først kommenterte ved innleiarar som Gisle Hannemyr, UiO, Espen Andersen, BI, Roger Jøsevold, Nasjonalbiblioteket, Per Christian Opsahl, Forleggerforeningen og Hans-Petter Fuglerud, Kopinor.
Andre spørsmål som også vart stilte var utviklinga for opphavsretten i ei digital verd. Kvar for seg svære spørsmål som hadde fortent eit seminar åleine. Det prega også seminaret som kunne hatt nytte av avgrensing. Heller fleire seminar der tema blir tekne opp kvar for seg.
Det vart til slutt ein forsvarskamp for Forleggerforeningen og Kopinor, som framstod som bremseklossane, med utålmodige pådrivarar som Gisle H. og Espen A.
Spørsmålet om makt på nettet forsvann litt, men eg fekk i alle fall stilt spørsmål ved om Google sin dominans faktisk byggjer på særleg binding av/til brukarane og om deira stilling faktisk er så farleg. Konkurrenten er trass alt berre eitt klikk unna. Gisle H. var forsåvidt einig i det, men peika på teorien om nettverks-eksternalitetar og utvikling av binding på den måten.
Andre spørsmål som også vart stilte var utviklinga for opphavsretten i ei digital verd. Kvar for seg svære spørsmål som hadde fortent eit seminar åleine. Det prega også seminaret som kunne hatt nytte av avgrensing. Heller fleire seminar der tema blir tekne opp kvar for seg.
Det vart til slutt ein forsvarskamp for Forleggerforeningen og Kopinor, som framstod som bremseklossane, med utålmodige pådrivarar som Gisle H. og Espen A.
Spørsmålet om makt på nettet forsvann litt, men eg fekk i alle fall stilt spørsmål ved om Google sin dominans faktisk byggjer på særleg binding av/til brukarane og om deira stilling faktisk er så farleg. Konkurrenten er trass alt berre eitt klikk unna. Gisle H. var forsåvidt einig i det, men peika på teorien om nettverks-eksternalitetar og utvikling av binding på den måten.
mandag 12. desember 2005
Gratulerer med dagen, Frankie boy
Ol' Blue Eyes, Frank Sinatra, ville fylt 90 år i dag, 13.12.05. Det er berre å gratulera, post mortem. For ein sangar! For tida høyrer eg mest på "I've Got You Under My Skin". Artig å høyra kloningen Michael Bouble gjera den same melodien med same arr.; ingen tvil om at originalen er best!
torsdag 1. desember 2005
Gode råd ved endring av domenenamn
Søkemotorar likar ikkje endring av domenenamn i den forstand at dei ikkje forstår at det er ei endring, men behandlar det som ei ny teneste. Problemet er at all opparbeida rangering og posisjonering hos t.d. Google, kan forsvinna.
Løysinga er å bruka ein midlertidig redirect (302) og ikkje ein permanent (301). Nye tenester (ny URL) blir plassert i ein såkalla sandkasse (sandbox) ei viss tid (6 - 12 mnd.) før dei er modne nok. I denne kuvøse-tida er dei praktisk talt utan posisjon og blir berre funne ved spesifikke søk som t.d. domenenamn o.l.
Når karantenetida er over, kan den midlertidige redirigeringa skiftast med ei permanent redirigering og så får den endra tenesta med seg tidlegare opptent posisjonering. Kjelde er HighRankings.com, driven av Jill Whalen. Tenesta hennar om søkemotor-optimalisering kan absolutt tilrådast. Ho sender ut nyheitsbrev kvar 14. dag.
Løysinga er å bruka ein midlertidig redirect (302) og ikkje ein permanent (301). Nye tenester (ny URL) blir plassert i ein såkalla sandkasse (sandbox) ei viss tid (6 - 12 mnd.) før dei er modne nok. I denne kuvøse-tida er dei praktisk talt utan posisjon og blir berre funne ved spesifikke søk som t.d. domenenamn o.l.
Når karantenetida er over, kan den midlertidige redirigeringa skiftast med ei permanent redirigering og så får den endra tenesta med seg tidlegare opptent posisjonering. Kjelde er HighRankings.com, driven av Jill Whalen. Tenesta hennar om søkemotor-optimalisering kan absolutt tilrådast. Ho sender ut nyheitsbrev kvar 14. dag.
Abonner på:
Innlegg (Atom)