Lenovo T400s - eit perfekt kompromiss

Har no hatt den nye pc-en i vel 4 mnd. og er godt fornøyd. Det er min tredje ThinkPad (først T21 i 2001 og så T43 i 2005) og så langt ser denne like bra ut som dei to føregåande.

For mange er ein berbar pc berre ein berbar pc, og merket betyr lite eller ingen ting. For meg betyr det mykje, om lag like mykje som for ein Apple-fan. Så var også alternativa berre ThinkPad eller MacBook. For meg er den berbare verkeleg berbar; eg har den med meg over alt, og alltid med heim. Som forgjengaren skal den sleppa å blir sett att på kontoret over natta...

T400s veg 1,8 kg og er i tillegg ein fullverdig berbar med 14,1" skjerm. Skjermen er makelaus, som tastaturet (Enter-tasten er ikkje slik som modellen over viser). Dette har alltid vore ThinkPad sin force, og Lenovo held opp dei gode tradisjonane IBM starta. Maskina er utstyrt med 128 GB flash-disk, og det er også med på å redusera vekta.

PC-en har 4 GB av 8 maksimalt. Helst ville eg hatt maks frå starten av, men prisen var svinaktig, så då blir det ei oppdatering når prisane har normalisert seg. OS er Windows 7, 64-bits, og i tillegg Ubuntu 9.10. Med Windows 7 ser det ut som Microsoft endeleg har klart å få eit OS på nivå med XP, etter det skuffande Vista.

Lenovos eigne styreprogram var ikkje klare då eg fekk pc-en og eg har ikkje installert dei enno. Vurderinga av pc-en må sjåast på bakgrunn av det.

Pluss og minus så langt:
+ Lett og fin pc, suveren skjerm og tastatur
+ Positivt overraska over Windows 7 (men iTunes, QuickTime og Firefox har store problem)
+ Veldig bra med videokanon/ekstern skjerm (men likar ikkje heilt automatikken som fråtek ein kontroll)

- Litt svak batterikapasitet (ca. 3 timar er litt lite)
- Dumt med kombinert inngang for hovudtlf. og mikrofon (treng overgang)
- Kunne ønskt HDMI-utgang i staden for DisplayPort, men det kan jo henda at DP blir ein ny videostandard i framtida (sjå eige innlegg om dette tidlegare)

PS.
I desse tider med diskusjon om blogg og sponsing må eg understreka at her er det ikkje snakk om sponsing av noko slag.

Innovasjon i skiløypa

OL i Vancouver har vel ikkje heilt slått til, sett med norsk auge. Då kan det vera kjekt å melda om annan suksess i skiløypene, i alle fall potensiell suksess. Informasjonssystemet Vaviatrack let deg følgja OL-løypene i Whistler meter for meter med video, i tillegg til markering i høgdeprofil og løypeoversikt.

Dette er eit godt eksempel på innovasjon. Innovasjon er i framandordboka mi oversett med 'forandring, nyhet' og det er opprinneleg latinsk. Innovasjon blir ofte kopla til noko som er grensesprengjande nytt, men den vanlegaste forma for innovasjon er å setja saman kjende ting på ein ny måte.

Det er akkurat det personane bak Vaviatrack har gjort. Ingen av dei tre hovuddelane av tenesta er nye:

• videofilming av trase
• løypeprofil vist som høgdekart
• løypeprofil i terreng (satelitt-bilete) eller på kart

Men Vaviatrack har klart å setja desse kjende elementa saman på ein ny måte og produktet synest å ha eit stort potensiale. OL i Vancouver er sjølve show-off og med filming av alle langrennsløypene har dei ein kjempebra demo å visa til.

Bak Vaviatrack står mellom anna Asbjørn Hønsi frå Vik, primus motor for det fantastiske skianlegget på Kålsete i Vik. På tekniske side har han fått med seg karane i Yast.com, Sogndal.

Om det ikkje blir gull i desse løypene, blir det kanskje suksess på eit anna område?

Den store HD-bløffen!

Sit og ser på NRK si OL-sending i HD-kvalitet og er ikkje særleg overraska over å sjå at det er svært liten skilnad på vanleg tv-standard og HD-kvalitet. Nesten så eg blir imponert over ein bransje som har fått heile folket til å kasta ut dei gamle tv-ane for å erstatta dei med det nye og fantastiske. Ta med på kjøpet av dei fleste flatskjermar har dårlegare lyd enn gamle tv-ar, og farsen er komplett. Og eg er ein av dei mange..

Men eg hadde ikkje veldig store forventningar om revolusjon, noko det viser seg god grunn til. Det er mange grunnar til dette. Den viktigaste er kanskje at punkt (pikslar) ikkje betyr alt, andre ting som kontrast har truleg meir å seia for biletkvaliteten. Ein annan viktig faktor er opptaks- og sendekvalitet. NRK skil seg stort frå t.d. TV2 i kvalitet, og dermed blir det mindre skilnad på tradisjonelle NRK-sendingar og t.d. OL-sendingane i HD. Kanskje blir det større skilnad på NRK sine eigne HD-sendingar?

Teknologidirektør Arild Hellgren i NRK seier då også at " I dag er det faktisk en del HD-sendinger som knapt nok er bedre enn det som sendes med standard kvalitet".

Joshua Redman i by'n

I går tvitra eg frå Oslo om at "Veret er tragisk, NSB er håplaust, gatene uframkommelege - kvifor i all verda vil folk på død og liv bu her? Lengtar heim..". For å få litt balanse må eg leggja til at kulturtilbodet i (riks-)hovudstaden er bra. Eit av dei gode tilboda nytta eg meg av i går kveld; konsert med Joshua Redman kvartett på Nasjonal Jazzscene (held til i Victoria teater midt på Karl Johan).

Mellom dei største jazzartistane i dag
Joshua Redman er tenor-saksofonist og ein av dei store jazz-artistane i dag. Som så mange andre i jazzen hadde han det i familien; faren Dewey Redman var ein kjend saksofonist også (tenor han og). Ein skulle ikkje tru at han er over 40 år (nettoopp fylt 41!), han han ser meir ut som 25.

Redman var "artist in residence" ved Molde-festivalen i 2006 og det kjem snart ei plate med han og Trondheim Jazzorkester som han spelte med der.

Driv, rytme og samspel
Konserten i går var på eitt sett og varte med ekstranummer bortimot halvannan time. Det var intenst, det var eit fantastisk driv og rytme og det var eit samspel dei fire imellom som var imponerande. Redman har ein flott tone i hornet, han er teknisk briljant, men utan at det blir "show-off". Teknikken er der berre for å formidlinga sin del, og dramaturgien i låtane var flott.

Arven frå Sonny Rollins
Mange har samanlikna Joshua Redman med Sonny Rollins ("den nye Rollins") og det er ikkje utan grunn. No er det alltid skummelt å bli "den nye ...", men likskapen mellom Rollins og Redman er stor. Begge (eg tenkjer på den tidlege Sonny Rollins) har den flotte tonen og ein spesielt godt utvikla melodisk sans. Det siste er kanskje det viktigaste. Det ser også ut som Joshua Redman maktar å ta jazzen nye vegare, ulikt mange av sine jamaldrande amerikanske kollegaer.

Her er eit av mange Youtube-klipp med det Joshua Redman (JR Quartet som spelar 'Straight Ahead') og me høyrer også Rollins-parafrase over 'St. Thomas'...

Det vanskelege teneste-begrepet

Eg hentar fram ei drøfting av teneste-begrepet, henta frå innspel til ny Miside-strategi for to år sidan (Vestlandsforsking og Bouvet, vinteren 2008).

Det vanskelege teneste-begrepet
I arbeidet med e-forvaltning er tenester eit sentralt begrep, og særleg elektroniske tenester eller tenester på nett. Det er eit uttrykt mål i mange offentlege dokument (eNorge 2009, St.mld. 17-2006) å få fleire tenester på nett.

Alt er tenester?
Men kva er eigentleg ei offentleg teneste? Tenestebegrepet har etter kvart vorte utvida til å omfatta alt som skjer av dialog med brukarane – i alle fall når det er snakk om eit nett-perspektiv. I Miside-samanheng har ein gått endå lenger; her er det jamvel snakk om tenester sjølv om det i realiteten berre er eit databaseoppslag (jfr. register-tenester).

Men dersom alt blir tenester, mister begrepet meining. Meininga i eit begrep, eller ein kategori, blir skapt i avgrensingane frå andre begrep eller kategoriar (Croft og Cruse 2004). Dersom det ikkje lenger er avgrensingar, har begrepet heller inga meining lenger. Dette blir særleg eit problem når vi arbeider med ein stadig rikare semantisk web.

Må skilja snørr & bartar
Det er difor grunn til å sjå nærmare på tenestebegrepet og skilja ”snørr og bartar”. Kva ligg t.d. bak tenesta barnehage? Er det eit elektronisk skjema på nettet der ein kan søkja om plass for barnet sitt, eller er det den fysiske barnehagen med hus, barn og tilsette? Slik spørsmålet er stilt, vil dei fleste svara det siste, men utan å stilla spørsmålet, blir også søknadsskjemaet ei teneste. Det blir feil, for skjemaet er berre ein dialog med den offentlege verksemda om å få tilgang til tenesta. Det er eit ledd i prosessen som fører fram til ei offentleg teneste, eller eit avslag på tenesta.

Statskonsult la grunnlaget for tenestebeskrivelsar i arbeidet rapporten "Til tjeneste" (Statskonsult 2002), men dei ”gløymde” å definera ordet teneste.

Tenester berre ein del av offentlege oppgåver
Offentlege verksemder har mange oppgåver, og tenesteutføring er ein viktig del av desse, men omfattar ikkje alle oppgåvene. Barnehage, heimesjukepleie, primærhelse er alle eksempel på typiske offentlege tenester. Men eksempel på andre oppgåver enn tenesteutføring er t.d. å føra tilsyn, å yta stønad, å utarbeida reguleringsplanar m.m.

Semantisk presisjon
I kommunikasjon mellom menneske er vi i stand til å forstå meininga sjølv om vi brukar upresise begrep, men i kommunikasjon mellom maskiner der det også er behov for å trekkja ut ei meining av data, er begrepspresisjon heilt avgjerande for å lukkast. Vi vil derfor møta att desse utfordringane som vi for tida tek nokså lett på.

Norge.no 10 år i dag - gratulerer med dagen!

Gratulerer med 10-årsdagen Norge.no! Men om jubilanten kan ein ikkje seia det same som om dei fleste andre 10-åringar her til lands, at "dei har alt" og at det er vanskeleg å finna på gåve. Historia om Norge.no er dessverre historia om eit forsømt barn og ein relativt ulykkeleg barndom.

Dei første åra
Informasjonsportalen Norge.no, med arbeidsnamnet "Inngang Norge" i 1997, vart i 1999 "gitt" til Fylkesmannen i Sogn og Fjordane. Portalen vart opna 24. januar 2000 av dåverande statsminister Kjell Magne Bondevik. Norge.no var eit nasjonalt prosjekt, administrert av Fylkesmannen, fram til 1. januar 2005 då det vart ei eige verksemd under Fornyings- og administrasjonsdepartementet.

Dei første barneåra må likevel kunna karakteriserast som lykkelege. Den nyfødde vaks kraftig både i tal brukarar og som ei følgje også i tal tilsette. I 2004 vart det sett i gang eit utviklingsarbeid for å  forbetra den på ei rekkje område.

Norge.no får ein bror!
Men utviklingsarbeidet vart aldri sett skikkeleg ut i livet, og dette vart starten på mange års forsømming. Sommaren 2004 vart det klart at Norge.no skulle få ein liten bror - Miside. Gleda var stor og planlegginga av det nye barnerommet gjekk unna sjølv om mykje av sommarferien måtte ofrast og skyvast i tid. At utviklingsarbeidet med Norge.no vart sett litt på vent, var naturleg og snart skulle jo dei to utviklast parallelt.

Men snart vart det klart at Miside ikkje skulle bu i same huset som Norge.no, trass det nære slektskapet. Det vart bygt eit nytt hus for Miside og Norge.no fekk knapt komma på besøk. Verre enn det, foreldra til Norge.no fekk i oppgåve å passa det nye barnet og brukte mest all si tid til det. Stakkars Norge.no vart gåande åleine heime med lite tilsyn. Det er ikkje foreldra som kan lastast for forsømminga, dei har gjort så godt dei har kunna, men har stadig måtta bruka mesteparten av ressursane på nye oppgåver.

Norge.no og Miside flyttar saman (?)
For 2-3 år sidan innsåg dei fleste at dette var feil - Norge.no og Miside høyrde naturleg saman og burde vera i same huset. Så sa i alle fall strategiplanen for den nye innbyggjarportalen. Men åra har gått og lite har vore gjort, og spørsmålet er no heller kva håp det er for 10-åringen framover.

Eg ønskjer i alle fall jubilanten til lykke og alt godt framover. Som presang har eg berre eit ønskje: Norge.no bør bli plattform for tilgjengeleggjering av offentlege data - som ein parallell til data.gov og data.gov.uk. Dette har eg også skrive om på Vestforsk-bloggen.

"Disclaimer"
For ordens skuld bør eg gjera greie for mitt eige forhold til Norge.no. Eg vart hyra inn av Fylkesmannen i Sogn og Fjordane til å leia utviklinga av portalen i 1999. I 2004 leia eg prosjektet for vidareutvikling av Norge.no og i 2004 var eg også med i arbeidsgruppa som la fram forslag til Miside. I 2008 leverte eg innspel til ny strategi for Miside saman med Bouvet ASA.

Kreditering av bilete:

http://www.flickr.com/photos/sleepishly/ / CC BY-SA 2.0

Kom jentene mine!

Av og til snublar me over bøker ved eit slumpetreff og i dette tilfellet vil eg heilt klart kalla det eit lykketreff. Kom jentene mine! er ei fantastisk bok og må vera eit av dei flottaste dokumentarverka på mange år.

Det er dei to svenske fotografane Sanna Törnemann og Anette Tamm som står bak boka. Ganske tilfeldig kom dei i kontakt med eigarane av Ellinggarden i Velledalen på Sunnmøre, Nils Drabløs og Gunhild Øigarden. Dei driv ein økologisk gard og alle kyrne er av rasen Vestlandsk fjorfe. Denne rasen var på randen av utrydding for 20-30 år sidan, men folk som Nils og Gunhild har sakte, men sikkert bygt opp att stammen slik at den no ikkje er direkte trua.

Boka er ei hylling av naturen og den økologiske forma for jordbruksdrift. Men det er gjort på ein poetisk og måte, absolutt fritt for politikk. Boka kan like gjerne opplevast som eit poetisk verk. Den følgjer arbeidet på garden året rundt, med store og små hendingar. Men heile tida er det dyra og naturen som er i sentrum.

Dei to forfattarane held seg heilt i bakgrunnen, og let Nils og Gunhild fortelja, ikkje minst gjennom bileta. Som fotografar er sjølvsagt bileta heilt sentrale, men ulikt mange praktverk om naturen, er den skrivne historia heilt essensiell i tillegg. Om det var ein liten ting som kunne vore endra, var det språket. Det kjennest litt kunstig å lesa om Vestlandsgarden og Velledalen på bokmål. Nynorsk ville nok kledd boka betre.

Denne boka må du berre oppleva! Det er Tun forlag som omset den. Interesselaget for Vestlandsk fjordfe har eigne heimesider på www.fjordfe.no

Kortslutning i Stat & Styring

Tidsskriftet Stat & Styring presterer ei ganske grov kortslutning i siste nummeret, 4-2009. Å dra konklusjonen om at mange deltakarar på eit kurs i innkjøpsreglementet er det same som at mange bryt reglane, er oppsiktsvekkjande. Overført til andre område kan me då trygt seia at mange deltakarar på eit kurs i skattereglar betyr mange skattesnytarar!

Eg hadde vel forventa meir av eit organ som i alle fall gir seg ut for å vera meir seriøst. Stat & Styring står kanskje ikkje på leselista di. Det er eit tidsskrift som er mest oppteke av det indre liv i staten, særleg departementa. Eg har lese det med ujamne mellomrom i lange tider og ofte er det interessante artiklar. For min del handlar dei ofte om teknologi og følgjer av denne (it og org.utv.).

Problemet med tidsskriftet er kanskje ikkje først og fremst useriøsitet, som dette innlegget kan tyda på, men at det kan vera drepande kjedeleg og at det ikkje når fram til andre enn den indre krinsen av dep.tilsette. Det bør nok tidsskriftet prøva å gjera noko med om dei skal utvida lesarkrinsen. Og så ville det jo vore fint om dei kunne kombinera papir og nett. Prisinga av nettutgåva (pdf-versjon) er jo latterleg; 50 kr for ein leiar-artikkel som dette seier vel alt.

Belgias Linus Torvalds

Belgia har meir enn godt øl og djup språkstrid, dei har ein it-fyr nesten i same klasse som Linus Torvalds. Dei fleste kjenner finnen som står bak GNU Linux (merk namnet; Torvalds stod som dei fleste før han på skuldrane til gigantar, i første rekkje Richard Stallman). I Belgia heiter mannen Dries Buytaert og han står bak publiserings-systemet Drupal.

Drupal er i ferd med å bli det "hottaste " CMS-et (Custom Management System) basert på fri programvare. Stadig fleire får augene opp for verktøyet og det er i ferd med å passera gamle favorittar som Joomla! På ein skala av fri programvare for publisering der WordPress er det enklaste og Plone det mest kompliserte (?), men også kanskje mest fleksible, er Drupal ein stad midt mellom. Men det er nok nærmare Plone enn WP, og slik sett er terskelen for å ta det i bruk høgare, men potensialet også større.

Eit viktig trekk ved Drupal er dei mange utvidingane i form av modular. Ikkje minst interessant er integrasjonen av semantisk web ved eit RDF-tillegg. Korleis det fungerer er litt tidleg å seia, det kjem i versjon 7 som enno ikkje er klar.

Dries Buytaert har faktisk ein PhD innan IT og er dermed eit godt eksempel på ein som har forstått seg både på det teoretiske og det praktiske; han har faktisk evna å omsetja det han har lært og lukkast over all forventning.

På hans eigen blogg kan du lesa om planane for Drupal, og for versjon 8 er det tydelegare skilje mellom rammeverk og publiseringssystem som står høgst på agendaen.

Bloggåret 2009

Frank Sinatra sang "It's been a very good year" - fantastisk låt, verdt å lasta ned! Om bloggåret 2009 har vore very good er eg litt usikker på, og det er på tide å gjera opp status.

2009 har utan tvil vore det året då sosiale medium og web 2.0 slo gjennom for fullt og nådde massane på nettet. Det enkeltmediet som har fått mest merksemd er Twitter. 2009 har vore det store Twitter-året trass i at det er Facebook som er det store når det gjeld tal brukarar. Samanlikna med FB blir Twitter stadig ein småkar.

Bruk av Twitter har påverka blogginga mi, både positivt og negativt. Det negative er at eg i periodar har blogga lite, det positive er Twitter som ein god kanal å gjera blogginnlegg kjende og i enkelte tilfelle også få ein diskusjon rundt dei.

Dei turre tala for 2009 er slik (tal for 2008 i parentes)

70 innlegg (70!)
78 kommentarar (85)

Med andre ord nøyaktig same tal blogginnlegg i 2009 som året før, det var litt overraskande. Eg ville trudd det var færre. Nokre færre kommentarar, men her må det også seiast at spamminga påverka - det er berre å sjå på dei siste kommentarane...

Google Analytics melder om 8 741 besøk, ein oppgang på vel 8 % frå året før. Samanlikna med andre analyseverktøy viser GA svært konservative tal, eg har aldri funne ut kvifor (for vestforsk.no oppgir t.d. det interne analyseverktøyet i CMS-et meir enn 10 gonger fleire besøk enn GA!).

GA meiner vidare at 58 % av trafikken kjem frå søkemotorar og at Google står for 52 av dei, Vidare kjem 28 % av gjestene via lenker og resten direkte trafikk (skriv inn adressa t.d.).

Det er også interessant å sjå på enkelte toppar besøksmessig og vurdera kva grunnen kan vera. Her er ein tydeleg topp torsdag 3. desember, då eg live-blogga frå Kvalitetskonferansen 2009. Live-blogging kombinert med aktiv Twitter-bruk ser ut til å ha skapt relativt stor interesse.

Dessverre har eg nyleg måtta gå over til godkjenning av kommentarar - pga. desse helvetes spammarane (måtte de få eit grusomt år i 2010!).

Då er det berre å ønskja alle eit godt nytt bloggår!

Digital brønnpissing

Det er naivt å tru at nettet skal vera eller bli annleis enn verda elles. Likevel har denne naiviteten hatt eit sterkt fotfeste og framleis er ideen, eller snarare håpet, om ei ideell cyber-verd levande. Det er den typen naivitet som eg kommenterte i omtalen av boka "The Cluetrain Manifesto", men som David Weinberger kallar optimisme. Han seier 10 år etter den første utgivinga at optimismen boka representerte, er viktig, men at den må styrkast med realisme i form av hardt arbeid for å realisera ideane.

For eigen del har eg alltid prøvt å halda terskelen for kommentarar o.l. på bloggen så låg som muleg. Det er fordi eg vurderer isolasjon som eit større problem enn spam. Men i det siste har spam-problemet auka monaleg og eg ser meg dessverre nøydd til å innføra førehandsgodkjenning av kommentarane. Det synest eg er synd, men dritsekkane følgjer oss også inn i det digitale rommet og då blir det slik.

Det digitale rommet, nettet, er ein refleksjon av verda elles. Kriminelle og andre slaurar vil vera representerte saman med alt det gode og spennande. Dessverre får dei som vil øydeleggja, kraftige verktøy mellom hendene, noko som gjer at verknadane blir større på nettet enn elles. Men det er jo dei same verkemidla som kan brukast til gode føremål, og som blir brukte til det.

Uttrykket "brønnpissing" vart elles gjort kjendt av forfattaren Sigbjørn Hølmebakk då han brukte det for å karakterisera debatten der fredsaktivistar og motstandarar av NATO vart stempla som kommunistar (jfr. Wikipedia).

The Cluetrain Manifesto

Det er 10 år sidan David Weinberger, Doc Searls, Rick Levine og Chris Locke slo opp 95 tesar om framtidas marknadsføring - ikkje på kyrkjedøra som Martin Luther, men på Internett. Den første tesen var "Markets are converations" og den sette tonen. Det er også den setninga som blir best hugsa frå manifestet.

"The end of business as usual"
Undertittelen "The end of business as usual" varsla dramatiske tider. 10 år etter er det tid for ettertanke og etterprøving. Tok dei grundig feil? Er det ikkje nettopp "business as usual" som pregar både tida og nettet? I boka som markerer 10-årsjubileet drøftar forfattarane dette. Dei er ikkje heilt einige om dei tok feil eller ikkje.


Slutten på "business as usual" er det i alle fall ikkje. Det kan synast som om alt er ved det gamle og at dei dermed tok skammeleg feil. Men då overser ein mange av dei grunnleggjande endringane som har skjedd dei siste ti åra. Me har vant oss til endringane slik at me kanskje overser dei.

Forløpar til web 2.0
I 1999 eksisterte ikkje bloggar - i dag er det millionar av dei. Sosiale medium er norma og 2009 har kanskje vore gjennombrotsåret for web 2.0-tankane. Cluetrain Manifesto føregreip det som skulle skje. Boka er gjennomsyra av "sosiale media" og grunntanken er at folk har behov for å kommunisera med kvarandre og dei som driv forretning bør vera klar over det, elles får dei problem. Og utviklinga på nettet viser gradvis at dette kjem til å bli tilfelle for svært mange bransjar. Om dei ikkje lærer seg å lytta til kundane og snakka med dei og ikkje til dei, får dei trøbbel.

Endringar tek tid
På same måten som me kan peika på radikale endringar, er det også slik at store endringar tek lang tid. Forfattarane erkjenner at dei var overoptimistiske, ja jamvel naive, i trua på at å driva butikk ville bli heilt annleis når Internett fekk skikkeleg fotfeste. David Weinberger omtalar sin eigen optimisme både som litt naiv, men også som nødvendig og viktig for utviklinga av nettet. Han trudde nettet ville føra med seg radikale endringar nærmast av seg sjølv, men innser at det må mykje arbeid til for å få til endringar.

"Do you want to have fun? Go home!"
Boka er gjennomsyra av "ikkje høyr på oss eller andra autoritetar, finn ut sjølv kva som er best". Og bruk for all del ikkje denne boka til å laga nye råd om å driva business. Slik sett minner det meg veldig om ein konsert eg var på tidleg på 1980-talet (trur det var 1981). Det var Horten-festivalen og bandet var The Specials. Stemninga var på topp og bandet var toppnamnet på festivalen. Vokalisten skreik ut: "Do you wanna have fun???" og publikum var heilt med "Yeeeaaaaahhh". Så kom det tørt: "Go home!". Herleg britisk humor!

Viktig bok?
Det er vanskeleg å svara ja på det. Eg vil også nøla med å tilrå den. Likevel er heile Cluetrain Manifesto eit viktig opprop. Dei var kanskje litt (for) tidleg ute, men ettertida har gitt dei rett i mykje av det dei skreiv. Men påstandar som "the end of business as usual" - som er nokså vanlege på denne typen bøker - har lett for å komma i retur, som ein hyperbolsk effekt.

Av forfattarane synest eg David Weinberger og til dels Doc Searls er dei som er mest verdt å lesa og lytta til. Heile den originale boka frå 1999 kan du elles lasta ned gratis frå nettstaden deira.

MinID?

Ikkje min idé, nei. Eit forsøk på å logga inn via MinID var ikkje ukomplisert. For det første er det BuyPass som eig www.minid.no - dei jublar sikkert over masse gratis marknadsføring.

Men når du så finn MinID på minid.difi.no - kva så? Kvar er 'Logg inn'? Her er valet enten å registrera ny brukar eller å vedlikehalda brukarprofil. Men eg skal jo logga inn, og eg har brukarnamn og passord frå før. Stryk!

Men heldigvis er det hjelp å få, under 'Vanlege spørsmål'. Her står det "Eg er registrert brukar. Korleis loggar eg inn med MinID?" Flott, her er forklaringa: "

Har du vært innlogget tidligere, skriver du inn

* fødselsnummeret
* det selvlaga passordet ditt

Men kor skal eg skriva dette? Jeeez

Du må altså klikka på ein av logoane nedst på sida. Ikkje akkurat intuitivt, og inga forklaring.
Jammen bra dette berre har kosta nokre få millionar..

Geneva L eitt år etter

Er alt i alt veldig godt fornøyd med anlegget. Lyden er god (nok) i stova på ca. 35 kv.m. og ikkje minst er anlegget veldig praktisk med berre ein kabel (straum) å tenkja på. Det praktiske er viktig når lyden elles er veldig bra.

Den største mangelen ved anlegget er at det ikkje er tilkopling for hovudtelefon; eit uforståeleg val av Geneva. Har prøvt å kopla til den gamle platespelaren (LP!) til 'Line in', men lyden blir veldig svak - sjølv på maks. lydvolum. No er kanskje ikkje gamle platespelarar det første du vil kopla til denne boksen, men likevel.

Fjernkontrollen verkar billeg i forhold til resten av anlegget, og er ikkje alltid med på notane. Det er også eit lite irritasjonsmoment. Men totalt sett gir eg Geneva-en nesten topp-karakter: 5 av 6 stjerner!

Sjå også omtale og brukarkommentarar på Lyd og bilde.

Rakfisk og poesi

Torgrim Eggen har ein omtale av Hallgrim Bergs nye bok "Rakfisk i godt lag" i DN-magasinet og tek med eit kosteleg NRK-intervju av Ola Skrattegard frå Øvre Ål, gjort i 1948. Betre enn dette blir det knapt:

NRK: Hvilken størrelse på fisken gir beste resultat?

Ola: Å, helst dei som era passe store.

NRK. Hvor mye salt bruker du per kilo fisk?

Ola: Å, so på ein slump, so passe.

NRK: Mange sier det lukter så fælt av rakfisk, hva mener du?

Ola: Å, han ska'kji vera utta lukt, men ha so ein passeleg snek.

NRK: Men Skrattegard, i hvilken temperatur lagres buttene?

Ola: Dei bør helst stå i jordkjella i fjelle, so passe kaldt.

NRK: Og hvor lenge skal de stå der før rakfisken er klar?

Ola: Å, dei må stå so um lag akkurat passe lengji, for då bi'n best!

Datalagringsdirektivet (lesarinnlegg)

(Det følgjande er eit tilsvar til Arne Johannessen sitt lesarinnlegg "Ja til Datalagringsdirektivet" som stod i Sogn Avis onsdag 09.12.09. Svaret mitt kom på trykk 14.12)

Arne Johannessen talar varmt for Datalagringsdirektivet (DLD) i onsdagens Sogn Avis. Det er hans og politiets jobb å kjempa for alt som kan letta politiet sitt arbeid mot kriminalitet. Men det er ikkje polititet me bør lytta til i spørsmål om personvern. Datatilsynet, som er fagetaten i slike spørsmål, har uttrykt stor skepsis til DLD og direktør Georg Apenes har kalla forslaget eit ”totalitært svermeri”.

Saka om innføring av DLD reiser viktige spørsmål om korleis me vil innretta samfunnet vårt framover, om me vil halda fram den stadig aukande overvakinga. Arne Johannessen likar ikkje ordet overvaking, men ei innføring av DLD vil medføra ei drastisk endring av føremål og omfang av informasjonslagring. Politiet synest elles å byggja på synet om at ”om du ikkje har gjort noko gale, har du ingen ting å frykta”. Det er eit dårleg utgangspunkt for personvern.

Det viktigaste argumentet mot DLD er den altomfattande lagringa av informasjon med føremål å avdekkja straffbare handlingar. Det gjeld ikkje berre dei som kan vera mistenkte for å planleggja kriminelle handlingar, men absolutt alle. Endringa av føremålet med lagringa er sjølve kjernen i denne saka. Historia har også vist oss at om informasjon først blir lagra, vil den bli brukt, jfr. Lundkommisjonen si avdekking av dei hemmelege tenestene.

Arne Johannessen er talsmann for at målet heilagar middelet, om me kan få betre metodar for å avdekkja kriminalitet er det verdt det. Det er ein farleg tankegang. Helga Pedersen i Arbeiderpartiet har uttrykt den same tankegangen ved å seia at om berre eitt barn blir redda, er innføringa av DLD verdt det. Men kvifor då stoppa ved innføring av DLD? Om me overvaker alt, vil me kanskje få bort alle overgrep mot barn. Kvar går grensa? Mangelen på slik prinsipiell tenking er skremmande.


Personvernet har lenge vore på vikande front og dagens elektroniske samfunn gjer det muleg å spora oss alle i ein grad som før var heilt utenkjeleg. Me treng ei styrking av personvernet, ikkje ei svekking. Det har heldigvis alle partia unnateke Arbeiderpartiet og Høgre forstått i denne saka. Til slutt vil eg oppmoda Arne Johannessen om å lesa ”1984” av George Orwell. Boka blir dessverre stadig meir aktuell. Den kan gjerne lesast saman med Personvernkommisjonen si innstilling frå i år, ”Individ og integritet. Personvern i det digitale samfunnet”.
Svein Ølnes, forskar ved Vestlandsforsking

Go on. Be a Tiger!

På kjempesvære plakatar har Accenture brukt Tiger Woods som marknadsførar for seg. "Go on. Be a Tiger" heiter det. Muleg plakatane blir litt mindre framover, og med annan tekst..

Gone

Wired-journalist Evan Ratliff prøver å halda seg skjult i 3 mnd medan ein dusør på $ 5000 blir utlova til den som klarer å oppspora han. Det skjer ved å ta i bruk ulike digitale spor Ratliff etterlet seg. Men i motsetnad til vanlege folk og vanlege forsvinningar tek Ratliff ein del førehandsreglar for å både skjula og minimera dei digitale spora.

Han blir til slutt funnen, rundt ei veke før tida er ute. Konklusjonen hans er, ikkje overraskande, at det er veldig vanskeleg å unngå å leggja att så mykje spor at ein ikkje blir oppdaga. Dei elektroniske spora me etterlet oss på nettet er så mange at ved å kombinera dei kan ein finna ut det meste. Eit Datalagringsdirektiv trengst visst ikkje for å halda oversikt.

Resten av historia kan du lesa i siste Wired.

Kvalitet '09

Kvalitetskonferansen 2009, arrangert av Difi, går av stabelen på Radisson Plaza Hotel i dag, 3. des.

Hans Chr. Holte, direktør i Difi, opnar konferansen med å peika på at tillit og kvalitet er to heilt sentrale aspekt ved offentleg sektor. Dei to begrepa heng også tett saman; utan god kvalitet heller ikkje god nok tillit til det offentlege.

Difi sine eigne nettsider, www.difi.no, www.anskaffelser.no og www.prosjektveiviseren.no, har begge fått 5 stjerner. difi.no går opp frå 4 stjerner i fjor. Men dei har også nettsider som skårar dårlegare (kan det vera www.norge.no han snakkar om??). Målet er at www.difi.no skal ha 6 stjerner neste år.

Vanskeleg å få brukarane til å fortelja kva som er viktig ("don't listen to the users" som Jakob Nielsen pleier å seia

Astrid Mjærum, informasjonssjef i Statens lånekasse.
Off. sektor er som østers: best når den er opna opp.
Liste (kanon) over kva ein informasjonsarbeidar/kommunikatør må ha i tankane i arbeidet sitt, med referanse til bøker:

1. Saman er ein mindre aleine
Offentleg sektor må snakka saman og på den måten utveksla informasjon på ein enklare måte, gjennom intern samordning.

2. Norges lover
Viktig at lovene blir tilpassa verkelegheita: Lånekassa må t.d. senda ut brev dersom ein søkjar ikkje har vore innom nettsidene i løpet av 7 dagar etter ei el. utsending.

3. Frøken detektiv
Gjennom direkte tilbakemeldingar frå brukarane og analyse av nettbruk og veit Lånekassen mykje meir om brukarane og treng ikkje gjennomføra dyre og tidkrevjande brukarundersøkingar.

4. Delte meninger
Spørsmålet er ikkje om, men korleis offentleg sektor skal bruka sosiale medium.
Lånekassa satsar på Twitter og ikkje Facebook (Facebook blir "feil" i forhold til brukargruppa - blir for teit å vera "venner" med Lånekassa). Har fått mange nyttige tilbakemeldingar via Twitter.

5. IKEA-katalogen
Folk elskar å ordan opp sjølve, og offentleg sektor sparer store summar på denne sjølvbeteninga. Offentleg sektor tek etter privat sektor og flytter grensene for kva organisasjonen skal gjera og kva innbyggjaren skal gjera.

6. Pippi
Offentleg sektor har meir eller mindre ferdige plattformer å ta i bruk, mange av dei utan kostnader (Flickr, Google Analytics, WordPress). Desse plattformene er mykje "kulare" enn det off. sektor sjølve ville klart å få til på eiga hand.

7. Anarconomy
Danske Institut for Fremtidsforskning har gitt ut boka med denne tittelen og den tek for seg den nye gratiskulturen og prøver å
Overført til offentleg sektor snakkar Astrid Mjærum om CopyLeft som eit begrep for delingskulturen. Her blandar ho (eller Anarconomy?) litt begrepa. Offentleg sektor har ingen opphavsrett på sine "verk". Copyleft er eit lisensieringssystem særleg brukt for programvare. GPL - General Public License - særleg gjort kjendt av Richard Stallman, mannen bak GNU-programvara.

Målet til Lånekassa er at alle skal bli fornøyde på første forsøk!

Erlend Schei, Finn labs
Finn labs er Finn.no sin sandkasse for ny teknologi, ein parallell til NRKbeta.
Noko må dei ha gjort rett:
- 285 mill. besøk i 2008
- 60 besøk pr. nordmann
- 9 milliardar sidevisingar
- verdien av omsetninga på Finn er over 500 milliardar (skulle ha satsa på transaksjons-provisjon!)

Har likevel gjort fleire skivebom, nokre svært kostbare. Brukar eksempel med bustadplanleggjar utvikla av Kongsberg-gruppen. Det vart dyrt og dårleg. Dei utvikla også ein Java-appl. til mobilar, heller ingen suksess fordi det vart sett ut og det var ingen som hadde eigarskap til løysinga.

Erlend Schei pirkar også i Difi sine ansvarsområde: ehandelsløysinga som ikkje har særleg med brukarar. Har dei sjekka med brukarane kva behov dei har?

Finn R&D er eit sett med metodar og verktøy for å gjennomføra nye prosjekt:
Rett retning -> gjera dei rette tinga -> gjera ting rett -> kontroll og oppfølging

Brukarundersøkingar, brukardialog og brukartestar er viktige komponentar her.

Brukar Finn labs tidlegast muleg i ein utviklingsfase for å høyra med brukarane korleis dei helst vil ha ting.

Kva er det som verkar og kva er det som ikkje verkar? Alt som forenklar kvardagen til brukarane verkar! Det som ikkje fungerer er intern informasjon som ein prøver å "dytta" på brukarane ("eigensynsing"). Også viktig å vera til stades, elles døyr diskusjonen og saka. Aktiv bruk av Twitter er med og forlengjar ei sak/ein diskusjon.

Få fram poenget tidleg, helst i overskrifta. Blås ut poenget! Ver også lynrask med tilbakemeldingar når du er så heldig å få kommentarar.

Gullet ligg i dei gode diskusjonane og tipsa dei får frå brukarane!
Finn labs har vorte den viktigaste rekrutteringskanalen for å få nye tilsette.

Ekspertpanel:
Aud Marie Hauge, Epinova
Eirik Hafver Rønjum, Netlife Research
Frank Fardal, Difi
Leiar av paneldebatten: Jostein Magnussen, Netlife Research

Prioritering av innhald (med www.nav.no) er ein vanskeleg ting. Ofte blir det køyrt på med lenker og alt framstår som like viktig. Så må ein inn etterpå og laga snarvegar til visse delar av innhaldet (som EHR meiner er ein fallitterklæring i seg sjølv).

Paradoksalt nok blir det to diskusjonar i salen: paneldebatten og diskusjonen på Twitter. Litt dårleg at dei to ikkje er betre integrerte (vart litt betre av at twitter-taggen #kvalitet09 vart vist på storskjermen).

Endringar i kriteriesettet: Det vil bli endringar i kvalitetskrava og det vil bli ein open prosess slik som i år (bruk av blogg). Vil vurdera meir bruk av 'ikkje relevant' for verksemder som av ulike grunnar ikkje treng eller har visse typar tenester.

Kvifor har ein brukt Flash for å fornya Reiserekninga? Ubrukeleg når det gjeld tilgjengelegheit. Og kvifor i all verda bruka Flash til dette?

Sp.m. frå salen: Kval.kriteria legg for lite vekt på brukarvennlegheit. Kan bli beste off. nettstad og likevel ikkje vera særleg brukarvennleg. Eirik Hafver Rønjum: Vanskeleg å gjera gode vurderingar med så lite ressursar til rådvelde. Må bli ein del enkle testar, t.d. LIX, som eigentleg ikkje seier noko som helst (eller verre: premierer feil som t.d. feil orddeling).

Årets resultat
Årets evaluering har omfatta i alt 684 nettstader. Med 33 indikatorar blir det heile 22 572 enkeltvurderingar. Då er ikkje klager og revurderingar tekne med. I gjennomsnitt tek ei evaluering av ein nettstad 75 minuttar. Då seier det seg sjølv at informasjonen ikkje kan vera vanskeleg tilgjengeleg om det skal bli poeng. I alt var det 238 tilbakemeldingar etter at resultata vart sende ut.

Tilgj.heit: 64 %
Brukartilpassing: 68 %
Nyttig innhald: 54 %
Totalt : 62 % (55 % i fjor)

Mange skårar 100 % på tilgjengelegheit. Ingen har full skår på brukartilpassing og nyttig innhald.

6 stjerner: 45 stk.
5 stjerner: 150
4 stjerner: 249
3 stjerner: 202
2 stjerner: 36
1 stjerne: 2

Markert framgang sidan 2008 (kriteriesettet er nesten uendra frå i fjor), over dobbelt så mange som oppnår 6 stjerner i år som i fjor.

Krav er ingen garanti i seg sjølv for gode resultat dersom ein ikkje forstår eller ynskjer å oppfylla intensjonen bak krava.

Om lag 4 % (190 000) av brukarane har nedsett syn (då er ikkje dei som brukar briller eller linser rekna med). Det betyr at god kontrast på skrifta er viktig, det same er gode mulegheiter for regulering av skriftstørrelse.

Årets prisar blir delte ut av statssekretær Inger-Anne Ravlum, Fornyings- og adm.dep.

Årets tilgjengeheitspris: Sørum kommune

Årets kommunale nettstad: Tromsø kommune

Årets statlege nettstad: Regjeringa.no

iPhone for ein dag

Eg var ein lykkeleg (?) eigar av iPhone 3GS 32 i ein dag før eg fekk den store tvilen og leverte den tilbake. Kva var det eigentleg som var feil?

iPhone er genial på mange vis, særleg brukargrensesnittet. Den har nesten eigenhendig opna opp web-en for mobilbruk og har skapt ein eigen marknad for småprogram ("widgets").

Problemet mitt er at eg brukar mobilen først og fremst til å senda tekstmeldingar. Eg snakkar relativt lite, men tekstar mykje. Etter ein dag med iPhone innsåg eg at den ikkje er spesielt god å skriva tekstmeldingar på, eg vil påstå den er direkte dårleg. Problemet er at du heile tida må bruka to hender; eg vil påstå det er umuleg å skriva tekstmeldingar med ei hand (muleg det kan lærast?).

Nett-tilgang via mobilen kunne vore ok, men er ikkje så viktig sidan eg har med meg den berbare pc-en over alt.

Ein dag er kanskje litt lite til å fella ein dom over iPhone, men førsteinntrykket seier likevel ein god del. Sjølv om grensesnittet er innovativt og for det meste bra, er ein del ting über-coole og unødvendig tungvindte. Eg har ikkje heilt sansen for alle skyveknappane, det er mykje enklare å trykkja ein tast for å svara på ein samtale. Det er også mykje enklare å trykkja ein tast for å starta kameraet og ta bilde. I det heile er det ein del rom for forbetringar i grensesnittet ved å introdusera litt fleire fysiske knappar. Greitt, det går ut over det minimale funkis-preget Apple er eksponent for, men brukaropplevinga bør komma først.

Eg har ikkje nemnt sensuren med AppStore, men det er klart det er ein vanskeleg kamel å svelja. Apples lukka og paranoide verden er noko eg helst ikkje har lyst til å støtta, trass i freistande utstyr.

No må eg berre gå tilbake til start og vurdera mobilmarknaden på nytt. Er det nokon som har gode tips?