Change has come - to WhiteHouse.gov!

Obamas lovnad om change er tydeleg alt frå første dag. Samtidig med at han avla eiden på Capitol Hill, vart dei gamle sidene til Det kvite huset bytta ut med nye, Change-sider henta frå Obama-kampanjen. Det er m.a. O'Reilly Radar som melder dette.

NRKbeta refererer Jason Kottke som har sett litt på baksida av dei nye sidene, og det er Change også der. Dei gamle White House-sidene hadde ei robot.txt-fil med drøssevis av stengde (eller i alle fall forsøksvis stengde) sider - i alt 2400 linjer av typen:

User-agent: *
Disallow: /cgi-bin
Disallow: /search
Disallow: /query.html
Disallow: /omb/search
Disallow: /omb/query.html
Disallow: /expectmore/search
Disallow: /expectmore/query.html
Disallow: /results/search
Disallow: /results/query.html

Dei nye sidene har følgjande robot.txt-fil:

User-agent: *
Disallow: /includes/

Tilfeldig? Neppe!

Robot.txt er den fila som fortel søkerobotane kva dei har lov til å indeksera og kva dei skal halda seg unna.

Oppdatering:

Eit viktig tillegg som Mats Taraldsvik har kommentert på NRKbeta er at lisensformuleringane og -regimet også er endra på WhiteHouse.gov. Dei er overførte frå Change.gov som etter oppfordring frå Larry Lessig endra lisensieringa frå den tradisjonelle "All rights reserved" til Creative Common-lisensen CC-BY, den mest liberale CC-lisensen. Som Larry Lessig påpeikte til Obama-kampanjen:

Instead of the question being “why should we license this content under a free license?” it should be “why should we NOT license this content under a free license?“. Of course, this change in approach is a mindset change. It requires participants to adjust their expectations of the norm to be a Free Culture society as opposed to a restricted society.

Web-standardar

I forrige innlegg nemnde eg både Microsofts IE og Firefox, men den som har vore best på web-standardar er vår eigen Opera. Tidsskriftet .net (ikkje knytt til Microsoft-teknologien med same namn) har i desemberutgåva for 2008 eit intervju med Chris Mills i Opera.

Saman med andre har han utvikla Opera Web Standards Curriculum (Opera WSC), eit 40-tals artiklar som gir nybegynnarar ein solid start. Det er Creative Commons-lisensiert og fritt å distribuera. Dei prøver særleg å få undervisningsinstitusjonar til å ta det i bruk fordi det er viktig å læra seg å bruka standardar frå starten av.

Chris Mills samarbeider også med The Web Standards Project (WaSP) og dei to prosjekta ser ut til å utfylla kvarandre godt. Han ser for seg to viktige grupper dei må prøva å nå i tillegg til studentar: web-utviklarar som brukar utdatert og/eller proprietær teknologi og hobby-utviklarar.

Designing with Web Standards

Då Jeffrey Zeldman starta Web Standards-initiativet (Web Standards Project - WaSP) i 1998, var det på ingen måte opplagt å halda seg til web-standardar. Initiativet vart starta som ein grasrot-bevegelse for å misjonera bruken av standardar i web-design. 10 år seinare har veldig mykje endra seg, og for seriøse utviklarar og designerar er bruken av standardar i web-utvikling opplagt. Likevel ser me mykje slurv og kode som bryt med standardar og beste praksis.

Zeldman har vore, og er, ein av dei fremste advokatane for å følgja web-standardar i utvikling av nettsider. Han starta også tidsskriftet/nettstaden A List Apart fordi han meinte det var mykje som mangla i den tidas web design-ressursar. ALA er framleis ein av dei viktigaste ressursane for web-design i utvida forstand. For nokre år sidan starta Zeldman også konferanseserien An Event Apart.

Jeffrey Zeldman har også skrive boka Designing With Web Standards som kom i første utgåve i 2003 og andre utgåve i 2007. Det er ei obligatorisk bok for alle som driv web-utvikling. Zeldman er pådrivar for rett bruk av xhtml og css og var tidleg ute med å gå bort frå bruk av tabellar til layout og heller bruka css. Boka er spekka med praktiske eksempel.

Arbeidet med The Web Standards Project starta som sagt i 1998. Det var på 4.0-stadiet av Netscape og Explorer og det mest inkompatible nettlesar-tidspunktet i historien så langt. Det var med andre ord eit veldig viktig tiltak i akkurat rett tid.

Framleis er det skilnad på nettlesarane og IE har vore den som notorisk har brote standardar og tilrådingar og gjort ting på eigen måte. Også Microsoft har innsett at dette har vore feil strategi, dei ser no at dei må slita med tidlegare feil i lange tider. Framleis er IE 6.0 like mykje i bruk som FireFox, og Microsoft må halda fram med å ri to hestar, standard-hesten og laushesten, i mange år før dei kjem i rute.

Av dei mange interessante fenomena Zeldman tek opp i boka, er det han kallar classitis og divitis; altså hyperaktiv og feilaktig bruk av class- og div-elementa. I korte trekk går tilrådingane ut på at me ikkje må oppretta ein klasse for eit kvart element som krev ein spesiell behandling. Då blir bruken av class "the Measles of Markup" for å sitera Zeldman.

Kart-bom

Kommunane i Sogn og Fjordane har til liks med andre kommunar i landet investert store summar i kartløysingar. Mykje av det er bortkasta. For fylket sin del er kartløysingane samla i kartportalar for Sogn og Nordfjord, og det store problemet er mangel på brukarvennlegheit og kontekst. Les resten av innlegget på Vestforsk-bloggen.

Europeana

Det er det nye namnet til Digital Libraries som EU introduserte for nokre år sidan. Europeana er eit prestisjeprosjekt som er ein viktig del av IKT-strategien i2010, ein oppfølgjar til tidlegare eEurope-planar. Europeana skal tilby tilgang til den europeiske kulturarven gjennom oversikt over digital representasjon av arkiv-, bibliotek- og museumsmateriale.

Eitt av mange prosjekt som støttar opp om arbeidet, er EuropeanaLocal. Her er det partnarar frå 27 land og ABM Utvikling er norsk representant og sentrale i prosjektet. Det er også Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane (del av Sogn og Fjordane fylkeskommune). Dei arbeider tett med ABM Utvikling og skal stå for mykje av det praktiske arbeidet. Eg er beden om å sitja i ei referansegruppe og den hadde sitt første møte i dag.

Prosjektet har som mål å levera minst 5 mill. digitale objekt til Europeana i løpet av 2010. Men partnarane har rekna ut at potensialet er minst 20 mill. Eitt av spørsmåla som vart drøfta i dag, var begrepet digitale objekt og om metadata i seg sjølv også bør omfattast; altså dei tilfella der det berre eksisterer metadata om det fysiske objektet. Det vil gjelda det meste av biblioteksektoren, men også museumsdelen om ein ikkje reknar bilete av objektet for eit digitalt objekt.

Eit paradoks som vart trekt fram på møtet, var at Europeana ser ut til å løysa eit problem som har vore uløyst her i landet så langt: eit felles (søke-)grensesnitt for arkiv-, bibliotek- og museumsdata!

Morphine

Første sesong av Sopranos låg under juletreet denne jula, ei gåve frå barna. Kanskje litt urovekkjande akkurat det, men eg vel å sjå positivt på det :-)

Mykje har vore sagt om Sopranos og den har fått velfortent skryt - det er avgjort ein bra serie. Eg har også sett mange episodar, men ikkje dei første sesongane.

Det som slår meg mest etter å ha sett dei fleste episodane av første sesong, er kvaliteten på musikken som er valt ut. Det er heilt tydeleg at musikken er ein viktig del av serien, og dei som står bak serien har eit nært forhold til musikk. Det er særleg avslutningsmelodien i kvar episode som er særmerkt. Dei ulike avslutningsmelodiane er då også samla i dei to CD-ane "The Sopranos: Music From the HBO Original Series" og "Peppers and Eggs" (dobbel).

Opningslåta "Woke Up This Morning" er jo vorten ein klassikar - ein heilt spesiell tøff låt av Alabama 3 (som trass den veldig amerikanske "sounden" er britiske). Sjølv har eg festa meg ved Morphine, eit amerikansk band som også står for ein spesiell og tøff musikk - rock blanda med litt jazzelement. Låten "Buena" avsluttar ein av Sopranos-episodane - stort tøffare enn dette blir det ikkje. Kjøp CD-en, eller betre: last den ned, som eg nettopp gjorde..

Mini 50 år og 2CV 60 år!

Siste (?) bloggpost i 2008 skulle kanskje ha handla om året som nesten er omme, og spådommar om det som kjem. Det får andre ta seg av, eg kan ikkje la 2008 gå ut utan å heidra ikona Morris Mini og Citroen 2CV. Den første er 50 år i år og den andre 60.

"Less is more" kan stå som ein god beskrivelse av filosofien bak Mini, og namnet i seg sjølv rommar denne. Det var Alec Issigonis (tyrkisk bakgrunn) som stod bak design, og han vart seinare adla til Sir Alec Issigonis for innsatsen i engelsk bilindustri. Ein design som no er legendarisk og som vart kopiert av dei fleste produsentar etterpå: framhjulsdrift, tverrstilt motor, eitt hjul i kvart hjørne og ekstremt god plassutnytting.

50 år seinare er det produsert over 5 millionar eksemplar av Mini og den er eit ikon. Også nykommaren frå BMW har vorte ein suksess, ein av dei få retro-suksessane. BMW overtok Rover-konsernet på slutten av 90-talet, og selde det for ei krone etter å ha tapt mykje. Men dei sikra seg retten til Mini, og det spørst om det ikkje var verdt pengane.

Designen av nye Mini vart gjort med stor omtanke for arven etter den originale bilen. Samtidig vart nødvendige moderne element introduserte, og det på ein måte som fall i smak. Nye Mini kan trygt seiast å føra ikon-statusen vidare, den har vorte eit ikon sjølv.

10 år før Mini kom på marknaden, vart Citroen 2CV presentert på Paris-utstillinga. Den var like radikal som Mini ti år seinare, og delte mykje av filosofien med minimalisme. Ein prototype av 2CV vart utvikla før krigen og målet med "paraplyen med 4 hjul" var at den skulle kunna frakta to vaksne bønder (!) med 100 kg varer til marknaden, i ein fart på opptil 60 km/t på den tidas dårlege vegar i Frankrike. Mest kjendt er utsagnet om at den skulle kunna køyrast over ein nypløgd åker utan at egga den transporterte, vart knuste.

Citroen 2CV vart produsert heilt fram til 1990, for ein stor del uendra, og medrekna ein tosetars pickup-versjon, vart det laga over 5 mill. eksemplar. Ein suksess på linje med Mini med andre ord. Bileta er henta frå Wikipedia.

Blogging

Det er namnet på boka Jill Walker Rettberg (JWR) har skrive. Ho er førsteamanuensis ved institutt for lingvistiske, litterære og estetiske studium ved Universitetet i Bergen, men er nok meir kjend som bloggar under jill/txt. Ho har med andre ord skrive om noko ho har god erfaring i, som aktiv bloggar i 7-8 år.

Det ville vore vanskeleg å skriva ei bok om blogging utan å ha blogga sjølv - det verkar nesten umuleg. Samtidig er den akademiske tilnærminga med på å setja blogginga inn i ein større samanheng. Praksis og teori går med andre ord godt saman her.

Det er ei lett bok å lesa, berre rundt 160 sider. Boka er gitt ut av Polity Press i ein serie kalla Digital Media and Society. Andre bøker i denne serien har titlar som Media Work, Search Engine Society, The Information Society og Hacking.

Boka tek for seg historien bak blogging, blogging sett inn i ein skrifthistorisk samanheng, blogging som eit nettverksfenomen, blogging vs. journalistikk, bloggar som historieforteljingar (narrativ) og kommersielle sider ved blogging. Som med mange bøker er dei første delane best, og slutten tynnast. Bedriftsblogging og kommersielle sider ved blogging er relativt uinteressant og tankane om blogginga si framtid inneheld heller ikkje spesielt mykje "food for thoughts".

Men eg synest boka er god og vil tilrå den til alle som ønskjer å forstå meir av bloggfenomenet og ønskjer å setja det inn i ein større samanheng. JWR forstår i aller høgste grad det fenomenet ho skriv om, og ho maktar også å sjå på det utanfrå utan å bli for nærsynt. Eg saknar likevel at ho delar meir av erfaringane sine - her blir boka i overkant nøytral og ho held litt mykje avstand til sin eigen blogg. Eg ville gjerne ha lese meir om kva utfordringar ho ser i lys av sine eigne erfaringar.

Sidan JWR brukar bloggen sin som ein del av den akademiske verktøykassen er det meir enn underleg at ho ikkje viar forsking og blogging merksemd. Forskinga sin hittil manglande interesse for, og bruk av, blogging har skapt ein del diskusjon i det siste. JWR burde vera ein av dei fremste til å meina noko om det.

Eg saknar også endå meir drøfting av blogging i eit demokratisk perspektiv og gjerne drøfta i lys av demokrati-teoriar. Ho nemner Habermas, men berre nokså kort. Blogginga som ein viktig del av diskursen i den offentlege sfæren er noko som kunne vore utdjupa.

Nokre små uvanar er av typen "dette kjem eg tilbake til i eit seinare kapittel" trekkjer litt ned, men elles er boka som sagt lett å lesa og lett å lika, og eg meiner det også er ei viktig bok. Den er skriven på engelsk.

Markedets makt over sinnene

Bent Sofus Tranøy er ein av få økonomar som kan gå rakrygga i desse krisetider i lys av den kritikken han har framført mot det rådande systemet. Boka "Markedets makt over sinnene" er eit oppgjer med marknadsfundamentalismen som seier at marknaden veit best, alltid.

Boka kom i 2006 og er slik sett ikkje ny. Den varslar ikkje finanskrisa eksplisitt, men tek eit oppgjer med den rådande ideologien som styrer det meste og som meiner at den frie marknaden er den mest optimale måten å styra ressursar på. Tranøy viser ved hjelp av relevante eksempel korleis grunntesane for den frie marknaden sjeldan er til stades og kvifor det då ofte går galt.

Eit av dei interessante eksempla er delprivatiseringa av Statoil i perioden til den første Stoltenberg-regjeringa. ECON laga sjølvsagt ein analyse som innspel til arbeidet med børsnotering. Den viste at private energiselskap gjorde det langt betre enn statseigde, og eit av stjerneeksempla til ECON var det amerikanske Enron... Det høyrer også med til historia at både Jonas Gahs Støre, Jens Stoltenberg og Rune Bjerke har vore styreleiarar i ECON.

I Enron sitt tilfelle var rekneskapa sminka så det heldt - det var rekneskapsjuks av "world class". Men det er oftast i rekneskapa triksa skjer, så også med finanskrisa. I ein artikkel i Dagbladet nyleg, skriv Tranøy om forslaget til ny reglar for rekneskapsføring i børsnoterte selskap. For sikkerheits skuld er dei fire største revisjonsselskapa tungt inne i prosessen som har ført fram til forslaget til nye reglar, og i forslaget til nye reglar er marknadsfundamentalismen i følgje Tranøy rikt representert. Det ironiske (?) er at desse reglane blir innførte i Norge under leiing av ein SV-statsråd.

Eit hovudpoeng i Tranøy sin artikkel er at rekneskap ikkje er objektivt og nøytralt, slik me likar å tru. Rekneskap er dels (objektive) fakta og dels gjetningar og spådommar. Dei siste er mellom anna knytte til verdifastsetjing. Omtrent samtidig med artikkelen i Dagbladet stod det elles å lesa i Dagens Næringsliv at Storebrand hadde fiska fram 1 milliard kroner frå rekneskapen ved omklassifisering av eigedelar. Tranøy har fått svar på innlegget sitt frå m.a. BI.

Både artikkelen om rekneskap i krise og den før nemnde boka er vel verdt å lesa - kanskje endå meir med haustens turbulente økonomi i minnet. Den fekk Brageprisen i 2006 i klassen faglitteratur.

Støtt Wikipedia!

Gjer som Vestlandsforsking, støtt Wikipedia! IT-gruppa ved Vestlandsforsking bestemde seg i dag for å gi kr 10 000,- til Wikipedia. Me meiner dette arbeidet er så viktig at det fortener støtte.

Wikipedia er det største non-profit-prosjektet på nettet i dag og har vore ein utruleg suksesshistorie. Det har vorte det desidert største og mest brukte leksikonet på kort tid, og modellen det er bygt på, er unik. Ikkje mange ville levna modellen med (nesten) fri redigering for alle og ein kvar, nokon særleg sjanse. Men det viser seg å fungera forbausande bra i praksis.

Bill Gates' visjon om "information at your fingertips" er i ferd med å bli ein realitet, og Wikipedia har stått i første rekkje for å realisera den.

Facebook-vilkår

På NRKbeta har det også vore ein diskusjon om Facebook og lukka samfunn, men den starta med eit utgangspunkt i Facebook Connect. Både Facebook og andre nettsamfunn innser at dei må opna seg mot omverda, men vil sjølvsagt halda att i det lengste. På ReadWriteWeb er det ein interessant omtale av eit par initiativ med opne profilar. Det er sjølvsagt heilt meiningslaust at ein skal oppretta eigen profil over alt på nettet og at ein generell profil ikkje kan utvekslast.

Men her vil eg berre gjengi eit utdrag av vilkåra for å ta i bruk Facebook, på norsk. Rett nok seier Facebook at det er den engelske versjonen som gjeld, men likevel (du finn det under overskrifta "Facebook-sider"):

FACEBOOK GJØR PRE-SKJERM IKKE ELLER GODKJENNER FACEBOOK SIDER, OG KAN IKKE GARANTERE AT EN FACEBOOK SIDE FAKTISK BLE SKAPT OG ER DREVET VED INDIVIDENE ELLER ENTITETENE SOM ER EMNET AV EN FACEBOOK SIDE. ELLER ER FACEBOOK ANSVARLIG FOR INNHOLDET AV NOE FACEBOOK SIDE, ELLER NOEN TRANSAKSJONER som seg BLIR GÅTT INN I INN I ELLER ANNEN PÅTATT TILTAK ELLER I SAMMENHENG MED NOE FACEBOOK SIDE, SAMT HVORDAN EIEREN AV FACEBOOK SIDEN SAMLER, HÅNDTAK, BRUK OG/ELLER DELER NOE PERSONLIG INFORMASJON som DET KAN SAMLE FRA BRUKERE (BEHAG ANMELDELSE DET Facebooks personvernspolitikk HVIS DU HAR NOEN SPØRSMÅL ELLER ANGÅR ANGÅENDE BRUKEN ELLER DELE AV DIN PERSONLIG INFORMASJON). DU BURDE VÆRE FORSIKTIG FØR GIING NOE PERSONLIG INFORMASJON TIL ELLER GÅ INN I INN I NOE TRANSAKSJON I SAMMENHENG MED EN FACEBOOK SIDE.

Og årets oversetjingspris går til Facebook!

PIN-kodar og anna avsendarorientert teknobabbel

Mange fekk seg ei overrasking i posten i dag då Skatteetaten sende ut PIN-kodar til det norske folk. Reaksjonane let då heller ikkje venta på seg då mange engstelege eldre ringde DIFI/Norge.no med spørsmål om kva i all verda dei skulle gjera.

Dei som arbeider med nett-tenester og PIN-kodar, autentisering, elektroniske tenester og meir til året rundt, trur sjølvsagt at dette er noko alle folk er opptekne av og grublar på. Sanninga er vel at folk gir f... og ikkje bryr seg og mange veit ikkje kva ein PIN-kode er, og treng ikkje vita det heller.

Brevet med overskrifta "PIN-kodar til offentlege tenester på internett" startar slik:

Nedst finn du eit kort med 20 PIN-kodar. Kodane er personlege, og du skal ikkje gje dei til andre. Ta godt vare på kortet. Du vil få bruk for det.

Og det blir verre... Det blir påstått at du treng PIN-kodane for å levera sjølvmeldinga di. Ikkje noko atterhald eller opplysning om alternative måtar. Ikkje rart gamle folk blir fortvila.

Dette er så avsendarstyrt og teknokratisk innsnevra formulert at dei som står bak skulle vore sende på skrivekurs. Jan Olav Fretland ved Høgskulen i Sogn og Fjordane har medisin for slikt språkleg babbel.

Facebook - den lukka boka

På Kvalitetskonferansen sist veke var det som nemnt ein paneldebatt om web 2.0 og korleis offentleg forvaltning skal forhalda seg til utviklinga. Deltakarane kunne senda spørsmål til panelet via SMS. Dessverre kom ikkje spørsmålet mitt fram, eller det vart ikkje presentert. Så då får eg stilla det her:

"Står ikkje Facebook på mange måtar for det motsette av offentleg forvaltning: Eit lukka informasjonssamfunn i staden for ope?"

Sidan panelet ikkje fekk spørsmålet, må eg svara sjølv. Og svaret mitt er ja, Facebook er i høg grad ei lukka teneste som slik sett strir mot grunntanken i web-en. Den byggjer så langt eg forstår også for det meste på proprietære løysingar. Berre det faktum at ei nett-teneste lagar sin eigen variant av HTML (FBML - Facebook Markup Language) burde vera god nok grunn til å vera forsiktig.

Facebook fyller i høgste grad eit behov, det er vel populariteten eit synleg bevis for. Men faren er at mykje informasjon som elles ville vore tilgjengeleg på det frie nettet, blir lukka bak Facebooks murar. Det er ei uheldig utvikling som minner om innestenginga som skjer på produktsida (Apples iPhone o.l.).

I kampen for eit ope nett bør det offentlege halda fana høgt og seia klart frå kva utvikling ein ønskjer. Viss Heidi Grande Røys skulle ta sine eigne standardiseringsråd alvorleg, ville vel Facebook stå på lista over tenester og format som ikkje bør brukast!

Kvalitet 2008

Årets kvalitetsvurdering av offentlege nettstader har sitt høgdepunkt i dag med konferanse på Oslo Plaza der vinnarane blir presenterte. Denne konferansen blir arrangert for fjerde gang, men kvalitetsevalueringar har vore gjennomførte sidan 2001. Og eg har følgt arbeidet tett frå starten i Statskonsult (Egil Jacobsen sentral i etableringa).

Konferansen har samla 260 deltakarar, det er rett og slett imponerande! Eg håpar DIFI (Direktoratet for forvaltning og ikt) klarer å utnytta dette potensialet til å styrka arbeidet med kvalitet på nettsider. Det er min (uærbødige) påstand at dette arbeidet er eit av dei offentlege it-prosjekta som har størst ROI! Eit billeg prosjekt som har gitt store resultat. Men eg er jo sjølvsagt litt inhabil her.

Etter innleiande presentasjonar av personleg rådgivar i FAD, Jørund Leknes, og direktør i DIFI, Hans Chr. Holte, ga Jostein Magnussen i Netlife Research ein introduksjon til web 2.0. Han gjorde det på ein elegant måte ved å ta utgangspunkt i sida www.norge.no/kvalitet, som definitivt er web 1.0, og viste korleis den og prosjektet kan og bør snuast i retning web 2.0.

Så fortalde Øyvind Solstad i NRKbeta om arbeidet deira med nye media, særleg knytt til den teknologiske sandkassen NRKbeta. Han gjorde det på ein overtydande måte, ein ekte "Web 2.0-ar", ein som er innafor kulturen og har forstått kva det dreier seg om. Veldig befriande å høyra ein slik fortelja om bruken av web 2.0 og ikkje ein forstå-seg-på-ar som eigentleg ikkje forstår kva det handlar om. Er du interessert i eit godt foredrag om web 2.0, er Øyvind mannen å kontakta. Han kan få det travelt framover..

Paneldebatten tok opp spørsmålet om bruk av web 2.0 i forvaltninga. Peter Hidas frå Gartner, trekte fram tre viktige spørsmål innleiingsvis:

1. Korleis skal off. sektor vurdera gevinstpotensialet knytt til web 2.0?
2. Er det ein fare for at web 2.0 tek merksemda og ressursar bort frå andre, viktige tiltak?
3. Er offentleg sektor villeg til å dela verdikjeda si med andre?

Interessant tema, men slapp debatt. Problemet var kanskje at det ikkje var heilt dei rette personane i panelet. Nokon med forvaltningskunnskap, gjerne juridisk retta, burde vore der. Slike folk har vel DIFI mange av sjølve??


Så til årets vinnarar av Kvalitet 2008:

Årets kommunale nettstad: Sørum kommune


Årets statlege nettstad: Høgskolen i Bergen


Årets nett-teneste (open kategori): Finansportalen


Årets tilgjengelegheitspris: Nasjonalt dokumentasjonssenter

Duke Ellingtons Second Sacred Concert

Sidan lokalavisa ikkje ser ut til å bry seg om kulturhendinga i helga får eg som deltakar prøva å formidla. Sogndal storband arrangerte i samarbeid med Sogndal songlag og Leikanger blandakor to kyrkjekonsertar sist søndag. Første konserten var i Stedje kyrkje i Sogndal medan andre konserten var i Leikanger kyrkje.

Duke Ellingtons verk Second Sacred Concert stod på programmet og konserten vart godt motteken av publikum. Det var godt med folk begge stader; i Leikanger kyrkje var det fullt. Sjølv med relativt lite felles øvingar let det ganske godt. Nokså bra i Stedje og endå betre i Leikanger.

Konserten har i alt 10 satsar og vart ferdig i 1968. Duke Ellington sa om kyrkjekonsertane sine (tre i alt) at det var "the most important thing I've done". Tekstane er sterkt prega av borgar-rettskampane på den tida. Det er dessverre ingen særleg gode innspelingar av denne viktige konserten. Albumet med same tittel som verket, er ei live-innspeling som dessverre let nokså rufsete, for å seia det mildt. Merkeleg, med eit slikt storband og med slike solistar. Alice Babs er solist på denne live-innspelinga. Hjå oss var Odrun Ugulsvik Myklebust solist, ei oppgåve ho løyste med glans.

Miside - gløymt av alle?

Miside er i ferd med å gå i gløymeboka, ikkje ein gong mora vil ikkje vedkjenna seg dottera. Eit søk på "Miside" (eller "Minside") på Norge.no gir følgjande resultat:



Men det er ikkje berre Norge.no, no driven av Direktoratet for forvaltning og IKT (DIFI) som ser ut til å ha gløymt Miside. Også frå ansvarleg departement FAD og statsråd Heidi Grande Røys har det vore merkeleg stille om Miside det siste året. Kva er det som skjer?

DIFI har det siste året arbeida med ny strategi for Miside. Etter planen skal den nye strategien for tenesta vera ferdig i løpet av året (2008!). Det spørst om ikkje det er for seint, og at det har teke for lang tid.

I alle tilfelle meiner eg det er ein feil prosess FAD og DIFI har lagt opp til: Ein lukka prosess der det ikkje har vore eit pip om Miside det siste året og der det ikkje har vorte gjort noko nemneverdig av utvikling. Det er mykje å ta tak i for å retta kursen for Miside-utviklinga, men framfor alt må den løftast fram slik at folk flest har den i tankane. Det er ikkje ei nett-teneste som blir brukt utan at den blir marknadsført.

Strategiprosessen kunne ha vore brukt til å skapa merksemd ved at den vart opna opp og det vart invitert til ein ide-dugnad. Rett nok har det vore eit par slike møte med utvalde verksemder, men her meiner eg nettet skulle ha vore teke i bruk for alt det er verdt. Statsråden er entusiastisk over web 2.0-mulegheitene som blir skisserte i rapporten eBorger 2.0; kva med å ta dei i bruk sjølv til nettopp denne type utviklingsarbeid?

Svaret er Facebook - kva var spørsmålet?

Statsråd Heidi Grande Røys er over seg av entusiasme etter å ha fått rapporten eBorger 2.0 frå SINTEF i fanget. Den fortel at det offentlege må kasta seg på web 2.0-bølgja, og det fort. Eg er ikkje ueinig i at offentleg sektor må få opp farten når det gjeld å fanga og formidla brukarimpulsar, men eg meiner rapporten er utruleg naiv på ei rekkje område her.

Eg har for det første problem med begrepet eBorger, og det burde strengt teke Heidi ha også. Borgar er ikkje eit vanleg begrep i norsk terminologi, det er innbyggjar. Dessutan er det helst høgresida som brukar borgar-begrepet, om det i det heile blir brukt.

Men det er innhaldet i rapporten som er viktig. Oppsummert får eg ei kjensle av at "web 2.0 er svaret - kva er spørsmålet?". Eg ser lite og dårleg grunngjeving for kvifor, og gode eksempel som argumenterer for dette. Det blir mest at offentleg sektor må ta teknologien/trenden i bruk fordi web 2.0 er brukt på så mange andre område.

Ei spørjeundersøking dannar ein viktig basis for konklusjonane i rapporten. Den undersøkinga er etter mi meining lite verdt, og blir også tøygd veldig langt for å få kartet til å stemma med terrenget. 17 % av dei spurde er ueinige i påstanden "informasjonen [offentleg informasjon] var enkel og rask å finna fram til". 17 % er ikkje mykje, og særleg ikkje når dei 17 prosenta blir brukte som sanningsvitne for at offentleg informasjon er vanskeleg å finna fram til. Til samanlikning svarte 54 % at dei var einige/svært einige i påstanden over.

Eit anna og kanskje større problem, er inndelinga i aldersgrupper i undersøkinga. Aldersgruppa 15-30 år er klaska saman, og det blir for meg ei altfor ueinsarta gruppe. Det er her det store problemet med rapporten kjem fram: har offentleg informasjon ei hovudmålgruppe eller er den like viktig for alle aldersgrupper? Etter mi meining har offentleg informasjon ei hovudmålgruppe av innbyggjarar som er i etableringsfasen, altså i hovudsak 25 - 50 år (med eit visst slingringsmonn). Det er i denne fasen det blir viktig å finna informasjon frå det offentlege og komma i dialog om tenester.

Eg vil påstå at gruppa 15 - 20/25 år i svært liten grad har bruk for offentleg informasjon og at offentleg sektor ikkje bør bruka store ressursar på å nå dei. Og då blir det også mindre viktig å dela offentleg informasjon på Facebook og Twitter ++.

Eg seier ikkje at web 2.0-tankegang og -innretning ikkje er viktig for offentleg sektor, heller tvert om. Men den må komma på område som er viktig for folk, og ikkje i form av heller tynne eksempel som i rapporten. Opne høyringar og diskusjon rundt viktige saker er berre eitt av mange bruksområde der det er viktig å få innbyggjarane i tale.

Ei legende fyller 45 år

Fødselsdagen var i september; då var det 45 år sidan Porsche 911 såg dagens lys. Heilt rett er ikkje dette, det var nemleg Porsche 901 som vart vist på IAA-utstillinga i Frankfurt det året. Men Peugeot protesterte og hevda dei hadde einerett på tresifra nummer med null i midten! Nullen vart endra til '1' og resten er historie, som det heiter.

Porsche 911 (kvifor blir namnet så ofte skrive feil, utan 'c' eller utan 's'??) kan tena som eit godt eksempel på design med tradisjon og kontinuitet. Ingen har problem med å sjå at 901 og dagens 911 er tjukke slekta. Det same kan seiast om mange tyske bilar, medan andre bilprodusentar er lite tru mot fortida.

Det kan innvendast at tysk design er i overkant konservativ, men eg har sansen for tradisjon og at røtene kjem tydeleg til syne.

(Biletet er teke av Wouter Melissen)

Blogging gammaldags?

Ja, meiner Paul Boutin i ein artikkel i Wired nyleg. Han meiner nye verktøy som Flickr, Twitter og Facebook får bloggen til å sjå sååå 2004 ut. Hans korte oppsummering lyder slik:

"Kill yr blog. 2004 over. Google won't find you. Too much cruft from HuffPo, NYT. Commenters are tards. C u on Facebook?"

Men Eirik Solheim i NRK Beta, der eg fann dette, er ueinig, og eg sluttar meg til Solheim. Eg trur rykta om bloggens død er betydeleg overdrivne og stemmer ikkje. Boutin kan ha rett i at stadig fleire profesjonelle bloggar, gjerne frå store medieverksemder, kan fortrengja dei private bloggane i synlegheit. Men bloggen som medieform har eg likevel stor tru på. Jan Omdahl i Dagbladet skriv også fornuftig om påstanden frå Boutin.

Ei viktig side ved ein blogg er at den er personleg og at den også er eit arkiv. Den er, for å låna uttrykk frå Lauren Feldman i sitt svar til Paul Boutin:

“Paul couldn’t be more wrong. The most important thing in your digital life is your personal blog… …your blog is your little slice of digital heaven. And no one can fuck with you there.”

Ei anna viktig side ved ein blogg samanlikna med t.d. Twitter og Facebook, som for all del dekkjer viktige behov, er at den kan bidra til å motverka ein dårleg trend ved nettet: "web-ens uutholdelige letthet".

Problemet er at vi gradvis mister evna til å lesa lange tekstar og argumentasjon som går over meir enn to setningar. Det er ei utvikling mot ein ekstrem overflatisk kvardag. Ingen skal fortelja meg at ein kan få uttrykt kompliserte og gjennomtenkte tema med 140 teikn i Twitter.

Men eg trur ikkje Twitter og Facebook er konkurrentar til bloggen, heller eit supplement. For eigen del har eg i alle fall ikkje tenkt å slutta å blogga med det første..

Riksteateret og Olav H. Hauge

Riksteateret synte onsdag framsyninga Kom ikkje med heile sanningi, basert på Olav H. Hauge. Det kunne dei gjerne spart seg for, etter mitt syn. For meg vart teaterstykket heilbom. Eg fekk ei kjensle av "Bør Børson møter Olav H. Hauge" - til tider ein lettbeint musikal-liknande sak så langt frå Hauge som det vel er muleg å komma.

Det var mange problem med oppsetjinga, det verka for meg som regissøren ikkje kan ha kjendt særleg til Olav H. Hauge og livet hans, heller ikkje skodespelarane. Personen som hadde rolla som Hauge sjølv for med svære fakter og brautande stemme - diametralt motsett av den lågmælte Hauge. Og bipersonen, ei lita lerke som kvitra og song. Hjelpe meg! Og felles for dei to var den ekstreme teater-nynorsken, noko som blir heilt feil for ein diktar som heldt seg nær (Ulvik-)dialekten.

Det er synd at ikkje Riksteateret kan komma med noko betre. På Vossajazz 2006 las Hildegunn Riise dikt av Olav H. Hauge og bitar av dagbøkene hans i oppsetjinga Under stjernone. Det gjorde ho til tonar av Per Jørgensen (trompet) og medmusikarar. Det var ei fantastisk oppleving, i det minste for meg. Kvifor kunne ikkje Riksteateret teke denne førestillinga rundt om i landet?

(biletet er henta frå www.ht08.no - ei samleside for 100-årsjubileet til Hauge og Geirr Tveitt)